देह प्राप्त झाल्यावर, मी भक्तिभावाने चंद्रशेखर भगवान शिवाच्या चरणी शरण गेलो. आम्ही दोघांनीही शंभूपासून उत्पन्न झालेल्या अहंकारात आश्रय घेतला. तोच शंकर आमच्यातील सर्व अहंकाराचा मूळ आहे. हे भगवान, जे नेहमीच देवांद्वारे पूजले जातात, ते सदाशिव आहेत—ते तेजोमय अग्निस्तंभ स्वरूप आहेत. मी मनापासून, भक्तीने परिपूर्ण अशी मानसिक पूजा करून त्याचे स्तवन केले. सर्व जगांचा एकमेव कारणभूत असलेल्या महाशिवास मी नमस्कार केला. तुझे तेज, हे प्रभो, अखंडपणे सर्व विश्वात व्यापून राहते आणि प्रकट होत असते. हे निर्मळ पृथ्वीवरील लिंग, अंतःकरणाच्या डोळ्यांनी पाहता येते. योगी आपल्या अंतर्मनात जे निराकार, अनंत आहे तेच अनुभवतात. किंवा शंकराची शक्ती—ती खूपच सूक्ष्म आणि सत्य आहे. अगदी लहानात लहान जीव देखील तुझ्या करुणेचा पात्र होतो आणि नक्कीच महानता प्राप्त करतो. हे प्रभो, हे महादेव, तू सर्व लोकांपेक्षा श्रेष्ठ आहेस, कृपा कर. अशा प्रकारे मी नम्रतेने प्रार्थना केली, पुन्हा पुन्हा वंदन केले. त्यानंतर विष्णूने, जणू नव्या मेघासारखा गंभीर आवाज काढत म्हटले, "तीन लोकांचे अधिपती, तुझे जय हो! गंगेचे धारक, तुझे जय हो! शंभो, तुझी अगाध, खरी करुणा सदैव वाढतच जाते. तू सर्व ज्ञानाचे रक्षण करतोस आणि विपुल संपत्ती प्रदान करतोस. शेकडो रूपांनी, किंवा नवनवीन स्तोत्रांनी देखील, तुझ्या एका अंशाचेही पूर्ण स्तवन करता येत नाही. फक्त तूच स्वतःला जाणू शकतोस, किंवा तुझ्या कृपेने कोणी दुसरा जाणू शकतो. देवताही तुझ्या अंशातूनच जन्मतात. अग्निच्या ज्वाळा जशा स्थळ, काळ, आणि क्रियेच्या संयोगाने विभाजित होतात, तसेच सर्व काही तुझ्यापासूनच उद्भवते. करुणामूर्ती शंकरा, आम्हाला तुझे रूप दाखव." अशा श्रद्धेने आणि भक्तीने त्यांनी वंदन केले असता, त्या तेजोमय स्तंभातून भगवान प्रकट झाले, त्यांच्या मस्तकी चंद्रकोर शोभत होती. त्यांच्या हातात परशु आणि एक कोवळे हरण होते, ते निर्भयता आणि विश्रांती देणारे होते. "तुम्ही दोघांनी मनापासून माझ्यात एकरूपता साधली आहे, त्यामुळे मी तुमच्या भक्तीने प्रसन्न झालो आहे. तुमच्या इच्छा पूर्ण करण्यासाठी मी इथे प्रकट झालो आहे," असे भगवान म्हणाले. भगवंतांचे हे वचन ऐकून, ते दोघेही अत्यंत आनंदित झाले आणि त्यांनी हात जोडून नम्रतेने वंदन केले. "मंत्रांनी, जरी मी बालकासारखा असलो, तरी मीच तीन लोकांचा सर्जक आहे. या नित्यस्वरूप, वरदायक प्रभूला मी वंदन करतो," असे त्यांनी म्हटले. तुझे तेज आकाश व्यापून टाकते आहे. सिद्ध, चारण, गंधर्व, देव आणि श्रेष्ठ ऋषी, तसेच संपूर्ण पृथ्वी तुझ्या ऊर्जा-प्रभावाने दग्ध होत आहे. तुझे तेज अरुण पर्वत नावाने एकत्रित झाले आहे. हे तेजस्वी रूप अरुण पर्वत म्हणून प्रसिद्ध आहे. सर्व लोक, सिद्ध आणि श्रेष्ठ ऋषींनीसह, तुझी सेवा करतात. दिव्य उपवन प्रकटले, ज्यामध्ये कल्पक आणि इतर स्वर्गीय वृक्ष आहेत. सर्व प्रकारच्या दिव्य औषधी आणि सिंहासारख्या प्राण्यांचे समुदाय, हे दोन मार्गांनी न विभागता, एकाच लयीत एकत्रित झाले आहेत. दिव्य डोल, शंखांचे नाद आणि फुलांचा वर्षाव याने सर्वत्र मंगल वातावरण निर्माण झाले.