శివపురాణమ్

ఓ ద్విజులారా, శైవ గ్రంథాలలో ప్రసిద్ధి చెందిన పదకొండు రుద్ర సంహితల సమాహారం పదమూడు వేల శ్లోకాలతో కూడి ఉంది. కైలాస సంహితకు ఆరు వేల శ్లోకాలు ఉన్నాయి. శతరుద్ర సంహితకు దాని సగం, అంటే మూడు వేల శ్లోకాలు. కోటిరుద్ర సంహిత పదకొండు వేల శ్లోకాల మూడింతలు, అంటే ముప్పై మూడు వేల శ్లోకాలు. సహస్రకోటిరుద్ర సంహిత – దీనిలోని శ్లోకాల సంఖ్యను బట్టి, ఇది కోటిరుద్ర సంహిత కన్నా వెయ్యి రెట్లు ఎక్కువగా ఉంది. వాయవీయ సంహిత సముద్రపు పరిమాణానికి వంద రెట్లు; ఘర్మ సంహిత సూర్యుని కన్నా వెయ్యి రెట్లు ఎక్కువ. ఇలా శైవ సంప్రదాయంలో వివిధ సంహితల సంఖ్య లక్షను చేరుకుంటుంది. కానీ వ్యాస మహర్షి ఈ విస్తృతమైన పురాణాన్ని ఇరవై నాలుగు వేల శ్లోకాలుగా సంక్షిప్తం చేశారు. వీటిలో, శైవ పురాణం నాల్గవది, ఇది ఏడు సంహితలుగా విభజించబడింది. ఈ పురాణాన్ని ప్రాచీన కాలంలో శివుడు స్వయంగా సంకల్పించాడు. ఆది సృష్టిక్రమంలో ఇది కోటి కోట్లు శ్లోకాలుగా ఉండేది. కానీ సృష్టి ప్రారంభంలో అది చాలా వరకు మరచిపోయారు. తరువాత, ద్వాపరాది యుగాలలో, ద్వైపాయనాది ఋషులు ఈ పురాణాలను పదహారు భాగాలుగా విభజించి, నాలుగు లక్షల శ్లోకాలుగా సంక్షిప్తం చేశారు. శివ పురాణం ఇరవై నాలుగు వేల శ్లోకాలతో, ఏడు సంహితలుగా విభజించబడి, వేదానికి సమానంగా పరిగణించబడుతుంది. వీటిలో మొదటిది విద్యేశ్వర సంహిత, రెండవది రౌద్రీ, మూడవది శతరుద్ర, నాల్గవది కోటిరుద్ర. ఐదవది ఉమా, ఆరవది కైలాస, ఏడవది వాయవీయ సంహిత. ఈ విధంగా ఏడు సంహితలు ప్రసిద్ధి చెందాయి. ఈ దివ్యమైన శివ పురాణం, ఏడు సంహితలతో, బ్రహ్మ తత్వానికి సమానంగా, అత్యుత్తమమైనది, పరమపదాన్ని ప్రసాదించేది. ఈ శివ పురాణాన్ని, ఏడు సంహితలతో, సంపూర్ణంగా భక్తితో చదివేవారు జీవితంలోనే ముక్తిని పొందుతారు అని ఘట్టంగా చెప్పబడింది. వేద, స్మృతి, పురాణ, ఇతిహాస, ఆగమ గ్రంథాల వందలు కూడా ఈ శివ పురాణానికి పదిముడి వంతు కూడా కావు. ఈ పవిత్రమైన శైవ పురాణాన్ని, శివుడు స్వయంగా ప్రశంసించాడు. శివ భక్తుడైన వ్యాసుడు దీన్ని సంక్షిప్తంగా తయారు చేయలేదు; ఇది సమస్త జీవులకు మేలు చేస్తూ, మూడు విధాలైన దుఃఖాలను తొలగించి, సజ్జనులకు శుభాన్ని ప్రసాదిస్తుంది. ఇక్కడ ధర్మం మోసంలేని విధంగా, వేదాంత జ్ఞానాన్ని ప్రధానంగా బోధించబడింది. ఇర్ష్య లేని, జ్ఞానులు దీనిని తెలుసుకోవలసినది; ఇది త్రివిధ పురుషార్థాలతో కూడి ఉంది. శైవ పురాణం, పురాణాలలో కిరీటముగా, వేదాంత జ్ఞానంతో ప్రకాశిస్తూ, పరమ తత్త్వాన్ని గానం చేస్తుంది. దాన్ని పరమ భక్తితో చదవడం లేదా వినడం వలన శంభునికి ప్రియుడవాడవుతారు, పరమ పదాన్ని పొందుతారు. ఈ విధంగా, మహర్షులు సూతుని అడిగారు: “వేదాంత సారభూతమైన, అద్భుతమైన పురాణాన్ని మాకు వినిపించు.” మహర్షుల మాటలు విని, సూతుడు ఆనందంతో శంకరుణ్ని ధ్యానించి, ఋషులందరితో ఇలా అన్నాడు: “ఓ ఋషులారా, శివుని