ਸ਼ਿਵਪੁਰਾਣਮ੍

ਸੁਤ ਜੀ ਦੇ ਦਰਬਾਰ ਵਿੱਚ ਬੈਠੇ ਹੋਏ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਬੜੀ ਵਿਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ, “ਹੇ ਗਿਆਨੀ ਸੁਤ! ਇੱਕ ਹੋਰ ਗੂੜ੍ਹੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜੋ ਅਸੀਂ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੀ ਮਿਹਰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੋ, ਤਾਂ ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਇਹ ਰਾਜ ਵੀ ਦੱਸੋ।” ਉਹ ਅੱਗੇ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗੇ, “ਜਦੋਂ ਭਿਆਨਕ ਕਲੀ ਯੁੱਗ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪੁੰਨ ਦੇ ਗੁਣ ਰਹਿ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ। ਉਹ ਮਾੜੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਸੱਚ ਤੇ ਧਰਮ ਤੋਂ ਮੂੰਹ ਮੋੜ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਲੋਕ ਇਕ ਦੂਜੇ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਨ, ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਣ, ਪਰਾਈਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵੱਲ ਮਨ ਲਾਉਣ ਅਤੇ ਹੋਰਨਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ 'ਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਹੀ ਆਤਮਾ ਸਮਝ ਬੈਠਦੇ ਹਨ, ਨਾਸਤਿਕ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਸ਼ੂ ਵਰਗਾ ਮਨ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਮਾਂ-ਪਿਓ ਨਾਲ ਵੈਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਇਸੇ ਸਮੇਂ ਔਰਤਾਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਉਹ ਵਾਸਨਾ ਦੇ ਗੁਲਾਮ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਲਾਲਚ ਅਤੇ ਭਰਮ ਵਿੱਚ ਫਸ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਵੇਦਾਂ ਨੂੰ ਵੇਚ ਕੇ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰਦੇ ਹਨ, ਪੈਸੇ ਲਈ ਪਾਠ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਵਰਣ ਦੇ ਕਰਤਵਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਵਧੇਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਠੱਗਦੇ ਹਨ, ਤਿੰਨ ਵੇਲੇ ਦੀ ਨਿੱਤ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਨਿਰਦਈ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਗਿਆਨੀ ਸਮਝਣ ਵਾਲੇ, ਆਪਣੇ ਆਚਰਨ ਤੇ ਵਰਤਣੀ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਜਾਣ ਵਾਲੇ, ਖੇਤੀਬਾੜੀ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ, ਕੁਦਰਤ ਤੋਂ ਕਠੋਰ ਅਤੇ ਮੈਲੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਕਸ਼ਤਰੀ ਵੀ ਆਪਣੇ ਕਰਤਵਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਮਾੜੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਾਪਾਂ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਪਰ-ਇਸਤਰੀ ਵਿਅਭਿਚਾਰ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਵੀਰਤਾ ਤੋਂ ਖਾਲੀ, ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਭੱਜਣ ਵਿੱਚ ਹੋਸ਼ਿਆਰ, ਚੋਰੀ-ਚਕਾਰੀ ਕਰਦੇ, ਅਤੇ ਵਾਸਨਾ ਦੇ ਗੁਲਾਮ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਤੋਂ ਵੀ ਵਾਂਝੇ, ਗਾਂਵਾਂ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਬਿਨਾ ਰਾਖੇ ਤੇ ਆਸਰੇ ਦੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਾਸਨਾ ਦੀ ਪਿੱਛੇ ਭੱਜਣ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਇਹ ਲੋਕ ਰਾਜਧਰਮ ਤੋਂ ਖਾਲੀ, ਵਿਅਭਿਚਾਰ ਅਤੇ ਵਿਕਾਰ ਵਿੱਚ ਲੀਨ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਹਿੰਸਾ ਕਰਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਵੈਸ਼ ਲੋਕ ਵੀ ਕਰਮਾਂ ਤੋਂ ਮੁੱਖ ਮੋੜ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਗਲਤ ਰਾਹਾਂ ਤੇ ਚਲਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਲਾਭ ਦੀ ਸੋਚਦੇ ਹਨ, ਤੋਲ-ਮਾਪ 'ਚ ਧੋਖਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਜਾਂ ਦੂਜੇ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਭਾਵ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ, ਮੰਦਾ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ, ਕੰਜੂਸ ਤੇ ਤੰਗਦਿਲ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਵਿਅਭਿਚਾਰ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ, ਅਸ਼ੁੱਧ ਮਨ ਵਾਲੇ, ਲਾਲਚ ਅਤੇ ਮੋਹ ਵਿੱਚ ਉਲਝੇ, ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਅਤੇ ਦਾਨ-ਪੁੰਨ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੁਝ ਸ਼ੂਦਰ ਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਰਗਾ ਵਿਹਾਰ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਚਮਕਦਾਰ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਪਰ ਅੰਧੇ, ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਛੱਡਣ ਵਾਲੇ। ਉਹ ਤਪ ਕਰਦੇ ਹਨ ਪਰ ਦੂਜੇ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਜੋਤ ਘਟਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਅਕਾਲ ਮੌਤ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਮੰਤਰਾਂ ਦੇ ਉਚਾਰਣ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਪਥਰਾਂ, ਪਿੰਡਾਂ ਦੇ ਮੂਰਤੀਆਂ ਆਦਿ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਚੜ੍ਹਾਵੇ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਲਟ ਸੋਚ ਵਾਲੇ, ਟੇੜੇ-ਮੇੜੇ, ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਧਨਵਾਨ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਮਾੜੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਵਿਦਵਾਨ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਝਗੜੇ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਧਰਮ ਦੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਤੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਪਰ ਧਰਮ ਨੂੰ ਹੀ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਕਈ ਰਾਜੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਦਾਅਵੇ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਦਾਨੀ ਤੇ ਘਮੰਡੀ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਵਡਿਆਈ ਸਮਝਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਕਰਤਵਾਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ, ਮੂਰਖ, ਮਿਲੇ-ਝੁਲੇ ਵੰਸ਼ ਦੇ, ਕਠੋਰ ਮਨ ਵਾਲੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਚਾਰੋਂ ਵਰਣਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਚੰਗੀਆਂ ਕੁਲਾਂ ਵਿੱਚ ਜੰਮੇ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਉੱਚਾ ਸਮਝਦੇ ਹਨ, ਚਾਰ ਵਰਣਾਂ ਵਿੱਚ ਭਰਮ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਸਭ ਜਾਤਾਂ ਨੂੰ ਭਟਕਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਮੂਰਖ ਹਨ ਭਾਵੇਂ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਔਰਤਾਂ ਪਤਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਆਦਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀਆਂ, ਸੱਸ-ਸੁਰੇ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਨਿਡਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਅਸ਼ੁੱਧ ਭੋਜਨ ਖਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਧੋਖਾ ਅਤੇ ਝੂਠੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਲੱਗੀਆਂ, ਚਲਾਕੀਆਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਵਾਸਨਾ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀਆਂ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਿਅਭਿਚਾਰ ਵਿੱਚ ਲੱਗੀਆਂ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀਆਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਬੱਚੇ ਮਾਂ-ਪਿਓ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਮਾੜੇ ਮਨਸੂਬੇ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਗਿਆਨ ਨਹੀਂ ਸਿੱਖਦੇ, ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰੋਗਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬੁੱਧੀ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਬੈਠੇ ਹਨ, ਹੇ ਸੁਤ ਜੀ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਇੱਥੇ ਜਾਂ ਅਗਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਰਾਹ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਅਸੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੋਚ ਕੇ ਚਿੰਤਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹਾਂ। ਦਰਅਸਲ, ਹੋਰਨਾਂ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰਨਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਧਰਮ ਹੈ। ਹੁਣ ਦੱਸੋ, ਕਿਸ ਸੌਖੇ ਉਪਾਏ ਨਾਲ ਇਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਭਾਰੀ ਪੀੜਾਵਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਦਇਆ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਰਾਹ ਦੱਸੋ ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੀ ਸੱਚੀ ਸਮਝ ਆ ਜਾਵੇ। ਜਦੋਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਮਨ ਪ੍ਰਗਟਾਇਆ, ਅਤੇ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਚਿੱਤ ਵਾਲੇ ਹੋ ਗਏ, ਤਾਂ ਸੁਤ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਬੋਲੇ, “ਹੇ ਪੁੰਨਿਆਤਮਾ ਰਿਸ਼ਿਓ! ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਪੁੱਛਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਪ੍ਰਤੀ ਜੋ ਪ੍ਰੇਮ ਦਿਖਾਇਆ, ਉਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸਾਂਗਾ—ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ। ਇਹ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਸ਼ਿਵ ਪੁਰਾਣਾ ਸਾਰੇ ਵੇਦਾਂਤ ਦਾ ਨਿਚੌੜ ਹੈ, ਜੋ ਸਮੂਹ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਅਗਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਸੱਚਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਪੁਰਾਣੇ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਧਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਕਲੀ ਯੁੱਗ ਦੀਆਂ ਮਲਿਨਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਚਾਰ ਪੁਰਸ਼ਾਰਥਾਂ ਦੇ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਹੇ ਦੁਜੀ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਰਿਸ਼ਿਓ! ਸਿਰਫ਼ ਇਸ ਸ਼ਿਵ ਪੁਰਾਣੇ ਦੇ ਪਾਠ ਨਾਲ ਹੀ ਮਨੁੱਖ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਤੱਕ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਵ ਪੁਰਾਣਾ ਪ੍ਰਚਾਰਿਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਪਾਪ—ਚਾਹੇ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਵਰਗਾ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਹੋਵੇ—ਫਲਦਾ-ਫੂਲਦਾ ਰਹੇਗਾ, ਹਾਏ! ਕਲੀ ਯੁੱਗ ਦੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਬਿਪਤਾਵਾਂ ਵੀ ਨਿਰਭੈ ਹੋ ਕੇ ਫਿਰਦੀਆਂ ਰਹਿਣਗੀਆਂ, ਜਦ ਤੱਕ ਸ਼ਿਵ ਪੁਰਾਣਾ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ। ਸਾਰੇ ਸ਼ਾਸਤਰ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਝਗੜਦੇ ਰਹਿਣਗੇ, ਜਦ ਤੱਕ ਸ਼ਿਵ ਪੁਰਾਣਾ ਪ੍ਰਚਾਰਿਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਗਿਆਨੀ ਵੀ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੇ ਸੱਚੇ ਸਰੂਪ ਨੂੰ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਸਕਣਗੇ, ਜਦ ਤੱਕ ਇਹ ਪੁਰਾਣਾ ਪ੍ਰਚਾਰਿਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਯਮ ਦੇ ਕਠੋਰ ਦੂਤ ਵੀ ਨਿਰਭੈ ਹੋ ਕੇ ਫਿਰਦਿਆਂ ਰਹਿਣਗੇ, ਜਦ ਤੱਕ ਸ਼ਿਵ ਪੁਰਾਣਾ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ। ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਪੁਰਾਣੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਗੂੰਜਦੇ ਰਹਿਣਗੇ, ਜਦ ਤੱਕ ਸ਼ਿਵ ਪੁਰਾਣਾ ਪ੍ਰਚਾਰਿਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਸਾਰੇ ਤੀਰਥ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਝਗੜਦੇ ਰਹਿਣਗੇ, ਜਦ ਤੱਕ ਸ਼ਿਵ ਪੁਰਾਣਾ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ। ਸਾਰੇ ਮੰਤਰ ਵੀ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਲੜਦੇ ਰਹਿਣਗੇ, ਜਦ ਤੱਕ ਸ਼ਿਵ ਪੁਰਾਣਾ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਤ ਜੀ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਸ਼ਨਾਂ ਦਾ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਿਵ ਪੁਰਾਣੇ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਅਤੇ ਕਲੀ ਯੁੱਗ ਦੀਆਂ ਬੁਰਾਈਆਂ ਤੋਂ ਬਚਣ ਦਾ ਰਾਹ ਦੱਸਿਆ।