ശിവപുരാണമ്

ന സര്വജ്ഞം വിനാ പുംസാമാദിസര്ഗഃ പ്രസിദ്ധ്യതി വൈദ്യം വിനാ നിരാനംദാഃ ക്ലിശ്യംതേ രോഗിണോ യഥാ

സർവ്വജ്ഞനില്ലാതെ ജീവികളുടെ ആദിസൃഷ്ടി നടക്കില്ല. ഡോക്ടർ ഇല്ലാതെ രോഗികൾ സന്തോഷം കാണാതെ കഷ്ടപ്പെടുന്നതുപോലെ.

തസ്മാദനാദിഃ സര്വജ്ഞഃ പരിപൂര്ണസ്സദാശിവഃ അസ്തി നാഥഃ പരിത്രാതാ പുംസാം സംസാരസാഗരാത്

അതിനാൽ, അനാദിയായ, സർവ്വജ്ഞനായ, പൂർണ്ണനായ സദാശിവൻ, സാംസാരികസമുദ്രത്തിൽ നിന്ന് ജീവികളെ രക്ഷിക്കുന്ന നാഥനായി നിലനിൽക്കുന്നു.

ആദിമധ്യാംതനിര്മുക്തസ്സ്വഭാവവിമലഃ പ്രഭുഃ സര്വജ്ഞഃ പരിപൂര്ണശ്ച ശിവോ ജ്ഞേയശ്ശിവാഗമേ

ആദി, മധ്യ, അന്തം ഇല്ലാത്തവൻ, സ്വഭാവത്തിൽ ശുദ്ധനും, സർവ്വജ്ഞനും, പൂർണ്ണനും ആയ പ്രഭുവായ ശിവനാണ് ശിവാഗമങ്ങളിൽ അറിയേണ്ടത്.

തസ്യാഭിധാനമന്ത്രോ ഽയമഭിധേയശ്ച സ സ്മൃതഃ അഭിധാനാഭിധേയത്വാന്മംത്രസ്സിദ്ധഃ പരശ്ശിവഃ

അവന്റെ പേര് ഈ മന്ത്രമാണ്; അതിൽ സൂചിപ്പിക്കപ്പെടുന്നവനാണ് അവൻ. പേരും അതിൽ സൂചിപ്പിക്കപ്പെടുന്നവനും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം കൊണ്ടാണ് ഈ മന്ത്രം പരമശിവനായി നിലനിൽക്കുന്നത്.

ഏതാവത്തു ശിവജ്ഞാനമേതാവത്പരമം പദമ് യദോംനമശ്ശിവായേതി ശിവവാക്യം ഷഡക്ഷരമ്

ഇതാണ് ശിവജ്ഞാനം, ഇതാണ് പരമപദം: 'ഓം നമശ്ശിവായ' എന്ന ആറക്ഷര ശിവവാക്യമാണ്.

വിധിവാക്യമിദം ശൈവം നാര്ഥവാദം ശിവാത്മകമ് യസ്സര്വജ്ഞസ്സുസംപൂര്ണഃ സ്വഭാവവിമലഃ ശിവഃ

ഈ ശൈവവാക്യം നിർദ്ദേശമാണ്, വെറും പ്രഭാഷണമല്ല; ശുദ്ധസ്വഭാവമുള്ള സർവ്വജ്ഞനും പൂർണ്ണനും ആയ ശിവനാണ് അതിന്റെ സ്വരൂപം.

ലോകാനുഗ്രഹകര്താ ച സ മൃഷാര്ഥം കഥം വദേത് യദ്യഥാവസ്ഥിതം വസ്തു ഗുണദോഷൈഃ സ്വഭാവതഃ

ലോകങ്ങൾക്ക് അനുഗ്രഹം നൽകുന്നവൻ എങ്ങനെ അസത്യമായത് പറയും? എന്തെല്ലാം ഗുണദോഷങ്ങളോടെ നിലനിൽക്കുന്നു, അതെല്ലാം സ്വഭാവത്താലാണ്.

യാവത്ഫലം ച തത്പൂര്ണം സര്വജ്ഞസ്തു യഥാ വദേത് രാഗാജ്ഞാനാദിഭിര്ദോഷൈര്ഗ്രസ്തത്വാദനൃതം വദേത്

ഏത് ഫലവും പൂർണ്ണമാണോ, സർവ്വജ്ഞൻ അതനുസരിച്ച് സംസാരിക്കുന്നു. രാഗം, അജ്ഞാനം തുടങ്ങിയ ദോഷങ്ങൾ ബാധിച്ചവരാണ് അസത്യം പറയുന്നത്.