స్మరించుకుంటూ, ఈ శైవ పురాణాన్ని వినండి. ఇది పురాణ సంప్రదాయానికి, వేద సారానికి అంకితంగా ఉంది. ఇక్కడ మూడు విధాలైన గీతం – భక్తి, జ్ఞానం, వైరాగ్యం – ప్రేమతో పాడబడుతుంది. వేదాంత ద్వారా తెలిసే పరమార్థం స్పష్టంగా వివరించబడుతుంది. ఈ పురాణాన్ని, వేద సారాన్ని, పురాతన కాలంలో, ఎన్నో గత కల్పాలలో కూడా, పునఃపునః ప్రకటించబడింది. ప్రస్తుత కల్పంలో, సృష్టి ప్రారంభంలో, ఆరు వంశాల ఋషులు పరస్పరం సంభాషించుకున్నారు. “ఇది పరమం, ఇది కాదు” అని గొడవ పుట్టింది. వారు సృష్టికర్త అయిన, అవినాశి బ్రహ్మను దర్శించి అడిగారు. వినయపూర్వకంగా, చేతులు జోడించి, “ప్రపంచాలన్నిటికీ నీవే సృష్టికర్త, ప్రతి కారణానికి నీవే మూలం” అని ప్రశ్నించారు. “పరమ తత్త్వాన్ని అధిగమించిన, పురాతనమైన, వాక్కు, మనస్సు అందని, ఆ పరమ పురుషుడు ఎవరు? ఆయన నుండి బ్రహ్మ, విష్ణు, రుద్ర, ఇంద్ర, పంచేంద్రియాలు మొదటగా ఉద్భవించాయి. ఆ దేవుడు, మహాదేవుడు, సర్వజ్ఞుడు, జగన్నాధుడు; ఆయనను పరభక్తితో తప్ప మరే విధంగా ఎవరూ చూడలేరు. రుద్రుడు, హరి, హరుడు, ఇతర దేవతల అధిపతులు కూడా ఆయన దర్శనాన్ని పరమ భక్తితో కోరుతారు. ఇంకేం చెప్పాలి? శివునిపై భక్తితో ముక్తి లభిస్తుంది; ఆయన అనుగ్రహంతో దేవతలపై భక్తి కలుగుతుంది; అనుగ్రహం భక్తి నుండి, భక్తి అనుగ్రహం నుండి పుట్టినట్లే, మొలక విత్తనంలా, విత్తనం మొలకలా పరస్పరం ఆధారపడతాయి. కాబట్టి, ప్రభువు అనుగ్రహార్థం, భూమిపై వెళ్ళి, మీరు సహస్ర సంవత్సరాలపాటు దీర్ఘ యాగాన్ని చేయండి. ఆ యాగంలో శివుని అనుగ్రహంతో వేద జ్ఞాన సారాన్ని, చేయవలసిన కార్యాన్ని, సాధనాన్ని తెలుసుకోవచ్చు. ఇప్పుడు, పరమ గమ్యం ఏమిటి? దానికి ఉత్తమ సాధనం ఏమిటి? ఎలాంటి సాధకుడు కావాలి? నిజంగా మాకు చెప్పు. గమ్యం – శివపదాన్ని పొందడం; సాధనం – ఆయన సేవ; సాధకుడు – ఆయన అనుగ్రహంతో నిత్య ఫలాలపై ఆసక్తి లేని వాడు. వేదంలో చెప్పిన కర్మలను చేసి, వాటి ఫలాన్ని పరమేశ్వరునికి అర్పించినవాడు, ఆయన లోకాన్ని మొదలుకొని, పరమపదాన్ని పరిపూర్ణంగా పొందుతాడు. ప్రతి ఒక్కరి భక్తిని బట్టి, పరమ ఫలాన్ని పొందుతారు; సాధనాలు అనేకం, వాటిని ప్రభువు ప్రత్యక్షంగా బోధించాడు. మొత్తం మీద, మేము మీకు సారాన్ని, సాధనాన్ని తెలియజేస్తాము: చెవితో వినడం, వాక్కుతో పారాయణం చేయడం, మనస్సుతో ధ్యానం చేయడం – ఇవే మహాసాధనాలు. మహేశ్వరుని వినాలి, చదవాలి, ధ్యానించాలి. అందుకే, శాస్త్రాధికారం మనకు ఈ విధంగా ఉంది; దాని ద్వారా పరమ గమ్యాన్ని సాధించండి, సమస్త కార్యసిద్ధికి అంకితమై ఉండండి. ప్రజలు కనబడినదానిని అనుసరిస్తారు; కానీ కనిపించని విషయాల్లో, వినినదానిని అనుసరిస్తారు. కాబట్టి, వినడం ప్రధానం; గురువరి నోట వినిన తరువాత, జ్ఞానులు మిగతావన్నీ – పారాయణం, ధ్యానం – సాధిస్తారు. ఈ విధంగా, శైవ పురాణ సారాన్ని, పరమార్థాన్ని ఋషులకు సూతుడు వినిపించటానికి సిద్ధమయ్యాడు.