स्निग्धया भक्त्या मम पूजनं शालग्रामशिलायाः कर्तव्यम्, यतः शिलारूपेण केशवः स्वयं तत्र निवसति। तत्र देवाः, असुराः, यक्षाः, चतुर्दश लोकाः सर्वे सन्निहिताः सन्ति। सर्वदेवताभिः स्तुत्याः कोटिफलप्राप्तिः भवति, कलियुगे तु केवलं केशवस्तुत्या तदधिकारः लभ्यते। पितरः अपि शालग्रामशिलायाः पुरतः एकेन नैवेद्येन तुष्टाः सन्ति, तत्र अनन्तसंख्यायाः वासं कुर्वन्ति। यः भक्त्या शालग्रामशिलायाः जलं पिबति, तस्य सहस्राणि पञ्चगव्यस्य सेवनस्य किम्? प्रायश्चित्ते समुपस्थिते दानव्रतस्य किम्? हरिपादोदकं पिबन् चन्द्रायणादिकं व्रतं अपि अतिक्रान्तम्। यः सरसि शयनं कुर्वन्तं भगवतो रूपं स्थापयति, तस्य कोटिकर्मणां वा अन्यदेवतापूजनस्य वा किम्? तत्र विष्णुप्रमुखाः देवाः संवादं कुर्वन्ति, सर्वपुण्यस्य तत्र नूनं प्रमाणम् अस्ति। शालग्रामशिलापूजायाः पुण्यस्य न मापि अस्ति; यः शालग्रामोत्थां शिलां विष्णवे ददाति, विष्णुभक्तब्राह्मणाय वा, स शतयज्ञसमानं कर्म कृतवान्, गृहस्थः अपि प्रतिदिनं गङ्गास्नानपुण्यं लभते। शालग्रामशिलायाः जलाभिषेकं कृत्वा, स सर्वतीर्थस्नातः, सर्वयज्ञदीक्षितः इव भवति। स्वर्गे, भूमौ, पाताले च बहवः शिलाः सन्ति, हे गुह, किन्तु शालग्रामशिलायाः तुल्यं नास्ति। मानवलोके दुर्लभे, यः भक्त्या प्रतिदिनं शतप्रस्थं तिलं ददाति, तस्य जीवनं सफलम्। शालग्रामशिलायाः पत्रेण, पुष्पेण, फलैः, जलेन, मूलैः, कुशेन वा पूजया तिलदानस्य फलं लभते। शालग्रामे यत् अपि समर्प्यते तत् मेरुसमानं भवति; विधिहीनः, कर्महीनः, मंत्रहीनः अपि यदि चक्रचिह्निताय शिलायै समर्पयेत्, शास्त्रानुसारं फलं प्राप्नोति; पूर्वं केशवे दृष्टं तद् दुःखहरम्। सर्वं तव प्रियाय पुत्राय वक्ष्यामि, हे विष्णो, तव वासः कः? तव आधारः कः, तव निवासः कः? तथा, हे प्रभो, कथं तवं तुष्टः भवसि? सर्वं वद। श्रीकृष्णः उवाच—शालग्रामोत्थायां शिलायां अहं सदा निवसामि, हे शम्भो। तत्र एव रथचक्रचिह्ने मम नामानि शृणु। यदि द्वारे चक्रं स्पष्टं निर्बाधं दृश्यते, तद् वासुदेवः शुद्धश्वेतः अतीव मनोहरः इति ज्ञेयम्। प्रद्युम्नः सूर्यसदृशमुखः, नीलवर्णः, बहुच्छिद्रयुक्तः, दीर्घरूपः। अनिरुद्धः सुवर्णवर्णः, गोलाकारः, अतीव मनोहरः, द्वारे त्रिरेखायुक्तः, पद्मचिह्नयुक्तः। नीलवर्णः नारायणः, नाभिचक्रयुक्तः, उत्तोलः, दीर्घरेखायुक्तः, दक्षिणे पक्षे छिद्रयुक्तः। यदि शिला ऊर्ध्वमुखी, तद् हरिरूपं मनोहरं, कामदं, मोक्षदं, विशेषतः धनदं इति ज्ञेयम्। परमेष्ठी शुक्लवर्णः, पद्मचक्रचिह्नयुक्तः, गोलाकारः, पृष्ठे बहुच्छिद्रयुक्तः। विष्णुः कृष्णवर्णः, अधस्ताद् सुन्दरं चक्रं, द्वारस्योपरि मध्ये रेखा दृश्यते। कपिलः, नरसिंहः च विस्तीर्णचक्रयुक्तौ, शोभनौ; ब्रह्मचर्येण पूजनीयौ, अन्यथा विघ्नहेतू। वराहः लिंगाकारः, शिखरयुक्तः, विषमरूपः, स्थूलः, नीलः, त्रिरेखायुक्तः, नाभौ शुभः। मत्स्यः दीर्घः, सुवर्णवर्णः, त्रिबिन्दुशोभितः, भोगमोक्षप्रदः। कूर्मः पृष्ठे उत्तोलः, गोलः, वर्तुलचिह्नयुक्तः, हरितवर्णः, कौस्तुभचिह्नविशिष्टः। हयग्रीवः अश्वरूपः, पञ्चरेखायुक्तः, बहुबिन्दुशोभितः, पृष्ठे नीलचिह्नयुक्तः। वैकुण्ठः अखण्डाङ्गः, एकचक्रध्वजयुक्तः, द्वारस्योपरि गुञ्जाफलरूपरेखायुक्तः। श्रीधरः वनमालायुक्तः, कदम्बपुष्परूपः, पञ्चरेखायुक्तः। वामनः गोलः, लघुश्च, अतसीपुष्पसदृशः, एकबिन्दुशोभितः। ततः सुदर्शनः कृष्णवर्णः, दीप्तिमान्, वामपार्श्वे गदाचक्रयुक्तः, दक्षिणे रेखा। दामोदरः स्थूलः, मध्ये चक्रयुक्तः, दुर्वावर्णः, द्वाररूपचिह्नयुक्तः, पीतरेखायुक्तः। अनन्तः बहुवर्णः, विविधकुण्डलचिह्नयुक्तः, अनेकवेषः, सर्वकामफलदः। यस्य मुखं सर्वदिशासु मध्यदिशासु च दृश्यते, स पुरुषोत्तमः, भोगमोक्षप्रदः। शिखरे लिंगं शालग्रामशिलायाः उत्पन्नं दृष्ट्वा, योगिनां प्रभुः ब्रह्महत्यापापं नाशयति। पद्मनाभः रक्तवर्णः, मुखे पद्मसंयुक्तः; तस्य नित्यपूजया दरिद्रो अपि स्वामित्वं प्राप्नोति। चक्रचिह्नितः, सुवर्णशरीरः, रश्मिशोभितः, सुवर्णरेखासम्पन्नः, स्फटिकप्रभायुक्तः। एवं शालग्रामशिलायाः विविधरूपाणि, चिह्नानि, पुण्यफलानि च भगवत्कृपया वर्णितानि। यः भक्त्या तस्य पूजनं करोति, स सर्वपुण्यं, सर्वसिद्धिं, भगवत्सायुज्यं च प्राप्नोति।