श्रीभगवानुवाच— शुभे, त्वया यद् यद् पृष्टं तत् सर्वं नूनं भविष्यति। त्वं सर्वकामप्रदा, धन्ये, न चान्यथा कदाचन। मम ये भक्ताः लोके, ये च कार्तिके भक्तिपूर्वकं मां सेवन्ते, ते चतुर्षु युगेषु त्रिषु लोकेषु च कीर्तिमन्तः स्युः, हे प्रभो। अहं त्वां महाशक्तिमतीं मन्ये, या एकादशीव्रतम् आचरति। ये मां पूजयन्ति, ते मोक्षं प्राप्नुवन्ति—अत्र न संशयः। तृतीया, अष्टमी, नवमी, चतुर्दशी तिथयः, विशेषतः एकादशी—एषा हि तिथिर्हरिप्रियात्यन्तं, सर्वतीर्थेभ्यः श्रेयसी; सत्यं सत्यं, नात्र किञ्चिद् संशयः। एवं तस्यै त्रिवरं वरं दत्वा, महाव्रता सा एकादशी हृष्टा बभूव, बलवती च। त्वं रिपून् नाशयसि, परमं पदं ददासि, सर्वविघ्नान् अपाकरोषि, सर्वाभीष्टसिद्धिं च ददासि। पार्थ, शुभा या एकादशी सा शुक्लकृष्णपक्षयोः समाना; न सा शुक्ला, न सा कृष्णा, न च भेदः कर्तव्यः। सर्वव्रतिनां न भेदः कर्तव्यः; दिवा वा रात्रौ वा, भक्त्या शृण्वन्— सैका तिथिर्द्वयोः पक्षयोः दृश्यते; यत्रैकादशी हीना भवति, त्रयोदशी चान्ते दृश्यते। मध्ये तु द्वादशी पूर्णा, तिसृभिः तिथिभिः स्पृश्यमाना; सा तिथिर्हरिप्रिया, उपोष्या, सहस्रैकादशीव्रतफलप्रदा। एवं द्वादश्यां पारणे सहस्रगुणं पुण्यं लभ्यते; अष्टमी, एकादशी, षष्ठी, तृतीया, चतुर्दशी— पूर्वतिथिस्पृष्टा नोपोष्या; परतिथिस्पृष्टा तु उपोष्या। एकादशी पूर्णरात्रिदिवसं, प्रातः किञ्चित् भागेन सहिता। सा तिथिर्वर्ज्या, द्वादशीसंपृक्ता उपोष्या। एवं शुक्लकृष्णपक्षयोः नियमाः मया कथिताः। एकादश्यां नूनं उपवासः कर्तव्यः; उपोष्य वैष्णवधाम प्राप्यते, यत्र गरुडध्वजः विष्णुः निवसति। धन्यास्ते लोके जना ये विष्णुभक्ताः; यश्चैकादश्याः माहात्म्यं सर्वदा पठति— सः सहस्रगोदानेन तुल्यं पुण्यं प्राप्नोति; दिवा वा रात्रौ भक्त्या शृण्वन्— सर्वपापेभ्यः, ब्रह्महत्यादिभ्यः मुच्यते, न संशयः। विष्णुधर्मेण तुल्यं नास्ति, न गीताार्थेन, न च पापकृद्भ्यः एकादशीव्रतेन तुल्यं किञ्चन, हे नृपश्रेष्ठ! युधिष्ठिर उवाच— हे कृष्ण, भगवन्, विश्वेश, आदिदेव, लोकनाथ! कृपया त्वं मां अनुगृह्य, स्नेहेन सर्वं वद। माघकृष्णपक्षे का एकादशी? का नाम, का विधिः? विस्तारतः मे कथय। दालभ्य उवाच— इह लोके जनाः जन्म कुर्वन्ति, तेषां पापानि बहूनि, ब्रह्महत्यादीनि च दृश्यन्ते। केचन परधनं हरन्ति, केचन परदोषैः मोहिताः; कथं ते नरकं न यान्ति, हे ब्रह्मन्, सत्यमेव वद। केन सुलभेन उपायेन, वा लघुदानेन, पापं नश्यति? एतन्मे वक्तुमर्हसि। पुलस्त्य उवाच— साधु, साधु महाभाग! एष रहस्यं दुर्लभं, न कदापि विष्णुना, ब्रह्मणा, इन्द्रेण, देवैः अपि प्रकाशितम्। त्वया पृष्टं तस्मात् वक्ष्यामि, द्विजश्रेष्ठ। माघमासे समुपस्थिते, शुचिः स्नातः, जितेन्द्रियः— रागक्रोधमदान्मत्सरलोभनिन्दाभ्यः मुक्तः, देवेशं स्मरन्, पादौ जलैः प्रक्षालयेत्— भूमौ पतितं गोमयम्, तिलैः वस्त्रेण च युतं, लघु गोलकं कृत्वा— शताष्टकस्य विचारः न आवश्यकः; माघमासे, यदि आषाढा नक्षत्रं भवति— वा कृष्णपक्षस्य मूलं, वा एकादशीव्रतं, तदा शुभे समये कर्म आरब्धव्यम्; तत्र विधिं शृणु। देवेशं सम्पूज्य, स्नानं कृत्वा, शुद्धचित्तः, कृष्णस्य नामानि पठेत्, विशेषतः दोषे सति। रात्रौ जागरणं कुर्यात्, पूर्वं वह्निहोमं कृत्वा, ईश्वरं पूजयेत्; द्वितीये दिने पुनः हरिं सम्पूज्येत्। चन्दनागुरुकर्पूरैः, कृत्सरदानैः, कृष्णनामस्मरणेन च— कुष्माण्डैः, नारिकेलैः, वा बीजपूर्णपात्रैः, न चेत् तानि, तर्हि सुपारीफलैः यथाशक्ति, अर्घ्यं दद्यात्, जनार्दनं सम्पूज्य। हे कृष्ण, कृष्ण, दीनबन्धो, अनाथाश्रय, परमपुरुष, संसारसागरमग्नानां कृपां कुरु। नमस्ते पद्मनेत्र, नमस्ते जगद्भर्तृ, नमस्ते पुराणपुरुष, लक्ष्म्या सह मयादत्तं अर्घ्यं गृहाण जगन्नाथ। एष अर्घ्यमन्त्रः। ततो ब्राह्मणं पूजयेत्, कुम्भं दद्यात्, छत्रं, पादत्राणं, वस्त्रं च, 'कृष्णः मयि तुष्टो भवतु' इति।