തേ ചേശ്വരേ ന വിദ്യേതേ ബ്രൂയാത്സ കഥമന്യഥാ അജ്ഞാതാശേഷദോഷേണ സര്വജ്ഞേയ ശിവേന യത് പ്രണീതമമലം വാക്യം തത്പ്രമാണം ന സംശയഃ

അങ്ങനെയുള്ള ദോഷങ്ങൾ ഈശ്വരനിൽ ഇല്ല; അപ്പോൾ അവൻ എങ്ങനെ വ്യത്യസ്തമായി പറയും? സർവ്വജ്ഞനായ ശിവൻ, എല്ലാദോഷങ്ങളിൽ നിന്നും ശുദ്ധനായവൻ, രചിച്ച വാക്യമാണ് പ്രമാണം, സംശയമില്ല.

തസ്മാദീശ്വരവാക്യാനി ശ്രദ്ധേയാനി വിപശ്ചിതാ യഥാര്ഥപുണ്യപാപേഷു തദശ്രദ്ധോ വ്രജത്യധഃ

അതിനാൽ, ഈശ്വരന്റെ വാക്കുകൾ ജ്ഞാനികൾ വിശ്വസിക്കണം; യഥാർത്ഥത്തിൽ പുണ്യവും പാപവും സംബന്ധിച്ച കാര്യങ്ങളിൽ അവയിൽ വിശ്വാസം ഇല്ലാത്തവർ താഴേക്ക് വീഴും.

സ്വര്ഗാപവര്ഗസിദ്ധ്യര്ഥം ഭാഷിതം യത്സുശോഭനമ് വാക്യം മുനിവരൈഃ ശാംതൈസ്തദ്വിജ്ഞേയം സുഭാഷിതമ്

സ്വർഗ്ഗവും മോക്ഷവും നേടാൻ മഹർഷിമാർ ശാന്തതയോടെ പറഞ്ഞ സുന്ദരമായ വാക്കുകൾ, അവയും നല്ലവാക്കുകൾ ആണെന്ന് അറിയണം.

രാഗദ്വേഷാനൃതക്രോധകാമതൃഷ്ണാനുസാരി യത് വാക്യം നിരയഹേതുത്വാത്തദ്ദുര്ഭാഷിതമുച്യതേ

ആസക്തി, വൈരാഗ്യം, അസത്യവാക്ക്, കോപം, ആസക്തിയുള്ള ഇച്ഛ, തൃഷ്ണ എന്നിവയുടെ പിന്തുടർച്ചയിലുള്ള വാക്കുകൾ നരകത്തിലേക്കു നയിക്കുന്നതിനാൽ അവയെ കഠിനവാക്കുകൾ എന്നു പറയുന്നു.

സംസ്കൃതേനാപി കിം തേന മൃദുനാ ലലിതേന വാ അവിദ്യാരാഗവാക്യേന സംസാരക്ലേശഹേതുനാ

അജ്ഞാനവും ആസക്തിയും നിറഞ്ഞ വാക്കുകൾ കൊണ്ട് പറഞ്ഞാൽ, അതു മൃദുവായതോ സുന്ദരമായതോ ആയ സംസ്കൃതത്തിൽ പറഞ്ഞാലും എന്ത് പ്രയോജനം? അത്തരം വാക്കുകൾ ലോകദുഃഖത്തിന് കാരണമാകും.

യച്ഛ്രുത്വാ ജായതേ ശ്രേയോ രാഗാദീനാം ച സംശയഃ വിരൂപമപി തദ്വാക്യം വിജ്ഞേയമിതി ശോഭനമ്

ശ്രവണത്തിൽ ക്ഷേമം ഉണ്ടാക്കുകയും ആസക്തി മുതലായവയിൽ സംശയം ഉണർത്തുകയും ചെയ്യുന്ന വാക്കുകൾ, അതു ഭംഗിയില്ലാത്തതായിരുന്നാലും, ശുഭമായതാണെന്ന് അറിയണം.

