തത്രാന്യോന്യം മഹീപാലാ യുയുധുര്വസുധാതലേ
ആയുഗത്തിൽ രാജാക്കന്മാർ തമ്മിൽ ഭൂമിയിൽ യുദ്ധം ചെയ്തു.
തതഃ കലിയുഗം ഘോരം ചതുര്ഥം തു പ്രവ ര്ത്തതേ
അതിനുശേഷം ഭയാനകമായ നാലാമത്തെ കാലഘട്ടമായ കലിയുഗം ആരംഭിക്കുന്നു.
കൃഷ്ണവര്ണോ ഭവേദ്വിഷ്ണുഃ പാപാധിക്യം പ്രവര്തതേ
വിഷ്ണു കറുത്ത നിറത്തിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നു; പാപം അധികമായി വളരുന്നു.
അര്ഥലുബ്ധാസ്തഥാ ഭൂപാ ലോഭമോഹശതാന്വിതാഃ
രാജാക്കന്മാർ ധനലോഭികളായി, അനവധി ആഗ്രഹങ്ങളും മോഹങ്ങളും നിറഞ്ഞവരായി മാറുന്നു.
അല്പക്ഷീരാസ്തഥാ ഗാവഃ സത്യഹീനാ ദ്വിജാതയഃ
ആ കാലത്ത് പശുക്കൾക്ക് കുറച്ച് മാത്രം പാൽ ലഭിക്കും; ദ്വിജന്മാർ സത്യവിരുദ്ധരാവും.
സത്യഹീനാസ്തഥാ പാപാ ഭവിഷ്യംതി കലൌ യുഗേ
അങ്ങനെ തന്നെ, കലിയുഗത്തിൽ പാപികൾക്കും സത്യബോധം ഇല്ലാതാകും.
നാര്യോ ദ്വാദശമേ വര്ഷേ ഭവിഷ്യംതി സുഗര്ഭിതാഃ
പന്ത്രണ്ടാം വയസ്സിൽ സ്ത്രീകൾ ഗർഭിണികളാകും.
ഏകാകാരാ ഭവിഷ്യംതി സര്വവര്ണാശ്രമാശ്ച വൈ
എല്ലാ വർണങ്ങളും ആശ്രമങ്ങളും തമ്മിൽ വ്യത്യാസമില്ലാതാകും.
വ്യര്ഥാനി തത്ര തീര്ഥാനി മ്ലേച്ഛസ്പൃഷ്ടാനി സര്വശഃ 7.3.10.
അവിടെ എല്ലാ തീർത്ഥങ്ങളും വിദേശികൾ സ്പർശിച്ച് പൂർണ്ണമായും നിർഥകമാകും.
ഏതച്ഛ്രുത്വാ തതോ വാക്യം ബ്രഹ്മണോഽവ്യക്തജന്മനഃ
ഇത് കേട്ട ശേഷം അവർ അവ്യക്തജനനായ ബ്രഹ്മാവിനോട് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു:
സ്ഥാനം നോ ബ്രൂഹി ദേവേശ സ്ഥാതവ്യം ച സദൈവ ഹി
ദേവന്മാരുടെ പ്രഭുവേ, ഞങ്ങൾ എപ്പോഴും താമസിക്കേണ്ട സ്ഥലം ദയവായി പറയൂ.
അതസ്തത്ര ച ഗംതവ്യം തീര്ഥൈരായതനൈഃ സഹ
അതിനാൽ, തീർത്ഥങ്ങളും ക്ഷേത്രങ്ങളും കൂടെ അവിടെ പോകേണ്ടതുണ്ട്.
അപി കൃത്വാ മഹത്പാപമര്ബുദം പ്രേക്ഷതേ തു യഃ
വലിയ പാപം ചെയ്തവൻ പോലും അർബുദപർവതം കണ്ട് നോക്കിയാൽ,
തതഃ സര്വാണി തീര്ഥാനി ഗതാനി ച കലൌ യുഗേ
അതിനാൽ, കലിയുഗത്തിൽ എല്ലാ തീർത്ഥങ്ങളും അവിടം വിട്ടുപോയി.
ഭൂമാവര്ബുദശൈലേന്ദ്രേ സംസ്ഥിതാനി കലേര്ഭയാത്
കലിയുഗത്തെ ഭയന്ന് ഭൂമിയിലെ പർവതാധിപനായ അർബുദപർവതത്തിൽ അവയൊക്കെ സ്ഥിതി ചെയ്തു.
