ന ജാനീമോ വയം ദേവി കിംചിച്ഛംഭുവിചേഷ്ടിതമ്
ദേവി, ശംഭുവിന്റെ പ്രവൃത്തികളൊന്നും ഞങ്ങള്ക്കറിയില്ല.
ഇതി തേഷാം ഭയാര്താനാമാകര്ണ്യ വചനം ശുഭമ്
അങ്ങനെ ഭയത്താല് പറഞ്ഞ അവരുടെ ശുഭവാക്യങ്ങള് കേട്ടു,
ശരണാഗതസംത്രാണം തപസി സ്ഥിതയാ മയാ
തപസ്സില് നിലകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഞാന് അഭയം തേടുന്നവരെ രക്ഷിക്കും.
ഉപായേന സമാകൃഷ്യ ഹനിഷ്യാമി മഹാസുരമ്
ഉപായം ഉപയോഗിച്ച് ആ മഹാസുരനെ വശീകരിച്ച് കൊല്ലും.
ധര്മഗേ ധര്മഭേത്താരഃ ശലഭത്വം വ്രജംതി ഹി 1.3.1.10.
ധര്മം പുലരുന്നിടത്ത് ധര്മം ലംഘിക്കുന്നവര് തീച്ചുഴലികളുപോലെ നശിക്കും.
ജഗ്മുര്യഥാഗതം സര്വേ നിര്ഭയാ ഹൃഷ്ടചേതസഃ
അവരൊക്കെയും ഭയമില്ലാതെ സന്തോഷഹൃദയത്തോടെ വന്നതുപോലെ തന്നെ മടങ്ങി.
ഗതേഷു തേഷു ദേവേഷു ഗൌരീ കമലലോചനാ
ദേവന്മാർ അവിടെ നിന്നു പോയപ്പോൾ, കമലനയനിയായ ഗൗരിയും അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു.
സാ ദേവീ ദിക്ഷു ശൈലേഷു ചതുര്ഷ്വരുണഭൂഭൃതഃ
ആ ദേവി നാലു ദിക്കുകളിലും ചുവപ്പു നിറമുള്ള മലകളുടെ നാലു കുന്തലുകളിലും സഞ്ചരിച്ചു.
യദാ കൈലാസശിഖരാദാഗതാ ശൈലകന്യകാ
കൈലാസശിഖരത്തിൽ നിന്നു മലകുമാരി ഇറങ്ങിയപ്പോൾ,
ദുന്ദുഭിഃ സത്യവത്യാഖ്യാ തഥാ ചാനവമീ പരാ
അവിടെ സത്യവതിയായി അറിയപ്പെടുന്ന ദുണ്ടുഭിയും, അനവമി എന്ന മറ്റൊരു സ്ത്രീയും ഉണ്ടായിരുന്നു.
വിമുഞ്ചതാതിഥിം ശ്രാംതം ക്ഷുത്പിപാസാ സമന്വിതമ്
വിശ്രമവും ക്ഷീണവും അനുഭവിക്കുന്ന, വിശപ്പും ദാഹവും ഉള്ള അതിഥിയെ വിട്ടയക്കൂ.
സീമാശലസ്ഥിതാന്വീരാംസ്താനാദിശ്യ ബലാധികാന്
മലയുടെ അതിരിൽ നിലകൊണ്ടിരുന്ന ശക്തരായ വീരന്മാരോട് അവൾ നിർദ്ദേശം നൽകി.
തസ്യാം തപത്യാം തന്വംഗ്യാം ന താപഃ കശ്ചിദപ്യഭൂത്
ശരീരത്തിൽ സുന്ദരിയായ അവൾ തപസ്സിൽ ഏർപ്പെട്ടിരിക്കുമ്പോൾ, അവള്ക്ക് യാതൊരു ദുഃഖവും ഉണ്ടായില്ല.
വിരോധീനി ച സത്ത്വാനി മുമുചുഃ പൂര്വമത്സരമ്
വൈരികളായ ജീവികളും പഴയ വൈരാഗ്യം ഉപേക്ഷിച്ചു.
യോജനദ്വയപര്യംതം സീമാശൈലേഷു സംസ്ഥിതൈഃ 1.3.1.10.
രണ്ടു യോജന ദൂരമത്രയും മലയുടെ അതിരിൽ നിലകൊണ്ടവരാൽ,
നോദഭൂത്കശ്ചന ത്രാസോ ന ച ദൃഷ്ടോ ഭയോദയഃ
ആർക്കും ഭയം തോന്നിയില്ല, ഭയത്തിന്റെ ഒരു ലക്ഷണവും കണ്ടില്ല.
കൃതാര്ഥാ മുനയഃ സര്വേ പ്രശംസംതോ നഗാത്മജാമ്
എല്ലാ സിദ്ധശ്രമികളും മലകുമാരിയെ പ്രശംസിച്ചു.
സാ ച ഗൌരീ തപോ ഘോരം കുര്വതീ ച ദിവാനിശമ്
ഗൗരി ദിനവും രാത്രിയും കടുത്ത തപസ്സിൽ ഏർപ്പെട്ടു.
മഹിഷശ്ച മഹാവീര്യോ മൃഗയാം കര്തുമുദ്യതഃ
മഹാവീര്യശാലിയായ മഹിഷൻ വേട്ടയ്ക്കായി പുറപ്പെട്ടു.
ദൈത്യസൈന്യസമായുക്തോ മൃഗയൂഥാന്യനേകശഃ
ദാനവസൈന്യത്തോടൊപ്പം അവൻ അനേകം കാട്ടുമൃഗങ്ങളുടെ കൂട്ടങ്ങളെ പിന്തുടർന്നു.
ധന്വിഭിര്ബലിഭിര്വീരൈര്മൃഗാഃ കേചിദനുദ്രുതാഃ
വില്ലും ശക്തിയും ഉള്ള വീരന്മാർ ചില മൃഗങ്ങളെ പിന്തുടർന്നു.
അനുവ്രജന്തോ ദിതിജാ മൃഗാംസ്താന്ഹംതുമുദ്യതാഃ
ദിതിയുടെ പുത്രന്മാർ ആ മൃഗങ്ങളെ കൊല്ലാൻ ഉദ്ദേശിച്ച് പിന്തുടർന്നു.
കിമത്രേതി തദാ പൃഷ്ടാ ബടുകാ ദുഷ്ടദാനവൈഃ
അപ്പോൾ ദുഷ്ടനായ ദാനവബാലന്മാർ 'ഇവിടെ എന്താണ്?' എന്ന് ചോദിച്ചു.
ന കേനചിത്പ്രവേഷ്ടവ്യം ബലിനാ മുനിസേവിതമ്
ശക്തനായവർക്കും ഇവിടേക്ക് കടക്കാൻ കഴിയില്ല—ഇത് മുനിമാർ ആരാധിക്കുന്ന സ്ഥലം ആണല്ലോ.
ഇതി തേഷാം വചഃ ശ്രുത്വാ ബലിനോ ദുഷ്ടദാനവാഃ 1.3.1.10.
അവരുടെ വാക്കുകൾ കേട്ടശേഷം, ശക്തിയും ദുഷ്ടതയും നിറഞ്ഞ ദാനവന്മാർ...
മായയാ പക്ഷിരൂപാസ്തേ പ്രവിശ്യാശ്രമമാദരാത്
തങ്ങളുടെ മായാവശാൽ, അവർ പക്ഷികളുടെ രൂപം ധരിച്ചു ആദരപൂർവ്വം ആശ്രമത്തിൽ കയറി.
സാ പുനര്ല്ലസിതാരണ്യേ സര്വര്തുകുസുമാന്വിതേ
അവൾ വീണ്ടും എല്ലാ ঋതുക്കളുടെയും പൂക്കളാൽ അലങ്കരിച്ച വനത്തിൽ സഞ്ചരിച്ചു.
രൂപലാവണ്യതേ തസ്യാ നിശ്ചയം തപസി സ്ഥിതമ്
അവളുടെ സൗന്ദര്യവും ആകർഷണവും അവളുടെ തപസ്സിൽ ഉറപ്പായി നിലനിന്നിരുന്നു.
സ സ്മരാര്തോ വൃദ്ധരൂപഃ പ്രവിവേശാശ്രമം തദാ
കാമാഗ്നിയിൽ കത്തിയവൻ വൃദ്ധന്റെ രൂപം എടുത്ത് അന്നസമയത്ത് ആശ്രമത്തിൽ കയറി.
വൃദ്ധോഽപൃച്ഛത്കിമര്ഥം തു തപോഽസ്യാ ഇതി താസ്തഥാ
വൃദ്ധൻ ചോദിച്ചു: 'നിന്റെ തപസ്സിന് എന്തിനാണ്?' അങ്ങനെ അവർ ചോദിച്ചു.