ബഹുത്വേപി ഹി മംത്രാണാം സര്വജ്ഞേന ശിവേന യഃ പ്രണീതോ വിമലോ മന്ത്രോ ന തേന സദൃശഃ ക്വചിത്

എത്രയോ മന്ത്രങ്ങൾ ഉണ്ടെങ്കിലും, സർവ്വജ്ഞനായ ശിവൻ സൃഷ്ടിച്ച ശുദ്ധമായ മന്ത്രത്തിന് സമം മറ്റൊന്നുമില്ല.

സാംഗാനി വേദശാസ്ത്രാണി സംസ്ഥിതാനി ഷഡക്ഷരേ ന തേന സദൃശസ്തസ്മാന്മന്ത്രോ ഽപ്യസ്ത്യപരഃ ക്വചിത്

വേദങ്ങളും അതിന്റെ ശാഖകളും ആ ആറക്ഷരമന്ത്രത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്നു. അതിനോട് തുല്യമായ മറ്റൊരു മന്ത്രമോ ശാസ്ത്രമോ ഇല്ല.

സപ്തകോടിമഹാമന്ത്രൈരുപമന്ത്രൈരനേകധാ മന്ത്രഃ ഷഡക്ഷരോ ഭിന്നസ്സൂത്രം വൃത്യാത്മനാ യഥാ

എഴുപത് കോടിയോളം മഹാമന്ത്രങ്ങളും അനേകം ഉപമന്ത്രങ്ങളും ഉണ്ടായാലും, ആറക്ഷരമന്ത്രം നൂലുപോലെ വേറിട്ടതും പ്രധാനവുമാണ്.

ശിവജ്ഞാനാനി യാവംതി വിദ്യാസ്ഥാനാപി യാനി ച ഷഡക്ഷരസ്യ സൂത്രസ്യ താനി ഭാഷ്യം സമാസതഃ

ശിവനെക്കുറിച്ചുള്ള എല്ലാ ഉപദേശങ്ങളും അറിവിന്റെ എല്ലാ സ്രോതസ്സുകളും, ആ ആറക്ഷരമന്ത്രത്തിന്റെ വിവരണങ്ങളാണ്.

കിം തസ്യ ബഹുഭിര്മംത്രൈശ്ശാസ്ത്രൈര്വാ ബഹുവിസ്തരൈഃ യസ്യോന്നമഃ ശിവായേതി മന്ത്രോ ഽയം ഹൃദി സംസ്ഥിതഃ

'ശിവായ നമഃ' എന്ന മന്ത്രം ഹൃദയത്തിൽ ഉറച്ചവർക്കു, അനവധി മന്ത്രങ്ങളോ വിശദമായ ശാസ്ത്രങ്ങളോ എന്ത് പ്രയോജനം?

തേനാധീതം ശ്രുതം തേന കൃതം സര്വമനുഷ്ഠിതമ് യേനോന്നമശ്ശിവായേതി മംത്രാഭ്യാസഃ സ്ഥിരീകൃതഃ

'ശിവായ നമഃ' എന്ന മന്ത്രം സ്ഥിരമായി അഭ്യസിക്കുന്നവൻ പഠിച്ചതും കേട്ടതും ചെയ്തതും എല്ലാം ഫലപ്രദമാണ്.

നമസ്കാരാദിസംയുക്തം ശിവായേത്യക്ഷരത്രയമ് ജിഹ്വാഗ്രേ വര്തതേ യസ്യ സഫലം തസ്യ ജീവിതമ്

നമസ്കാരം പോലുള്ള പ്രവൃത്തികളോടൊപ്പം 'ശിവായ' എന്ന മൂന്ന് അക്ഷരങ്ങൾ നിത്യവും നാവിന്റെ അഗ്രത്തിൽ വയ്ക്കുന്നവന്റെ ജീവിതം സഫലമാണ്.

അംത്യജോ വാധമോ വാപി മൂര്ഖോ വാ പംഡിതോ ഽപി വാ പഞ്ചാക്ഷരജപേ നിഷ്ഠോ മുച്യതേ പാപപംജരാത്

അവശ്യമായും, ചുരുങ്ങിയ ജന്മം, താഴ്ന്ന വർഗ്ഗം, അജ്ഞത, പണ്ഡിതത്വം എന്നിവയിലേതായാലും, അഞ്ചക്ഷരമന്ത്രം ഭക്തിയോടെ ജപിക്കുന്നവൻ പാപത്തിന്റെ പീഞ്ചിൽ നിന്ന് മോചിതനാകും.

