ਯਥਾਖ੍ਯਾਤਂ ਮਯਾ ਦृष੍ਟਂ ਜਗਤ੍ਤਤ੍ਸ੍ਥਮਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤਾਮ੍। ਨਿਃਸ੍ਵਾਧ੍ਯਾਯਵषਟ੍ਕਾਰਂ ਨਿਵृਤ੍ਤੋਤ੍ਸਵਮਂਗਲਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਦੱਸਿਆ, ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਹੈ ਤਿਵੇਂ ਵੇਖ ਕੇ: ਨਾ ਪਾਠ ਰਹਿ ਗਿਆ, ਨਾ ਯਜਨ ਦੀ ਉਚਾਰਣ, ਤੇ ਤਿਉਹਾਰ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਰਸਮਾਂ ਮੁਕ ਗਈਆਂ।
ਤ੍ਯਕ੍ਤਾਧ੍ਯਯਨਸਂਯੋਗਂ ਮੁਕ੍ਤਵਾਰ੍ਤਾ ਪਰਿਗ੍ਰਹਮ੍। ਦਂਡਨੀਤ੍ਯਾ ਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਤਂ ਸ਼੍ਵਾਸਮਾਤ੍ਰਾਵਸ਼ੇषਿਤਮ੍
ਪਾਠ-ਪੜ੍ਹਾਈ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ, ਸਾਰੇ ਵਪਾਰ ਮੁਕਾ ਦਿੱਤੇ, ਕਾਨੂੰਨ ਦੀ ਰੀਤ ਵੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਸਾਹ ਹੀ ਬਚਿਆ ਹੈ।
ਜਗਦਾਰ੍ਤਿਮਪਿ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਪੁਨਃ ਕष੍ਟਤਰਾਂ ਦਸ਼ਾਂ। ਏਤਾਵਤਾ ਹਿ ਕਾਲੇਨ ਵਯਂ ਗ੍ਲਾਨਿਮੁਪਾਗਤਾਃ
ਦੁਨੀਆਂ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਈ, ਤੇ ਫਿਰ ਹੋਰ ਵੀ ਵੱਧ ਮਾੜੀ ਹਾਲਤ ਆ ਗਈ; ਇਸ ਸਮੇਂ ਅਸੀਂ ਥੱਕ ਚੁੱਕੇ ਹਾਂ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਵਾਚ। ਜਾਨਾਮਿ ਬਾष੍ਕਲਿਂ ਤਂ ਤੁ ਵਰਦਾਨਾਚ੍ਚ ਗਰ੍ਵਿਤਮ੍। ਅਜੇਯਂ ਭਵਤਾਂ ਮਨ੍ਯੇ ਵਿष੍ਣੁਸਾਧ੍ਯੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਮੈਂ ਬਾਸ਼ਕਲੀ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਵਰਦਾਨ ਮਿਲਣ ਕਰਕੇ ਅਹੰਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਅਜੈ ਹੈ, ਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਵਿਸ਼ਨੂ ਹੀ ਉਸ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਨਿਰੁਧ੍ਯ ਸਂਸ੍ਥਿਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਭਾਵਂ ਤਤ੍ਵਮਯਂ ਤਦਾ। ਸਮਾਧਿਸ੍ਥਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯੈਵ ਧ੍ਯਾਨਮਾਤ੍ਰਾਚ੍ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਃ
ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲਗ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਧਿਆਨ ਤੋਂ ਹੀ ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ੍ਤੋਕੇਨੈਵ ਹਿ ਕਾਲੇਨ ਚਿਂਤ੍ਯਮਾਨਃ ਸ੍ਵਯਂਭੁਵਾ। ਆਜਗਾਮ ਮੁਹੂਰ੍ਤੇਨ ਸਰ੍ਵੇषਾਮੇਵ ਪਸ਼੍ਯਤਾਮ੍
