अनन्विता गिरःस्तात वक्तुं त्वं नार्हसि प्रभो। अथासौ भगवान्प्राह प्रचुरं चास्ति मे वसु
तव दास्यामि कल्याणि प्रस्फोटय कपाटिकाम्। विप्रमाह पुनः सा च त्वं वै मे धर्मतः पिता
मा गच्छ पुत्रिकां मां च परयोषां च धार्मिक। मनसा स समालोच्य सुषिरेण पथा गृहान्
बाहुनोद्धाट्यते नैव गंतुं चैव समुद्यतः। गच्छतश्चार्द्धमरर उत्तमांगं सुसंकटे
प्रविष्टं न पुनश्चैति पंचत्वमगमत्तदा। उषःकाले समायाता रक्षिणो ये च किंकराः
अद्भुतं तं शवं दृष्ट्वा तामुचुस्ते च विस्मिताः। कथं च निधनं त्वस्य संभूतं ब्रूहि सुंदरि
कथयित्वा तु तद्वृत्तमभीष्टं देशमागता। एवं कामस्य महिमा दुर्निवारो जनेषु च
सर्वेषामपि जंतूनां सुरासुरनृणां भवेत्। दृष्ट्वाऽमोघां वरारोहां सर्वलोकपितामहः
च्युतबीजोभवत्तत्र लौहित्यसंभवस्मृतः। पुनाति सकलान्लोकान्सर्वतीर्थमयो हि सः
यमाश्रित्य नरो याति ब्रह्मलोकमनामयम्। द्विज उवाच- कथं च ब्रह्मणो मोहो ह्यमोघा का वरांगना
उद्भवं तीर्थराजस्य श्रोतुमिच्छामि तत्त्वतः। श्रीभगवानुवाच- मुनिर्देवैः समाराध्यः पद्मयोनिसमप्रभः
शंतनुश्चेति विख्यातः पत्नी तस्य पतिव्रता। अमोघेति समाख्याता रूपयौवनशालिनी
अस्याश्च पतिमन्वेष्टुं यातो ब्रह्मा च तद्गृहम्। तस्मिन्काले मुनिश्रेष्ठः पुष्पाद्यर्थं वनं गतः
सा तं दृष्ट्वा सुरश्रेष्ठमर्घ्यपाद्यादिकं ददौ। दूरेभिवादनं कृत्वा सा गृहं प्रविवेश ह
तां च दृष्ट्वा नवद्यांगीं धाता कामवशं गतः। स्रष्टात्मानं समाधायाचिंतयत्तां पुरोगताम्
बीजं पपात खट्वायां ब्रह्मणः परमात्मनः। ततो ब्रह्मा गतस्त्रस्तस्त्वरया परिपीडितः
अथायातो मुनिर्गेहं शुक्रं पीठे ददर्श ह। तमपृच्छद्वरारोहां कश्चाप्यत्रागतः पुमान्
तमुवाच ततोऽमोघा ब्रह्मा ह्यत्रागतः पते। त्वामेवान्वेषितुं नाथ मया दत्तोत्र पीठकः
शुक्रस्य कारणं चात्र तपसा ज्ञातुमर्हसि। ततो ध्यानात्परिज्ञातं तेनैव च द्विजन्मना
ब्रह्मरेतः परं साध्वी पालयस्व ममाज्ञया। उत्पद्यते सुतस्ते तु सर्वलोकैकपावनः
आवयोः सर्वकल्याणं फलिष्यति मनोगतम्। ततः पतिव्रता तस्य आज्ञामागृह्य संभवात्
पपौ रेतो महाभागा ब्रह्मणः परमात्मनः। आवर्त इव संजज्ञे रौद्रगर्भ इति स्फुरन्
प्रसोढुं नैव शक्ता सा शंतनुं चाब्रवीत्ततः। गर्भं धारयितुं नाथ न शक्नोम्यधुना प्रभो
किं करिष्यामि धर्मज्ञ प्राणो मे संचलत्यपि। आज्ञापय महाभाग गर्भं त्यक्ष्यामि यत्र च
पत्युराज्ञां समादाय मुक्तो गर्भो युगंधरे। पयस्तेजोमयं शुद्धं सर्वधर्मप्रतिष्ठितम्
तन्मध्ये पुरुषः शुद्धः किरीटी नीलवाससा। रत्नदाम्ना च विद्धांगो दुःप्रेक्ष्यो ज्योतिषां गणः
ततो देवगणाः स्वर्गात्पुष्पवर्षमवाकिरन्। प्रसूतः सर्वतीर्थेषु तीर्थराज इति स्मृतः
ततो राम इति ख्यातः प्रजातोहं भृगोः कुले। क्षत्रियान्पितृहंतॄंस्तु ससैन्यबलवाहनान्
हत्वा युद्धगतान्भीतान्पंकैः सर्वैर्युतो ह्यहम्। ब्रह्महत्यासमं घोरं मद्गेहे समुपस्थितम्
पंकयुक्तं कुठारं मे क्षालितं नैव शुद्ध्यति। ततः खे चाभवद्वाणी राम मद्वचनं कुरु