വിമുഞ്ചതാതിഥിം ശ്രാംതം ക്ഷുത്പിപാസാ സമന്വിതമ്
വിശ്രമവും ക്ഷീണവും അനുഭവിക്കുന്ന, വിശപ്പും ദാഹവും ഉള്ള അതിഥിയെ വിട്ടയക്കൂ.
സീമാശലസ്ഥിതാന്വീരാംസ്താനാദിശ്യ ബലാധികാന്
മലയുടെ അതിരിൽ നിലകൊണ്ടിരുന്ന ശക്തരായ വീരന്മാരോട് അവൾ നിർദ്ദേശം നൽകി.
തസ്യാം തപത്യാം തന്വംഗ്യാം ന താപഃ കശ്ചിദപ്യഭൂത്
ശരീരത്തിൽ സുന്ദരിയായ അവൾ തപസ്സിൽ ഏർപ്പെട്ടിരിക്കുമ്പോൾ, അവള്ക്ക് യാതൊരു ദുഃഖവും ഉണ്ടായില്ല.
വിരോധീനി ച സത്ത്വാനി മുമുചുഃ പൂര്വമത്സരമ്
വൈരികളായ ജീവികളും പഴയ വൈരാഗ്യം ഉപേക്ഷിച്ചു.
യോജനദ്വയപര്യംതം സീമാശൈലേഷു സംസ്ഥിതൈഃ 1.3.1.10.
രണ്ടു യോജന ദൂരമത്രയും മലയുടെ അതിരിൽ നിലകൊണ്ടവരാൽ,
നോദഭൂത്കശ്ചന ത്രാസോ ന ച ദൃഷ്ടോ ഭയോദയഃ
ആർക്കും ഭയം തോന്നിയില്ല, ഭയത്തിന്റെ ഒരു ലക്ഷണവും കണ്ടില്ല.
കൃതാര്ഥാ മുനയഃ സര്വേ പ്രശംസംതോ നഗാത്മജാമ്
എല്ലാ സിദ്ധശ്രമികളും മലകുമാരിയെ പ്രശംസിച്ചു.
സാ ച ഗൌരീ തപോ ഘോരം കുര്വതീ ച ദിവാനിശമ്
ഗൗരി ദിനവും രാത്രിയും കടുത്ത തപസ്സിൽ ഏർപ്പെട്ടു.
മഹിഷശ്ച മഹാവീര്യോ മൃഗയാം കര്തുമുദ്യതഃ
മഹാവീര്യശാലിയായ മഹിഷൻ വേട്ടയ്ക്കായി പുറപ്പെട്ടു.
ദൈത്യസൈന്യസമായുക്തോ മൃഗയൂഥാന്യനേകശഃ
ദാനവസൈന്യത്തോടൊപ്പം അവൻ അനേകം കാട്ടുമൃഗങ്ങളുടെ കൂട്ടങ്ങളെ പിന്തുടർന്നു.
ധന്വിഭിര്ബലിഭിര്വീരൈര്മൃഗാഃ കേചിദനുദ്രുതാഃ
വില്ലും ശക്തിയും ഉള്ള വീരന്മാർ ചില മൃഗങ്ങളെ പിന്തുടർന്നു.
അനുവ്രജന്തോ ദിതിജാ മൃഗാംസ്താന്ഹംതുമുദ്യതാഃ
ദിതിയുടെ പുത്രന്മാർ ആ മൃഗങ്ങളെ കൊല്ലാൻ ഉദ്ദേശിച്ച് പിന്തുടർന്നു.
കിമത്രേതി തദാ പൃഷ്ടാ ബടുകാ ദുഷ്ടദാനവൈഃ
അപ്പോൾ ദുഷ്ടനായ ദാനവബാലന്മാർ 'ഇവിടെ എന്താണ്?' എന്ന് ചോദിച്ചു.
ന കേനചിത്പ്രവേഷ്ടവ്യം ബലിനാ മുനിസേവിതമ്
ശക്തനായവർക്കും ഇവിടേക്ക് കടക്കാൻ കഴിയില്ല—ഇത് മുനിമാർ ആരാധിക്കുന്ന സ്ഥലം ആണല്ലോ.
ഇതി തേഷാം വചഃ ശ്രുത്വാ ബലിനോ ദുഷ്ടദാനവാഃ 1.3.1.10.
അവരുടെ വാക്കുകൾ കേട്ടശേഷം, ശക്തിയും ദുഷ്ടതയും നിറഞ്ഞ ദാനവന്മാർ...
മായയാ പക്ഷിരൂപാസ്തേ പ്രവിശ്യാശ്രമമാദരാത്
തങ്ങളുടെ മായാവശാൽ, അവർ പക്ഷികളുടെ രൂപം ധരിച്ചു ആദരപൂർവ്വം ആശ്രമത്തിൽ കയറി.