കുരുക്ഷേത്രം പ്രഭാസം ച ബ്രഹ്മാവര്തം തഥൈവ ച
കുരുക്ഷേത്രം, പ്രഭാസം, ബ്രഹ്മാവർത്തം എന്നിവയും
തേഷാം വാസശ്ച സഞ്ജാതഃ പര്വതേഽര്ബുദസംജ്ഞികേ
അവയുടെ വാസസ്ഥലം അർബുദ എന്ന പർവതത്തിൽ സ്ഥാപിതമായി.
തത്ര ശാംതാ നരാഃ സമ്യക്പരം നിര്വാണമാപ്നുയുഃ
അവിടെ ശാന്തരായ മനുഷ്യർ പരമമോക്ഷം സാക്ഷാൽ പ്രാപിക്കും.
ശൃണു തത്രാഭവത്പൂര്വം യദാശ്ചര്യം മഹാമതേ 7.3.10.
മഹാമതിയുള്ളവനേ, പുരാതനകാലത്ത് അവിടെ സംഭവിച്ച അത്ഭുതം കേൾക്കു.
തപസ്തേപേ സുധര്മാത്മാ കാമക്രോധവിവര്ജിതഃ
അവിടെ ധർമ്മശീലനായ, ആസക്തിയും കോപവും ഇല്ലാത്ത ഒരാൾ തപസ്സ് ചെയ്തു.
പിത്തം പ്രപതിതം തത്ര തച്ച രക്തമയം ബഭൌ
അവിടെ അവന്റെ പിത്തം വീണു, അത് രക്തവർണ്ണത്തിൽ തിളങ്ങി.
സിദ്ധോഽഹമിതി വിജ്ഞായ തതോ നൃത്യം ചകാര സഃ
"ഞാൻ സിദ്ധനായിരിക്കുന്നു" എന്ന് മനസ്സിലാക്കി, അവൻ അവിടെ നൃത്തം തുടങ്ങി.
തത്ര സംക്ഷോഭമാപന്നം സാഗരാ അപി ചുക്ഷുഭുഃ
അപ്പോൾ പോലും സമുദ്രങ്ങൾ പോലും കലങ്ങിപ്പോയി.
തസ്യൈവം നൃത്യമാനസ്യ സര്വേ ലോകാ നൃപോത്തമ
രാജാവേ, അവൻ അങ്ങനെ നൃത്തം ചെയ്യുമ്പോൾ എല്ലാ ലോകങ്ങളും—
തതോ ദേവഗണാഃ സര്വേ ഗത്വാ കാമനിഷൂദനമ്
അപ്പോൾ ദേവതകൾ എല്ലാവരും കാമനെ സംഹരിക്കുന്നവന്റെ അടുക്കൽ ചെന്നു.
അഥ ബ്രാഹ്മണരൂപേണ ശംഭുനോക്തോ ദ്വിജോത്തമഃ
അതിനുശേഷം, ബ്രാഹ്മണരൂപത്തിൽ ശംഭു, ആ ശ്രേഷ്ഠനായ ദ്വിജനോടു പറഞ്ഞു.
സംജാതം സിദ്ധിമാപന്നോ രക്തം പിത്തം യതോ മമ
എന്റെ ശരീരത്തിൽ ഒരു ശക്തി ഉണർന്നു, അതിനാൽ എന്റെ രക്തം പിത്തമായി മാറി.
ഏതസ്മാത്കാരണാദ്ധര്ഷാദ്ദ്വിജ നൃത്യം കരോമ്യഹമ്
ഈ കാരണത്താൽ, ദ്വിജനേ, സന്തോഷത്തിൽ ഞാൻ നൃത്തം ചെയ്യുന്നു.
തര്ജന്യാ താഡയാമാസ സ്വാംഗുഷ്ഠം നൃപസത്തമ 7.3.10.
രാജാവേ, അവൻ തന്റെ കൂറ്റൻ വിരലാൽ സ്വന്തം അങ്ങൂഠിനെ അടിച്ചു.
തതോ മംകണകം പ്രാഹ പശ്യ വിപ്ര കരാന്മമ
അതിനുശേഷം അവൻ മങ്കണകനോടു പറഞ്ഞു: 'ബ്രാഹ്മണാ, എന്റെ കൈ നോക്ക്.'