ਸਿਰਫ਼ ਥੋੜ੍ਹੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, ਜਿਵੇਂ ਸਵੈ-ਭੂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੋਚਿਆ, ਉਹ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ, ਜਦ ਸਭ ਦੇਖ ਰਹੇ ਸਨ।
ਵਿष੍ਣੁਰੁਵਾਚ। ਭੋ ਭੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਨਿਵਰ੍ਤ੍ਤਸ੍ਵ ਧ੍ਯਾਨਾਦਸ੍ਮਾਨ੍ਨਿਵਾਰਿਤਃ। ਯਦਰ੍ਥਮਿष੍ਯਤੇ ਧ੍ਯਾਨਂ ਸੋਹਂ ਤ੍ਵਾਂ ਸਮੁਪਾਗਤਃ
ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ, ਆਪਣਾ ਧਿਆਨ ਛੱਡੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ; ਜਿਸ ਮਕਸਦ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਉਸ ਲਈ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਹਾਂ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਵਾਚ। ਮਹਾਪ੍ਰਸਾਦ ਏषੋऽਤ੍ਰ ਸ੍ਵਾਮਿਨੋ ਹਿ ਪ੍ਰਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍। ਕਸ੍ਯਾਨ੍ਯਸ੍ਯ ਭਵੇਚ੍ਚੈषਾ ਚਿਨ੍ਤਾ ਯਾ ਜਗਤਃ ਪ੍ਰਭੋ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਹ ਵੱਡਾ ਉਪਕਾਰ ਹੈ, ਮਾਲਕ ਦਾ ਇੱਥੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਣਾ; ਹੋਰ ਕਿਸ ਲਈ ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਪ੍ਰਭੂ?
ਮਮੈਵ ਤਾਵਦੁਤ੍ਪਤ੍ਤਿਰ੍ਜਗਦਰ੍ਥੇ ਵਿਨਿਰ੍ਮਿਤਾ। ਜਗਦੇਤਤ੍ਤ੍ਵਦਰ੍ਥੀਯਂ ਤਤ੍ਤ੍ਵਤੋ ਨਾਸ੍ਤਿ ਵਿਸ੍ਮਯਃ
ਮੇਰੀ ਪੈਦਾ ਹੋਣੀ ਵੀ ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਬਣੀ ਸੀ; ਇਹ ਦੁਨੀਆਂ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਕੋਈ ਅਜੀਬੀ ਨਹੀਂ।
ਭਵਤਾ ਪਾਲਨਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਸਂਹਰੇਦ੍ਰੁਦ੍ਰ ਏਵ ਤੁ। ਏਵਂਭੂਤੇ ਜਗਤ੍ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਤੁਸੀਂ ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨੀ ਹੈ; ਨਾਸ ਤਾਂ ਰੁਦਰ ਨੇ ਕਰਨਾ ਹੈ। ਇਸ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿਚ, ਇਸ ਮਹਾਨ ਇੰਦ੍ਰ ਦੀ—
ਹृਤਂ ਰਾਜ੍ਯਂ ਬਾष੍ਕਲਿਨਾ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਸਚਰਾਚਰਮ੍। ਭृਤ੍ਯਸ੍ਯ ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਸਾਹ੍ਯਂ ਮਂਤ੍ਰਦਾਨੇਨ ਕੇਸ਼ਵ
ਬਾਸ਼ਕਲੀ ਨੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਾਜ, ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਅਡੋਲ ਸਭ ਕੁਝ, ਹੜਪ ਲਿਆ ਹੈ; ਕੇਸ਼ਵ, ਆਪਣੇ ਸੇਵਕ ਲਈ ਮੰਤਰ ਦੇ ਕੇ ਮਦਦ ਕਰੋ।
