एवमुक्ता सा शुभा "एवमस्तु" इति प्रत्युवाच, ततः सा पर्वतं प्रति जगाम। उमा अपि, अद्भुतगिरिसुता, स्वपितुः उद्यानं प्रति ययौ। सा दिवं प्रविश्य, मेघसमूहसन्निभा, भूषणानि परित्यज्य, वल्कलाम्बरं समाविशत्। तत्र ग्रीष्मे पञ्चाग्निमध्ये तप्त्वा, वर्षासु जले स्थित्वा, वन्याहारं भुञ्जाना, कदाचित् उपवासी, शुष्कभूमौ शय्या चकार। एवं तीव्रतपस्यायां तस्यां तिष्ठन्त्यां, पर्वतात्मजां गतां विदित्वा, बलवान् दैत्योऽपि तत्र समुपाजगाम। स आन्दकस्य पुत्रः, पितुः निधनं स्मरन्, सर्वान् देवांश्च युद्धे विजित्य, भीषणवीर्यः, बाकस्य भ्राता, समरे विशिष्टः। आदिनामकः, नित्यं शशिशेखरस्य, अमरारेर्, प्रतीक्षां कृत्वा, त्रिपुरान्तकस्य पुरीं जगाम। तत्र आगत्य, वीरकं द्वारि स्थितं ददर्श; स चापि पद्मजनात् वरं लब्धवानिति मन्यते स्म। यदा पर्वतेश्वरः आन्दकासुरं हत्वा, दैत्यारिं, आदिः घोरं तपः कृतवान्। तदा ब्रह्मा तस्य तपसा तुष्टः, प्रीत्या समुपेत्य, "किं वाञ्छसि दानवश्रेष्ठ तपसा?" इति पप्रच्छ। तदा दैत्यः ब्रह्माणमुवाच—"मृत्युमुक्तिं वृणे" इति। ब्रह्मा प्रत्युवाच—"लोके जातानां मृत्युमुक्तिः न संभवति"। तस्मात्, "दैत्याधिप, देहिनां मृत्युः अवश्यं प्राप्यः" इति उक्त्वा, दानवसिंहो ब्रह्माणमिदं प्राह—"पद्मज, यदा मम रूपविकृतिर्भवति, तदा मम मृत्युः स्यात्; अन्यथा अहं निर्भयो भविष्यामि" इति। तदा प्रसन्नः पद्मयोनिः उक्तवान्—"यदा द्वितीयविकृतिर्भवति तव, तदा मृत्युः तव स्यात्; अन्यथा न।" एवं उक्ते, बलवान् दैत्यपुत्रः आत्मानं अमरं मन्यते स्म। तस्मिन्काले, स्वविनाशोपायं स्मरन्, अहं वीरकस्य समीपं अगमम्। तदा स दारुणोऽसुरः सर्परूपं गृहीत्वा, विवरं प्रविश्य, गणेशं परिहृत्य, अदृश्यः प्रविवेश। गणेशेन अदृष्टः, महासुरः तत्र प्रविश्य, सर्परूपं त्यक्त्वा, अन्यं रूपं धारयामास। मोहिता बुद्ध्या, मायया रम्यां, अचिन्त्यां उमायाः प्रतिमां निर्माय, गिरीशस्य तुष्टये, सः उपससर्ज। स तां सर्वाङ्गसंपन्नां, सर्वलक्षणविभूषितां, मुखे वज्रदन्तं स्थापयित्वा, निर्माय, तीक्ष्णाग्रया, मोहवशात्, उमारूपधारी दैत्यः गिरीशं हन्तुं समीपमगात्। पापात्मा सन् अपि रम्यरूपधारी, विभूषणवस्त्रैः शोभितः, गिरीशेन, तुष्टेन, उमायाः रूपेण आलिङ्गितः। स गिरीशः, तां पर्वतात्मजां मन्यन्, सर्वलक्षणयुक्तां, पप्रच्छ—"पर्वतकन्ये, किं ते स्वभावः सत्य एव, न कृत्रिमः?" इति। "सुन्दरि, मम इच्छा विज्ञाय त्वं अत्र आगता; त्वया विना मम वासोऽयं त्रयलोक्यं च रिक्तम्। त्वं यदा सौम्यवदना आगता, तदा युक्तमिदं भवेत्" इति उक्ते, दैत्याधिपः मृदुवदनेन प्रत्युवाच। स तां किञ्चिद्दर्शनेन ज्ञात्वा, त्रिपुरान्तकं प्रति प्रोवाच—"अहं हिमाचलमागमम्, कामेन पीडितः, तपसा वरप्राप्त्यर्थम्। तत्र मेनां कामवशात् आसाद्य, तव समीपमागतः।" इति श्रुत्वा, शङ्करः संशयं जगाम, चित्ते विचिन्तयामास। मनः स्थिरीकृत्य, देवः स्मिताननः, तस्याः कोपं, स्वभावतो दृढव्रतां, जानन्, तां कोपार्द्रां अवलोक्य, चिन्तयामास—"या पूर्वं इच्छापराङ्मुखी, सा प्राप्ता—किं अर्थं?" इति। स तस्याः वामभागे कचवर्तेन जातं पद्मचिह्नं न ददर्श; तदा पिनाकधन्वा देवः, तां मायावतीं दैत्यां विज्ञाय, स्वज्ञानं निगूह्य, लिङ्गास्त्रं गृहित्वा, दैत्यं जघान। तस्मिन्काले, वीरकः द्वारपालकः किंचिदपि न वेद, स्त्रीरूपिणं दैत्याधिपं पुष्पगन्धिना ददर्श। तत्क्षणं, मरुतः सन्देशेन शीघ्रं सूचित्य, हिमगिरिकन्या, वायुदेवात् श्रुत्वा, कोपात् रक्तलोचना बभूव। सा स्वपुत्रं वीरकं दुःखितचित्तं दृष्ट्वा, देवी उवाच—"त्वया मातरं मां स्नेहात्यये परित्यज्य, स्त्रीणां शंकरगुह्यकर्मणि अवसरः कल्पितः; तस्मात्, मनुष्येषु त्वं कठोरः, मन्दबुद्धिः, हृदयशून्यश्च भविष्यसि।" "गणेशरूपसमाना शिला माता भविष्यति; एषा प्रसिद्धा लक्षणा वीरकपुत्रस्य स्नेहाय। न संशयः, यदा जन्मारम्भः, सा विचित्रेति प्रसिद्धा भविष्यति।" इति शापविमुक्तायां पार्वत्यां, कोपः तस्या मुखात् सिंहरूपेण निर्गतः, बलवान्। स सिंहः, विकटमुखः, जटिलः, कर्णरश्मिवान्, ऊर्ध्वपुच्छः, विकटदंष्ट्रः, विवृतास्यः, लोलजिह्वः, कृशोदराद्यङ्गः च। तदा देवी तस्य मुखस्य पुरतः स्थितवती; तस्याः भावं विज्ञाय, पुण्यः चतुर्मुखः, तपोवनं श्रियालयं आगत्य, देवाधिपः गिरीजां प्रति स्वच्छवाक्यैः अब्रवीत्।