ഇത്യുക്തം പരമേശേന ദേവ്യാ പൃഷ്ടേന ശൂലിനാ ഹിതായ സര്വമര്ത്യാനാം ദ്വിജാനാം തു വിശേഷതഃ

ഇങ്ങനെ, ത്രിശൂലധാരിയായ പരമേശ്വരൻ, ദേവിയുടെ ചോദ്യത്തിന് ഉത്തരം പറഞ്ഞത്, എല്ലാമനുഷ്യർക്കും, പ്രത്യേകിച്ച് ദ്വിജന്മാർക്ക്, ഹിതത്തിനായാണ്.

കലൌ കലുഷിതേ കാലേ ദുര്ജയേ ദുരതിക്രമേ അപുണ്യതമസാച്ഛന്നേ ലോകേ ധര്മപരാങ്മുഖേ

കലിയുഗത്തിൽ, കാലം ദുഷ്ടവും ജയിക്കാൻ കഴിയാത്തതും അതിക്രമിക്കാൻ പ്രയാസമുള്ളതുമായപ്പോൾ, ലോകം ഏറ്റവും അശുദ്ധിയാൽ മൂടിയതും ധർമ്മത്തിൽ നിന്ന് തിരിഞ്ഞതുമായിരിക്കും.

ക്ഷീണേ വര്ണാശ്രമാചാരേ സംകടേ സമുപസ്ഥിതേ സര്വാധികാരേ സംദിഗ്ധേ നിശ്ചിതേ വാപി പര്യയേ

വർണ്ണാശ്രമാചാരങ്ങൾ ക്ഷയിച്ചുപോയപ്പോൾ, കഠിനതകൾ നേരിട്ടപ്പോൾ, എല്ലാ അധികാരങ്ങളും സംശയത്തിലോ മാറ്റത്തിലോ ആയപ്പോൾ,

തദോപദേശേ വിഹതേ ഗുരുശിഷ്യക്രമേ ഗതേ കേനോപായേന മുച്യംതേ ഭക്താസ്തവ മഹേശ്വര

അപ്പോഴാണ് ഉപദേശം നിലച്ചു, ഗുരു-ശിഷ്യപരമ്പര നഷ്ടമായപ്പോൾ, മഹാദേവാ, അങ്ങയുടെ ഭക്തന്മാർ എങ്ങനെയാണ് മോചനം നേടുന്നത്?

ആശ്രിത്യ പരമാം വിദ്യാം ഹൃദ്യാം പഞ്ചാക്ഷരീം മമ ഭക്ത്യാ ച ഭാവിതാത്മാനോ മുച്യംതേ കലിജാ നരാഃ

എന്റെ പരമമായ ഹൃദയസ്പർശിയായ അഞ്ചക്ഷരമന്ത്രത്തിൽ ആശ്രയം വെച്ച് ഭക്തിയോടെ മനസ്സ് സമർപ്പിക്കുന്ന കലിയുഗത്തിലെ മനുഷ്യർ മോചിതരാകും.

മനോവാക്കായജൈര്ദോഷൈര്വക്തും സ്മര്തുമഗോചരൈഃ ദൂഷിതാനാം കൃതഘ്നാനാം നിംദകാനാം ഛലാത്മനാമ്

മനസ്സ്, വാക്ക്, ശരീരം എന്നിവയിലൂടെ പാപം ചെയ്തവർക്കും, കൃതഘ്നന്മാർക്കും, അപവാദികൾക്കും, കപടഹൃദയങ്ങൾക്കുമാണ്, സംസാരിക്കാനും ഓർക്കാനും കഴിയാത്തവർക്കും,

ലുബ്ധാനാം വക്രമനസാമപി മത്പ്രവണാത്മനാമ് മമ പഞ്ചാക്ഷരീ വിദ്യാ സംസാരഭയതാരിണീ

ലോഭികളും വക്രഹൃദയരും ആയാലും, എന്റെ പക്കൽ മനസ്സ് ചായുന്നവർക്കു എന്റെ അഞ്ചക്ഷരമന്ത്രം സാംസാരികഭയത്തിൽ നിന്ന് രക്ഷിക്കുന്നു.