ਵਾਸੁਦੇਵ ਉਵਾਚ। ਭਵਤੋ ਵਰਦਾਨੇਨ ਅਵਧ੍ਯਃ ਸ ਤੁ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍। ਬੁਦ੍ਧਿਸਾਧ੍ਯਃ ਸ ਵੈ ਕਾਰ੍ਯੋ ਬਂਧਨਾਦਿਹ ਦਾਨਵਃ
ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਤੁਹਾਡੇ ਵਰਦਾਨ ਨਾਲ ਉਹ ਹੁਣ ਮਾਰਨਯੋਗ ਨਹੀਂ ਹੈ; ਪਰ ਉਸ ਨੂੰ ਬੁੱਧੀ ਨਾਲ ਜਿੱਤਣਾ ਪਵੇਗਾ—ਇਹ ਦਾਨਵ ਇੱਥੇ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਵਾਮਨੋਹਂ ਭਵਿष੍ਯਾਮਿ ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਵਿਨਾਸ਼ਕਃ। ਮਯਾ ਸਹ ਵ੍ਰਜਤ੍ਵੇष ਬਾष੍ਕਲੇਸ੍ਤੁ ਨਿਵੇਸ਼ਨਮ੍
ਮੈਂ ਵਾਮਨ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਾਂਗਾ, ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬਣਾਂਗਾ। ਇਹ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਬਾਸਕਲ ਦੇ ਘਰ ਨੂੰ ਜਾਵੇ।
ਤਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾ ਵਰਂ ਤ੍ਵੇष ਮਦਰ੍ਥੇ ਯਾਚਤਾਮਿਮਮ੍। ਵਾਮਨਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਵਿਪ੍ਰਸ੍ਯ ਭੂਮੇ ਰਾਜਨ੍ਪਦਤ੍ਰਯਮ੍
ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਇਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਇਹ ਵਰ ਮੰਗੇ: ਵਾਮਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੋਂ ਤਿੰਨ ਪੈਰ ਜ਼ਮੀਨ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਸ੍ਵ ਮਹਾਭਾਗ ਯਾਚ੍ਞੈषਾ ਤੁ ਮਯਾ ਕृਤਾ। ਸ਼ਕ੍ਰੇਣੋਕ੍ਤੋ ਦਾਨਵੇਂਦ੍ਰੋ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਸ੍ਵਮਪਿ ਜੀਵਿਤਮ੍
ਹੇ ਸੁਭਾਗਾ, ਇਹ ਬੇਨਤੀ ਮੈਂ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਇਸ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰ। ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਵੀ ਦੇ ਦੇਵੇਗਾ।
ਗृਹ੍ਯ ਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਹਂ ਤਸ੍ਯ ਦਾਨਵਸ੍ਯ ਪਿਤਾਮਹ। ਤਂ ਬਧ੍ਵਾ ਚ ਤਤੋ ਯਤ੍ਨਾਤ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਪਾਤਾਲਵਾਸਿਨਮ੍
ਦਾਨਵ ਤੋਂ ਦਾਨ ਲੈ ਕੇ, ਹੇ ਪਿਤਾਮਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਜਤਨ ਕਰਕੇ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਵਸਾ ਦੇ।
ਸੌਕਰਂ ਰੂਪਮਾਸ੍ਥਾਯ ਵਧਾਰ੍ਥਂ ਚ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਃ। ਭਵਿष੍ਯਾਮਿ ਨ ਸਂਦੇਹੋ ਵ੍ਰਜ ਸ਼ਕ੍ਰ ਤ੍ਵਰਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਮੈਂ ਸੂਅਰ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਉਸ ਮੰਦਬੁਧੀ ਦੇ ਵਧ ਲਈ ਆਵਾਂਗਾ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਹੇ ਇੰਦ੍ਰ, ਤੁਰੰਤ ਚਲ।
