അവിചാര്യ കൃതം മുഗ്ധേ ഭുവനക്ഷയകാരണാത്
അറിയാതെ നീ ചെയ്തതുകൊണ്ടാണ് ലോകങ്ങൾ നശിച്ചുപോയത്, സാദിനി.
അഹമപ്യഖിലാഁല്ലോകാന്സംഹരിഷ്യാമി സംക്ഷയേ
ലോകങ്ങൾ നശിക്കുന്ന സമയത്ത് ഞാൻ പോലും അവയെല്ലാം പിൻവലിക്കും.
കേയം വാ ത്വാദൃശീ കുര്യാദീദൃശം സദ്വിഗര്ഹിതമ്
നിനക്ക് പോലുള്ളവളല്ലാതെ ഇങ്ങനെ കുറ്റം പറയാവുന്ന പ്രവൃത്തി ആരും ചെയ്യുമോ?
ഇതി ശമ്ഭോര്വചഃ ശ്രുത്വാ ധര്മലോപഭയാകുലാ
ശംഭുവിന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ, ധർമ്മം നഷ്ടപ്പെടുമോ എന്ന ഭയത്തിൽ അവൾ വിഷമിച്ചു.
അഥ ദേവഃ പ്രസന്നാത്മാ വ്യാജഹാര ദയാനിധിഃ
അപ്പോൾ ദയയുടെ നിധിയായ ദേവൻ മനസ്സു ശാന്തനായി സംസാരിച്ചു.
മന്മൂര്തേസ്തവ കേയം വാ പ്രായശ്ചിത്തിരിഹോച്യതേ 1.3.1.3.
നീ എന്റെ തന്നെ രൂപമായിരിക്കുമ്പോൾ, ഇതിന് എന്ത് പ്രായശ്ചിത്തം പറയാനാകും?
ശ്രുതിസ്മൃതിക്രിയാകല്പാ വിദ്യാശ്ച വിബുധാദയഃ
വേദങ്ങൾ, സ്മൃതികൾ, കർമ്മക്രമങ്ങൾ, ശാസ്ത്രങ്ങൾ, ജ്ഞാനികൾ—
മാന്യയാഭിന്നയാ ദേവ്യാ ഭാവ്യം ലോകസിസൃക്ഷയാ
ലോകങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന മഹാദേവിയെ അത്യന്തം ഭേദമില്ലാത്തവളായി കാണണം.
തസ്മാല്ലോകാനുരൂപം തേ പ്രായശ്ചിത്തം വിധീയതേ
അതിനാൽ, ലോകങ്ങളുടെ സ്വഭാവത്തിന് അനുസരിച്ച് നിന്റെ പ്രായശ്ചിത്തം നിർണ്ണയിക്കും.
സ്വാമിനാ നാനുപാല്യേത യദി ത്യാജ്യോഽനുജീവിഭിഃ
സ്വാമിയെ അനുസരിക്കാതിരിക്കുകയാണെങ്കിൽ, അനുയായികൾ അവനെ ഉപേക്ഷിക്കണം.
അഹമേവ തപഃ സര്വം കരിഷ്യാമ്യാത്മനി സ്ഥിതഃ
ഞാൻ തന്നെ, എന്റെ ഉള്ളിൽ നിലകൊണ്ടു, എല്ലാ തപസ്സുകളും നിർവഹിക്കും.
ത്വത്പാദപദ്മസംസ്പര്ശാത്ത്വത്തപോദര്ശനാദപി
നിന്റെ കമലപാദങ്ങൾ സ്പർശിച്ചാലോ, അല്ലെങ്കിൽ നിന്റെ തപസ്സിനെ കണ്ടാലോ,
കര്മഭൂമേസ്ത്വമാധിക്യഹേതവേ പുണ്യമാചര
നീ കർമ്മഭൂമിയിൽ ശ്രേഷ്ഠത നേടാൻ, സത്കർമ്മങ്ങൾ ചെയ്യണം.
ധര്മേ ദൃഢതരാ ബുദ്ധിം നിബധ്നീയാന്ന സംശയഃ
നിന്റെ മനസ്സ് ധർമ്മത്തിൽ ഉറപ്പോടെ സ്ഥാപിക്കണം—ഇതിൽ സംശയമില്ല.
ത്വമേവൈതത്സകലം പ്രോക്താ വേദൈര്ദേവി സനാതനൈഃ
ദേവി, ഈ എല്ലാം നീയാണെന്ന് ശാശ്വതമായ വേദങ്ങൾ പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു.
യാ ദിവം ദേവസംപൂര്ണാ പ്രത്യക്ഷയതി ഭൂതലേ 1.3.1.3.
