एकदा आम्ही दोघे, मी आणि अग्नी, त्या तेजस्वी दिव्य स्तंभाच्या दोन्ही टोकांचा शोध घेण्याचा निश्चय केला. आम्ही दोघांनीही त्या महान तेजस्तंभाची मर्यादा मोजण्याचा प्रयत्न केला. अग्नीने त्याच्या मूळाचा शोध घेताना पृथ्वीच्या गर्भात प्रवेश केला, तर मी त्याच्या सर्वोच्च टोकाचे दर्शन घ्यावे म्हणून आकाशात वर गेलो. अग्नी खाली प्रकट होऊन त्या स्तंभाकडे पाहू लागला. त्याला तो स्तंभ अनादि आणि अविनाशी दिसला. हे पाहून तो अत्यंत व्याकुळ झाला आणि गोंधळून गेला. मी, विष्णू, खूप प्रयत्न करूनही थकून गेलो; मला तहान लागली आणि पुढे जाणे शक्य झाले नाही. लक्ष्मीपती असूनही, विश्रांती घेतल्यानंतरही मी पुन्हा प्रयत्न करू शकलो नाही. शेवटी, माझ्या तेजाचा लोप झाला, प्रयत्नाने मी थकून गेलो आणि मी शंकराच्या शरण गेलो—माझ्या अहंकारातून जन्मलेल्या या मोठ्या मूर्खपणावर मला लाज वाटली. कारण शंकरच सर्व वेदांचे, देवांचे आणि जगांचे आश्रयस्थान आहे. ज्याचा शोध घेण्याचा मी प्रयत्न केला, तोच शिव आता पशुरूप धारण करून उभा आहे, हे मला उमगले. माझ्या अंतरात्म्याच्या जागृतीमुळे मला खरी समज आली. कारण त्याच्यासाठी, ज्ञान हे स्वत:च्या आत्म्यातून, अहंकाररहित, क्षणात प्रकट होते. मी स्वतःला शंकराला अर्पण केले आणि त्याच्या चरणी शरण गेलो. सर्व सृष्टीच्या अधिपतीच्या खरी कृपेने मला पुन्हा पृथ्वीवर उचलून ठेवले. मी इतका थकलो होतो की माझे डोके फिरत होते, डोळे स्थिर नव्हते आणि पंख शिथिल झाले होते. त्या वेळी मला तो तेजाचा स्तंभ दिसला—लिंगासारखा विशाल, देवांनी पूजिलेला शैव तेज. शंभूच्या सर्वोच्च मर्यादेचे दर्शन घ्यावे म्हणून मी सर्वतोपरी प्रयत्न केले. शरीर थकून पडले, तरीही माझा अहंकार सुटला नाही. जेव्हा हे तेज गाठता येत नाही, तेव्हा असा भ्रम व्यर्थ जातो. शिवाच्या खऱ्या करुणेनेच हा भ्रम दूर झाला. जो कोणी तुझ्या तेजाचा अंतिम टोक पाहू इच्छितो, ते तेज जे सर्वात सूक्ष्म कणाहूनही सूक्ष्म आहे—शिव जर कुणाला खरी समज देतो, तर त्याचा अहंकार नाहीसा होतो. हे ऐकून माझा अहंकार तुटून गेला आणि मी माझ्या अंतर्यामी विचार केला. शिवाचे ज्ञान केवळ त्याच्या कृपेनेच प्राप्त होते. तरीही मन पुन्हा स्वतःचे अस्तित्व गोळा करण्याचा प्रयत्न करते. ज्यांच्या मनाचे अर्पण शिवाला झाले आहे, अशा सिद्धांना मी नेहमी प्रणाम करतो. माझ्यासमोर उभा असलेला हा शिवच माझ्या स्वतःच्या अस्तित्वाचा कारण आहे, हे मी ओळखले. सर्व देव नेहमीच आपल्या शत्रूंचा नाश करणारे होतील. मी त्या अद्वितीय शंभूच्या शरण जातो. मला हे देह मिळाल्यावर मी भक्तिभावाने चंद्रशेखर शिवाच्या चरणी शरण आलो. आम्ही दोघांनीही शंभूपासून उत्पन्न झालेल्या अहंकारात आश्रय घेतला. आमच्या दोघांतील सर्व अहंकार हा शंकरच आहे. हा प्रभू, जो देवांनी नेहमी पूजिला जातो, तोच सदाशिव आहे—त्या अग्निस्तंभातून साकारलेला. मी भक्तिभावाने मानसिक पूजा करून त्याचे गुणगान केले. त्या सर्व जगांचा एकमेव कारण असलेल्या महान शिवाला मी नमस्कार केला. तुझे हे तेज, संपूर्ण विश्वात व्यापून, सदैव प्रकाशमान आहे. हे शुद्ध पृथ्वीवरचे लिंग, अंतःकरणाच्या डोळ्यांनी पाहिले जाते. योगी आपल्या अंतर्यामध्ये जे निराकार आणि अनंत आहे, त्याचे दर्शन करतात. किंवा अन्यथा, शंकराची शक्ती ही खरी आहे, अत्यंत सूक्ष्म आणि सर्वात सूक्ष्माहूनही सूक्ष्म आहे.