ਵਿਰਰਾਮ ਤਮੁਕ੍ਤ੍ਵੈਵਮਂਤਰ੍ਦ੍ਧਾਨਂ ਗਤਸ਼੍ਚ ਵੈ। ਅਥ ਕਾਲਾਂਤਰੇ ਵਿष੍ਣਾਵਦਿਤੇਰ੍ਗਰ੍ਭਤਾਂ ਗਤੇ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਵਿਸ਼ਣੁ ਅਦਿਤੀ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ।
ਨਿਮਿਤ੍ਤਾਨ੍ਯਤਿਘੋਰਾਣਿ ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭੂਤਾਨ੍ਯਨੇਕਸ਼ਃ। ਸਮਸ੍ਤਜਗਦਾਧਾਰੇ ਵਿष੍ਣੌ ਗਰ੍ਭਤ੍ਵਮਾਗਤੇ
ਜਦ ਵਿਸ਼ਣੁ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦਾ ਆਧਾਰ ਹੈ, ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਡਰਾਉਣੇ ਸ਼ਕੁਨ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ।
ਸ਼ੋਭਨਂ ਹਿ ਤਦਾ ਜਾਤਂ ਨਿਮਿਤ੍ਤਂ ਚੈਵਮੂਰ੍ਜਿਤਮ੍। ਮਾਲਤੀਕੁਸੁਮਾਨਾਂ ਤੁ ਸੁਗਂਧਃ ਸੁਰਭਿਰ੍ਵਵੌ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਇੱਕ ਸੁਭਾਗਾ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸ਼ਕੁਨ ਹੋਇਆ: ਮਾਲਤੀ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਸੁਗੰਧੀ ਵਾਲੀ ਮਿੱਠੀ ਹਵਾ ਵਹੀ।
ਅਥ ਵਿਹਿਤਵਿਧਾਨਂ ਕਾਲਮਾਸਾਦ੍ਯ ਦੇਵਸ੍ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਗਣਹਿਤਾਰ੍ਥਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨੁਕਂਪੀ। ਵਿਮਲ ਵਿਰਲ ਕੇਸ਼ਸ਼੍ਚਂਦ੍ਰਸ਼ਂਖੋਦਯਸ਼੍ਰੀਰਦਿਤਿਤਨਯਭਾਵਂ ਦੇਵਦੇਵਸ਼੍ਚਕਾਰ
ਫਿਰ, ਨਿਯਤ ਸਮਾਂ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆਲੂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਚੰਨ-ਸ਼ੰਖ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ, ਸੁਤਲੇ ਵਾਲਾ, ਦੇਵਾਂ ਦਾ ਦੇਵਤਾ, ਅਦਿਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਬਣ ਕੇ ਜਨਮ ਲਿਆ।
ਅਵਤਰਤਿ ਚ ਵਿष੍ਣੌ ਸਿਦ੍ਧਦੇਵਾਸੁਰਾਣਾਮਨਿਮਿषਨਯਨਾਨਾਂ ਵਿਪ੍ਰਸੇਦੁਰ੍ਮੁਖਾਨਿ। ਅਤਿਵਿਰਤਰਜੋਭਿਰ੍ਵਾਯੁਭਿਃ ਸਂਵਹਦ੍ਭਿਰ੍ਦਿਨਮਪਿ ਚ ਤਦਾਸੀਜ੍ਜਨ੍ਮ ਵਿष੍ਣੋਃ ਸੁਗਰ੍ਭੇ
ਜਦ ਵਿਸ਼ਣੁ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਉਤਰੇ, ਸਿੱਧ, ਦੇਵ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਅੱਖਾਂ ਚਮਕ ਉਠੀਆਂ; ਹਵਾ ਨਾਲ ਧੂੜ ਘੱਟ ਹੋ ਗਈ, ਤੇ ਵਿਸ਼ਣੁ ਦੇ ਜਨਮ ਵੇਲੇ ਦਿਨ ਵੀ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ।
ਅਦਿਤਿਰਜਨਗਰ੍ਭਾ ਸਾਪਿ ਦੇਵੀ ਪ੍ਰਯਾਂਤੀ ਨਤਜਘਨਭਰਾਰ੍ਤ੍ਤਾ ਮਂਦਸਂਚਾਰਰਮ੍ਯਾ। ਅਲਸਵਦਨਖੇਦਂ ਪਾਂਡੁਭਾਵਂ ਵਹਂਤੀ ਗੁਰੁਤਰਮਵਗਾਢਂ ਗਰ੍ਭਮੇਵੋਦ੍ਵਹਂਤੀ1.30.