സ്വർഗ്ഗം ദേവതകളാൽ നിറഞ്ഞതുപോലെ, ഭൂമിയും ദേവതകളാൽ നിറഞ്ഞതുപോലെ കാണിക്കുന്നവളാണ് അവൾ.
ദേവാശ്ച മുനയഃ സര്വേ വാസം വാംഛംതി സംതതമ്
അവിടെ ദേവന്മാരും മുനിമാരും എല്ലാം എപ്പോഴും വാസം ചെയ്യാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു.
യത്ര സ്ഥിതാനാം മര്ത്യാനാം കമ്പന്തേ പാപകോടയഃ
അവിടെ താമസിക്കുന്ന മനുഷ്യർക്കു വേണ്ടി, കോടിക്കണക്കിന് പാപങ്ങൾ വിറയുന്നു.
സംപൂര്ണശീതലച്ഛായഃ പ്രസൂനഫലപല്ലവൈഃ
പുഷ്പഫലങ്ങളാലും ഇളനിറം കുരുക്കളാലും സമൃദ്ധമായ, തണുത്ത തണൽ നിറഞ്ഞതായിടം.
ഗണാശ്ച വിവിധാകാരാ ഡാകിന്യോ യോഗിനീഗണാഃ
വിവിധ രൂപങ്ങളിലുള്ള ഡാകിനികളും യോഗിനികളും കൂട്ടങ്ങളായി അവിടെ ഉണ്ട്.
അഹം ച നിഷ്കലോ ഭൂത്വാ തവ മാനസപംകജേ
ഞാനും, അഖണ്ഡസ്വരൂപിയായി, നിന്റെ മനസ്സിന്റെ കമലത്തിൽ വസിക്കുന്നു.
ഇത്യുക്താ ദേവദേവേന ദേവീ കംപാംതികം യയൌ
ഇങ്ങനെ ദേവദേവൻ പറഞ്ഞപ്പോൾ, ദേവി കംപയിലേക്കു പോയി.
കംപാം ച വിമലാം സിന്ധും മുനിസമഘനിഷേവിതാമ്
കമ്പയെന്നു വിളിക്കുന്ന ശുദ്ധമായ നദിയിലേക്കും, മുനികളുടെ കൂട്ടങ്ങൾ ആരാധിക്കുന്ന സ്ഥലത്തേക്കും അവൾ പോയി.
ഫലപുഷ്പസമാകീര്ണം കോകിലാലാപസംകുലമ്
പലതരത്തിലുള്ള പഴങ്ങളും പുഷ്പങ്ങളും നിറഞ്ഞു, കുയിലുകളുടെ ഗാനം മുഴങ്ങുന്ന സ്ഥലമായിരുന്നു.
കാമാഗ്നിപരിവീതാംഗീ തപഃക്ഷാമേവ സാഽഭവത്
കാമാഗ്നിയാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട അവളുടെ ശരീരം, തപസ്സുകൊണ്ട് ക്ഷീണിച്ചു.
കാമശോകപരീതാംഗീ പുരാരിവിരഹാകുലാ ।। 1.3.1.3.
കാമവും ദുഃഖവും നിറഞ്ഞ അവളുടെ ശരീരം, പുരാരിയുടെ വേർപാടിൽ വിഷണ്ണമായിരുന്നു.
ഇമമഘഹരമാഗതാനിശം സ്വയമപി പൂജയിതും തപോഭിരീശമ്
പാപങ്ങൾ നീക്കം ചെയ്യുന്ന തപസ്സുകൊണ്ട്, അവൾ തന്നെ രാത്രിയും പകലും അങ്ങോട്ട് വന്ന്, ഈശ്വരനെ ആരാധിച്ചു.
കഥമിവ വിരഹഃ ശിവസ്യ സഹ്യഃ ക്ഷുഭിതധിയാത്ര ഭൃശം മനോഭവേന
മനസ്സിൽ കാമദേവൻ വലിയ കലഹം ഉണ്ടാക്കുമ്പോൾ, ശിവന്റെ വേർപാട് എങ്ങനെ സഹിക്കാനാകും?
സാംത്വയന്തീ സ്തുതിശതൈരുപായൈഃ ശിവദര്ശനൈഃ
നൂറുകണക്കിന് സ്തുതികളും വിവിധ ഉപായങ്ങളും ശിവദർശനങ്ങളും കൊണ്ട് ആശ്വസിപ്പിച്ചു.
ദേവി ത്വമവിനാഭൂതാ സദാ ദേവേന ശംഭുനാ
ദേവി, നീ എപ്പോഴും ശംഭു ദേവനോടൊപ്പം വേർപെടാതെ ഉണ്ടായിരിക്കുന്നു.