एवं उक्तvā saḥ dhīraḥ तस्य पुरतः अन्तर्धानम् अकुर्वत्। स विस्मितः तद् उपदेशं सततं अनुसरन् अगच्छत्। दीर्घकालानन्तरम् तस्य चित्तं शुद्धम् शान्तम् च जातम्। यत्र यत्र स विचरन् आश्रमः सर्वत्र शान्तः अभवत्। न द्वन्द्वैः दुःखम्, न क्षुधा न तृष्णा, न भयम् आसीत्। द्वितीयं अध्यायं पठन् तपस्वी इदं ज्ञातव्यम्। मित्रवान् उवाच — “एवं तेन उक्तः अहम् परमं आख्यानम् प्रकटितवान्। तस्य अनुमत्याः, अज goat तथा tiger सह गच्छन् निर्गतः। तस्य शिलातले गत्वा लिखितम् अध्यायम् पठेत्। तस्य पुनः पुनः पाठेन तपस्याः परमं सीमां प्राप्नोति। तस्मात् शुभे, त्वम् अपि सदा तं अध्यायं पठेत्। तेन मुक्तिः तव समीपं न भविष्यति।” एवं मित्रस्य स्वयम् उपदेशेन देवशर्मा पूज्य नमस्कृत्य इन्द्रनगरीम् अगच्छत्। तत्र कस्यचित् देवालये आत्मज्ञं मिलित्वा, प्रथमं तं वृत्तान्तम् निवेद्य अध्यायं अपि पठितवान्। तेन उपदिष्टः, शुद्धहृदयः भक्त्या अध्यायं पठित्वा द्वितीयमासान्ते निष्कलुषं परमं पदम् प्राप्तवान्। द्वितीयस्य आख्यानम् उक्तम्। अधुना तृतीयस्य महात्म्यम् वर्णयिष्यामि, हे इन्दिरे, शृणु। एवं श्रीपद्ममहापुराणे उत्तरखण्डे गीतामहात्म्ये सत्यैश्वरसंवादे पंचपञ्चाशत्सहस्रग्रन्थे शतषट्कषट्काधिकचतुःशततमोऽध्यायः समाप्तः। भगवान् उवाच — “अधुना, हे देवी, संक्षेपेण पञ्चमस्य महात्म्यम् वक्ष्यामि, यः लोके पूजितः; सवधानं शृणु, प्रिये। पुरुकुत्सानगरे पिङ्गलः नाम ब्राह्मणः आसीत्, शुद्धकुले जातः, वेदविदां मध्ये प्रसिद्धः। स स्वकुलस्य शास्त्राणि वेदान् च त्यक्त्वा, संगीतं मनसि स्थापयित्वा, मृदङ्गादिकं वाद्यं वादनं आरब्धवान्। गाननृत्यवादनकौशलं प्राप्त्वा, स महान् कीर्तिं प्राप्तः, राजभवनं प्रविष्टवान्। तत्र स राज्ञः सह स्थित्वा, परस्त्रीभिः रममाणः, तासु एकचित्तः आसक्तः। ततोऽतिशयगर्वितः, असंयतः, सर्वदा अन्येषां दोषान् प्रकाशयन्, एकान्ते तद् आचरन्। तस्य पत्नी अरुणा नाम, हीनकुले जाता आसीत्। सा स्वप्रियं अन्विष्य, विघ्नान् विचिन्त्य, स्वगृहे मध्यरात्रे तं प्राप्तवती। सा तस्य शिरः छित्वा हत्वा भूमौ निहितवती। एवं जीवहीनः स यमलोकं गतः। दुष्टनरकान् अनुभूय, स निर्जने वने गृध्रः अभवत्। सा अपि गुदरोगेन पीडिता, सुशरीरं त्यक्त्वा। घोरान् नरकान् गत्वा, तत्र वने शुकः अभवत्, धान्यलाभाय विचरन्ती। गृध्रः, वैरं स्मृत्वा, तीक्ष्णनखैः शुकं विदारितवान्, सा जलपूर्णकपालं पतिता। गृध्रः अपि तं प्रहारं कृत्वा, तया वियुक्तः, कपालजलम् मध्ये प्राणान् त्यक्तवान्। तत्र सा निमग्ना, स च अत्यन्तक्रूरः पक्षी; उभौ यमदूतैः पितृलोकं नीतौ, पूर्वपापस्मरणं कृत्वा, भयपूर्णौ। ततः यमः, उभयोः घृणितकर्माणि दृष्ट्वा, तद्वै मृत्युस्नानात् महत् पुण्यं जातम् इति सन्दर्शितवान्। तेन, उभयोः मनसि महापापसमूहेन क्लिष्टे, इच्छितं लोकं गन्तुं अनुमतिः दत्तवती। तदनन्तरं, विस्मितौ, स्वपापं स्मृत्वा, वैवस्वतं समुपगम्य, नमस्कृत्य पप्रच्छतुः — “पूर्वं कृतं पापं दोषयुक्तं; कथं सर्वेच्छितं लोकं प्राप्तवन्तौ?” एवं ताभ्याम् उक्तः वैवस्वतः उवाच — “गङ्गातटे कश्चित् ब्रह्मविद् तपस्वी आसीत्। स एकाकी, निरासक्तः, शान्तः, रागद्वेषवर्जितः, सदा गीतायाः पञ्चमं अध्यायं पठति स्म। तस्य पुण्येन, तस्य आत्मा शुद्धः, नित्यं ब्रह्म प्राप्य, अपि पापिष्ठः तं शृण्वन् शरीरं त्यक्त्वा। कपालजलं प्राप्त्वा, गीतया शुद्धः, देहमनसा विशुद्धः, उभौ शुद्धौ जातौ। तस्मात्, पञ्चमाध्यायमहात्म्येन शुद्धौ, इच्छितलोकं गच्छताम्। एवं तेन उपदिष्टौ, हृष्टौ, दिव्ययानम् आरुह्य, विष्णोः धामम् अगच्छतुः। एवं श्रीपद्ममहापुराणे उत्तरखण्डे गीतामहात्म्ये एकोनशतसप्तदशाधिकशततमोऽध्यायः समाप्तः। ईश्वरः उवाच — “अधुना, हे भवानी, मोक्षाय पुनः वक्ष्यामि; हसन्त्याः गीतायाः चतुर्दशाध्यायं सम्यक् शृणु। पृथिव्यां यत् उत्तमम्, तत् कश्मीरदेशः, तस्य राजधानी सरस्वती, रमणीयत्वेन प्रसिद्धा। तत्र वाग्देवी अधिष्ठाय, हंसारूढा, सावित्र्युक्तैः स्तोत्रैः अपि, ब्रह्मलोकं ददाति। सरस्वत्याः पद्मपादसेवायां, केसरयुक्तया, दिशः हंसपक्षजकिञ्जल्कैः पूज्यन्ते।” एवं कथा शास्त्रवाक्यक्रमेण, श्रद्धया, संकीर्णा, पवित्रा च, प्रवहन्ती।