ਅਦਿਤੀ, ਰਾਣੀ, ਆਪਣੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਦੇਵੀ ਪੁੱਤਰ ਲੈ ਕੇ, ਭਾਰੀ ਭਾਰ ਨਾਲ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਚੱਲਦੀ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਚਾਲ ਮਿੱਠਾ, ਚਿਹਰਾ ਥਕਿਆ ਤੇ ਪੀਲਾ, ਗਰਭ ਗਹਿਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲਿਆ ਹੋਇਆ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟੇ ਖਲੁ ਗਰ੍ਭਵਾਸਂ ਨਾਰਾਯਣੇ ਭੂਤਭਵਿष੍ਯਯੋਗਾਤ੍। ਵਿਨਾਪਦਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਮਨੋਰਥਾਨਿ ਭੂਤਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਤਦਾ ਬਭੂਵੁਃ
ਜਦ ਨਾਰਾਇਣ ਸੱਚਮੁੱਚ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ, ਪੁਰਾਣੇ ਤੇ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਨਾਲ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀਆਂ ਅਧੂਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਬਿਨਾ ਜਤਨ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਸਮੀਰਣੋ ਵਾਤਿ ਚ ਮਂਦਮਂਦਂ ਪਤਤ੍ਸੁ ਵਰ੍षੇषੁ ਨਗੋਦ੍ਭਵੇषੁ। ਵਿਵਿਕ੍ਤਮਾਰ੍ਗੇषੁ ਦਿਗਂਤਰੇषੁ ਜਨੇषੁ ਵੈ ਸਤ੍ਯਮੁਪਾਗਤੇषੁ
ਹਵਾ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਵਹੀ, ਮੀਂਹ ਪਿਆ ਤੇ ਪਹਾੜ ਉਭਰੇ; ਸੁੰਨੀਆਂ ਰਾਹਾਂ ਤੇ ਦੂਰ-ਦੂਰ, ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਸੱਚਾਈ ਆ ਗਈ।
ਵਿਮੁਚ੍ਯਮਾਨੇ ਗਗਨੇ ਰਜੋਭਿਃ ਸ਼ਨੈਸ਼੍ਸ਼ਨੈਰ੍ਨਸ਼੍ਯਤਿ ਚਾਂਧਕਾਰੇ। ਉਦਰਾਂਤਰ੍ਗਤੇ ਵਿष੍ਣੌ ਦ੍ਰੋਹਬੁਦ੍ਧਿਸ੍ਤਦਾਭਵਤ੍
ਜਦ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਧੂੜ ਛੱਡੀ ਗਈ, ਹਨੇਰਾ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਮਿਟ ਗਿਆ; ਵਿਸ਼ਣੁ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਹੋਣ ਤੇ, ਵੈਰ ਦੀ ਨੀਅਤ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ।
ਤਾਂ ਨਿਸ਼ਾਮਯ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਦੇਵਮਾਤੁਰ੍ਯਥਾਕ੍ਰਮਮ੍। ਕਿਮਨੁਕ੍ਰਮਣੇਨੈਵ ਲਂਘਯਾਮਿ ਤ੍ਰਿਵਿष੍ਟਪਮ੍
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਦੇਵ ਮਾਤਾ ਦੀ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਲੀਲਾ ਵੇਖ। ਮੈਂ ਕਿਉਂ ਲੜੀਵਾਰ ਦੱਸਾਂ? ਮੈਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਾਂਗਾ।
ਬਾष੍ਕਲਿਂ ਦਾਨਵੇਂਦ੍ਰਂ ਤਂ ਕੁਰ੍ਯਾਂ ਪਾਤਾਲਵਾਸਿਨਮ੍। ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਯ ਤੁ ਮਯਾ ਦਤ੍ਤਂ ਧਨਂ ਲਾਵਣ੍ਯਮੇਵ ਚ
ਮੈਂ ਬਾਸਕਲੀ, ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਵਸਾ ਦੇਵਾਂਗਾ; ਇੰਦ੍ਰ ਨੂੰ ਮੈਂ ਧਨ ਤੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਦਿੱਤੀ ਹੈ।
ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਏਕੈਵ ਪ੍ਰਭਵਾਮ੍ਯਹਮ੍। ਕ੍ਸ਼ਿਪਾਮਿ ਸ਼ਰਜਾਲਾਨਿ ਚਕ੍ਰਯਾਨਾਨ੍ਯਨੇਕਸ਼ਃ
ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਸਮਰਥ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਤੀਰਾਂ ਦੀਆਂ ਬਾਰਸ਼ਾਂ ਤੇ ਅਨੇਕ ਰਥ-ਚੱਕਰ ਸੁੱਟਾਂਗਾ।
ਗਦਾਵ੍ਰਾਤਾਂਸ਼੍ਚ ਵਿਵਿਧਾਨ੍ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਵਿਨਾਸ਼ਨੇ। ਵਿਬੁਧਾਨ੍ਦੇਵਲੋਕਸ੍ਥਾਨਧੋਭੂਮੇਸ੍ਤੁ ਦਾਨਵਾਨ੍
ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗਦਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ; ਦੇਵਤਾ ਜੋ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਦਾਨਵ ਜੋ ਧਰਤੀ ਹੇਠਾਂ ਹਨ।