സാ പുനര്ല്ലസിതാരണ്യേ സര്വര്തുകുസുമാന്വിതേ
അവൾ വീണ്ടും എല്ലാ ঋതുക്കളുടെയും പൂക്കളാൽ അലങ്കരിച്ച വനത്തിൽ സഞ്ചരിച്ചു.
രൂപലാവണ്യതേ തസ്യാ നിശ്ചയം തപസി സ്ഥിതമ്
അവളുടെ സൗന്ദര്യവും ആകർഷണവും അവളുടെ തപസ്സിൽ ഉറപ്പായി നിലനിന്നിരുന്നു.
സ സ്മരാര്തോ വൃദ്ധരൂപഃ പ്രവിവേശാശ്രമം തദാ
കാമാഗ്നിയിൽ കത്തിയവൻ വൃദ്ധന്റെ രൂപം എടുത്ത് അന്നസമയത്ത് ആശ്രമത്തിൽ കയറി.
വൃദ്ധോഽപൃച്ഛത്കിമര്ഥം തു തപോഽസ്യാ ഇതി താസ്തഥാ
വൃദ്ധൻ ചോദിച്ചു: 'നിന്റെ തപസ്സിന് എന്തിനാണ്?' അങ്ങനെ അവർ ചോദിച്ചു.
പരം സ ബലവാന്കാംതോ ന കദാപി പ്രസീദതി
അവൻ അത്യന്തം ശക്തനും മനോഹരനുമാണ്, എങ്കിലും ഒരിക്കലും ദയ കാണിക്കുന്നില്ല.
അപൂര്വപ്രഭുണാ തേന നവോപകരണം മഹത്
ഇതുവരെ കാണാത്ത അധികാരത്തോടെ, അവൻ പുതിയതും വലിയതുമായ ഒരു ഭോജനസാമഗ്രി ഒരുക്കി.
ഭാജനരപി സാദ്യസ്കൈര്ന്യസ്തഃ പക്വൈശ്ച ശാലിഭിഃ
പാത്രത്തിൽ പുതിയ ധാന്യവും പാചകചെയ്ത അരിയും വച്ചു.
അപൂര്വദൃഷ്ടവിഭവൈഃ കാര്യം സ്യാദുപകാരണമ്
ഇതുവരെ കാണാത്ത സമ്പത്തുകൾകൊണ്ട്, സഹായത്തോടെ പ്രവൃത്തി പൂർത്തിയാകും.
ഇതി താസാം വചഃ ശ്രുത്വാ വിഹസന്മഹിഷോഽഭ്യധാത് മദീയാ സകലാം ഭൂതിം ശൃണു ബാലേ തപസ്വിനി ।। 1.3.1.10.
അവരുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട മഹിഷൻ ചിരിച്ചു പറഞ്ഞു: 'കുഞ്ഞേ, തപസ്വിനി, എന്റെ എല്ലാ ഐശ്വര്യവും കേൾക്കു.'
മഹിഷോഽഹം മഹാവീരോ ദൈത്യേന്ദ്രഃ സുരവംദിതഃ
ഞാൻ മഹിഷൻ, മഹാശക്തനായ വീരൻ, ദൈത്യരുടെ രാജാവും ദേവന്മാരാൽ ആദരിക്കപ്പെടുന്നവനും ആകുന്നു.
അനന്യവീരസദ്ഭാവോ മയ്യേവ ഭുജശുഷ്മണാ
അന്യർക്കില്ലാത്ത വീരത്വം എന്റെ കൈകളുടെ ശക്തിയിലാണ് നിലനിൽക്കുന്നത്.
ഭജ മാം തവ ഭര്ത്താരം പ്രാണിനാം തപസഃ ഫലമ്
നീ എന്നെ ഭർത്താവായി സ്വീകരിക്കണം; ജീവികളുടെയൊക്കെ തപസ്സിന്റെ ഫലം അതാണ്.
സൃജാമി തപസാ ചാഹം വിശ്വകര്മാണമാദിതഃ
തപസ്സിന്റെ ശക്തിയാൽ ഞാൻ ആദിയിൽ തന്നെ വിശ്വകർമ്മാവിനെ സൃഷ്ടിക്കുന്നു.
നവഭിര്നിധിഭിഃ പ്രാപ്തൈഃ പാര്ശ്വസ്ഥൈര്നിത്യദാ മമ
എനിക്ക് എപ്പോഴും ലഭിക്കുന്ന ഒമ്പത് നിധികളും എപ്പോഴും എന്റെ കൂടെയുണ്ട്.