ଏକ ସମୟର କଥା, ଯେଉଁଠାରେ ବିଦ୍ୱାନ ଋଷିମାନେ ସୂତଜୀଙ୍କୁ ଏକ ଗୁପ୍ତ ପ୍ରଶ୍ନ ପଚାରିଲେ—“ହେ ସୂତ, ଆମେ ଆହୁରି ଏକ ଗୁପ୍ତ ତଥ୍ୟ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ, ଦୟାକରି ଆମକୁ ଏହି ଗୁପ୍ତ କଥା ଖୋଲିଦିଅ। ଯଦି ଆପଣ ଆମ ପ୍ରତି ଦୟାଶୀଳ, ତେବେ ଏହି ଗୁପ୍ତତା ଉଦ୍ଘାଟନ କରନ୍ତୁ।” ତାହା ପରେ ସୂତଜୀଙ୍କୁ ପଚାରାଗଲା—“ଯେତେବେଳେ ଭୟଙ୍କର କଳିଯୁଗ ଆସିବ, ଲୋକମାନେ ଧର୍ମରୁ ବିମୁଖ ହେବେ, ନିଜର କର୍ମକୁ ଛାଡି ଦୁଷ୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଲିନ ହେବେ, ସତ୍ୟ ଓ ଧର୍ମରୁ ଦୂର ହେବେ। ସେମାନେ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ନିନ୍ଦା କରିବେ, ଅନ୍ୟମାନଙ୍କର ଧନ ଓ ଜନାନୀ ପ୍ରତି ଆସକ୍ତ ହେବେ, ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ହାନି କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିବେ। ଦେହକୁ ଆତ୍ମା ବୋଲି ଭାବି, ନାସ୍ତିକ ମନୋଭାବ ଧାରଣ କରିବେ, ମାତାପିତାଙ୍କୁ ଘୃଣା କରିବେ, ମହିଳା ଓ ଦେବତାଙ୍କୁ ଉପାସନା କରି କାମନାର ଦାସ ହେବେ। ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଲୋଭ ଓ ମୂଡ଼ତାରେ ଆବୃତ, ବେଦ ବିକ୍ରୟ କରି ଜୀବିକା ଚାଲାଇବେ, ଧନ ପାଇଁ ପାଠ କରିବେ, ମଦରେ ମତ୍ତ ଓ ବିମୂଢ଼ ହେବେ। ନିଜ ଜାତିର କର୍ମକୁ ଛାଡି ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଠକିବେ, ତ୍ରିକାଳ ସନ୍ଧ୍ୟା ଛାଡି ଅବିଦ୍ୟାରେ ଲିନ ହେବେ। କୃର, ନିଜକୁ ପଣ୍ଡିତ ବୋଲି ଭାବି, ଆଚରଣ ଓ ବ୍ରତ ଛାଡି, କୃଷି କରିବେ, ଅଶୁଦ୍ଧ ମନ ଧାରଣ କରିବେ। ଏହିପରି କ୍ଷତ୍ରିୟମାନେ ମଧ୍ୟ ନିଜ କର୍ମକୁ ଛାଡି, ଦୁଷ୍ଟଙ୍କ ସହିତ ମିଶି, ପାପରେ ଆସକ୍ତ ଓ ପରସ୍ତ୍ରୀଗମନରେ ଲିନ ହେବେ। ସେମାନେ ବୀର ନୁହେଁ, ଜଙ୍ଗଲରେ ରୁଚି ରଖି, ଭୟରୁ ପଳାଇବେ, ଛୋଟ ଚୋର ହେବେ, ଏବଂ ମନ କାମନାର ଦାସ ହେବେ। ଅସ୍ତ୍ର ଓ ଶସ୍ତ୍ର ଜ୍ଞାନ ନ ଥିବା, ଗାଁ ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ତ୍ୟାଗ କରିବେ, ଅଭୟ ଓ ଆଶ୍ରୟ ନଥିବା, କାମନାରେ ଚେଷ୍ଟା କରିବେ। ଶାସନ ଓ ଧର୍ମ ନ ଥିବା, ଭୋଗରେ ଲିନ, ଦୁଷ୍ଟ ଏବଂ ଜନ ନାଶ କରିବାରେ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରିବେ। ବୈଶ୍ୟମାନେ ନିଜ କର୍ମ ପାଳନ କରିବେ ନାହିଁ, ଅନ୍ୟାୟ ଉପାୟରେ ଧନ ସଞ୍ଚୟ କରିବେ, ତୁଳା ଓ ବ୍ୟବହାରରେ ଅନ୍ୟାୟ କରିବେ। ଗୁରୁ, ଦେବତା, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଭକ୍ତି ନ ଥିବା, ଦୁର୍ବୁଦ୍ଧିରେ ଲିନ, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଭୋଜନ ଦେବେ ନାହିଁ, କଞ୍ଜୁସ ଓ ଏକାନ୍ତ ଧନୀ ହେବେ। ପରସ୍ତ୍ରୀ ସହ ବ୍ୟଭିଚାର କରିବେ, ମନ ଅଶୁଦ୍ଧ, ଲୋଭ ଓ ମୂଡ଼ତାରେ ଭ୍ରମିତ, ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟ ଓ ଦାନ କୁ ତ୍ୟାଗ କରିବେ। ଏହିପରି ଶୂଦ୍ରମାନେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଆଚରଣ ଅନୁକରଣ କରି, ଦୀପ୍ତିମାନ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ମୂର୍ଖ ଓ ନିଜ କର୍ମକୁ ଛାଡିବେ। ସେମାନେ ତପସ୍ୟା କରି ଦ୍ୱିଜମାନଙ୍କର ତେଜ କ୍ଷୟ କରିବେ, ଶିଶୁମାନଙ୍କର ଅକାଳ ମୃତ୍ୟୁ ହେବାର କାରଣ ହେବେ, ମନ୍ତ୍ର ପଢ଼ିବାରେ ଲିନ ହେବେ। ପାଥର, ଗ୍ରାମ ଦେବତା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପୂଜାରେ ଲିନ, ଦୁଇ ମନ, ବଙ୍କ ଚିନ୍ତାଧାରା ଏବଂ ଦ୍ୱିଜମାନେଙ୍କୁ ନିନ୍ଦା କରିବେ। ଧନୀ ହେଉଥିବା ସତ୍ତ୍ୱେ ଦୁଷ୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବେ, ପଣ୍ଡିତ ହେଉଥିବା ସତ୍ତ୍ୱେ ଝଗଡ଼ା କରିବେ, ଧର୍ମ କଥା କହି ଧର୍ମକୁ ନଷ୍ଟ କରିବେ। କେତେକ ଉତ୍ତମ ରାଜାମାନେ ଦେଖାଯିବେ, ଗର୍ବିତ, ଦାନଶୀଳ, ନିଜକୁ ବଡ଼ ବୋଲି ଭାବିବେ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କର ସେବାକୁ ନିଜର ଏକ ବଡ଼ କାର୍ଯ୍ୟ ବୋଲି ଭାବିବେ। ନିଜ କର୍ମ ନଥିବା, ମୂର୍ଖ, ମିଶ୍ର ଜନ୍ମ, କୃର ମନ, ଅତ୍ୟଧିକ ଗର୍ବିତ, ଚାରି ଜାତିକୁ ନଷ୍ଟ କରିବେ। ଉତ୍ତମ ପରିବାରରେ ଜନ୍ମ ହୋଇ, ନିଜକୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବୋଲି ଭାବି, ଚାରି ଜାତିରେ ଭ୍ରମ ସୃଷ୍ଟି କରିବେ, ସମସ୍ତ ଜାତିକୁ ବିକୃତ କରିବେ, ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ ମୂର୍ଖତା ପ୍ରଦର୍ଶନ କରିବେ। ଅଧିକାଂଶ ମହିଳା ଦୁର୍ବୃତ୍ତ, ପତିଙ୍କୁ ଅସମ୍ମାନ କରି, ଶ୍ଵଶୁର ଶାଶୁଙ୍କୁ କ୍ଷତି କରି, ଭୟ ନ ଥିବା, ଅଶୁଦ୍ଧ ଖାଦ୍ୟ ଖାଇବେ। ଠକବାଜି ଓ ମିଛ ଚରିତ୍ରରେ ଲିନ, ଚତୁର, କାମନାରେ ଅନ୍ଧ, ସଦା ପରପୁରୁଷ ସହ ଦୁଷ୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟ କରି, ନିଜ ପତିଠାରୁ ଦୂର ହେବେ। ଶିଶୁମାନେ ମାତାପିତା ପ୍ରତି ଭକ୍ତିହୀନ, ଦୁଷ୍ଟ ମନ, ଶିକ୍ଷା ନ ନେଇ, ଦେହରେ ନିତ୍ୟ ରୋଗରେ ପୀଡ଼ିତ ହେବେ। ଏହିପରି ମୂଡ଼ ଓ ନିଜ କର୍ମ ପ୍ରତି ଅନାସକ୍ତ ଲୋକମାନେ କିପରି ଏଠାରେ କିମ୍ବା ପରଲୋକରେ ମୋକ୍ଷ ପାଇପାରିବେ? ଏପରି ଚିନ୍ତାରେ ଆମ ମନ ସଦା ଅଶାନ୍ତ ଅଟେ। ପରସ୍ପର ସହଯୋଗ ଠାରୁ ବଡ଼ କୌଣସି ଧର୍ମ ନାହିଁ। ଏହି ଭୟଙ୍କର ଦୁଃଖକୁ ସହଜ ଉପାୟରେ କେମିତି ନାଶ କରିପାରିବି? ଦୟାକରି ଆମକୁ ଏହି ଉପାୟ ଦେଖାନ୍ତୁ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଶାସ୍ତ୍ରର ତତ୍ତ୍ୱ ବୁଝିପାରିବି। ଏପରି ପବିତ୍ର ଚିନ୍ତାଧାରା ଶୁଣି, ସୂତଜୀ ନିଜ ହୃଦୟରେ ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରି, ଋଷିମାନଙ୍କୁ କହିଲେ—“ହେ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ମହାମାନ୍ୟ, ଆପଣମାନେ ସମସ୍ତ ଜଗତର ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ଏହି ପ୍ରଶ୍ନ କରିଛନ୍ତି। ଗୁରୁଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରି, ଆପଣଙ୍କ ପ୍ରତି ସ୍ନେହବଶତଃ ମୁଁ କହିବି—ଶ୍ରଦ୍ଧାପୂର୍ବକ ଶୁଣନ୍ତୁ। ଏହି ପରମ ଶିବପୁରାଣ ହେଉଛି ବେଦାନ୍ତର ସାର ଓ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ତତ୍ତ୍ୱ, ଏହି ଶିବପୁରାଣ ପଢ଼ିଲେ ସମସ୍ତ ପାପ ନାଶ ହୁଏ ଓ ପରମ ତତ୍ତ୍ୱର ଆଲୋକ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ। ଏଠାରେ ଶିବଙ୍କର ପରମ ମହିମା ସଦା ବିସ୍ତାରିତ, ଏହି କଳିଯୁଗର ଦୁଷ୍ଟତାକୁ ନାଶ କରି, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଚାରି ପୁରୁଷାର୍ଥ ଫଳ ପାଆନ୍ତି। ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦ୍ୱିଜମାନେ, ଏହି ଶିବପୁରାଣ ପଢ଼ିଲେ ପରମ ମଙ୍ଗଳ ଦଶାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରାଯାଏ। ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏହି ଶିବପୁରାଣ ଜଗତରେ ପ୍ରଚାରିତ ହେଉନାହିଁ, ପାପ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ବଧ ଆଦି, ବଢ଼ିବାରେ ଅବସର ପାଇବ। ଏହି ଶିବପୁରାଣ ନଥିଲେ, କଳିଯୁଗର ଭୟଙ୍କର ବିପତ୍ତି ନିର୍ଭୟ ଚରିବ, ଶାସ୍ତ୍ରମାନେ ଏକାପରେ ଏକ ବିରୋଧ କରିବେ, ଏବଂ ମହାନ ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟ ଶିବଙ୍କର ସତ୍ୟ ସ୍ୱରୂପ ବୁଝିପାରିବେ ନାହିଁ। ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏହି ଶିବପୁରାଣ ପ୍ରଚାରିତ ହେଉନାହିଁ, ଯମଦୂତମାନେ ନିର୍ଭୟ ଚରିବେ, ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପୁରାଣମାନେ ବଡ଼ ଆବାଜରେ ଚର୍ଚ୍ଚିତ ହେବ, ପବିତ୍ର କ୍ଷେତ୍ରମାନେ ମଧ୍ୟ ଏକାପରେ ଏକ ବିରୋଧ କରିବେ, ମନ୍ତ୍ରମାନେ ମଧ୍ୟ ଏକାପରେ ଏକ ବିରୋଧ କରିବେ। ଏହିପରି, ଶିବପୁରାଣ ପ୍ରଚାର ଓ ଅଧ୍ୟୟନ ଦ୍ୱାରା ଏହି ଦୁଷ୍ଟ କଳିଯୁଗର ଅନେକ ଅନର୍ଥ ଓ ଦୁଃଖ ନାଶ ହୁଏ, ଏବଂ ଶିବତତ୍ତ୍ୱର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଜ୍ଞାନ ଉଦ୍ଘାଟିତ ହୁଏ।