जय रुद्र मखाराते पिनाकिन्प्रमथाधिप
रुद्र, यज्ञांचा नाश करणारा, पिनाकधारी, प्रमथांचा अधिपती— तुला विजय असो!
जय भीम मृगव्याध कृत्तिवासः कृपानिधे
भीषण, पशूंचा शिकारी, कातडी परिधान करणारा, करुणेचा सागर— तुला विजय असो!
त्वदाज्ञया मरुद्राति फणी वहति भूभरम्
तुझ्या आज्ञेने वायुदेव आणि सर्प पृथ्वीचे ओझे वाहतात.
ज्योतींषि संचरंते खे सर्वं त्वच्छासनात्प्रभो
प्रभो, तुझ्या आज्ञेने आकाशातील सर्व तारे आणि तेजस्वी ग्रह फिरतात.
विधाय कल्पसे पुष्ट्यै सूते सस्यानि मेदिनी
तू ठरवतोस म्हणून समृद्धी वाढते; पृथ्वीवर धान्य उगवते.
अणिमादिमहासिद्धिनिःसाधारणवैभवः
तुझ्याकडे अणिमा वगैरे महान सिद्धींचे अद्वितीय वैभव आहे.
विशुक्त्वे विस्मरामस्त्वां स्मरामः संकटेपि च 1.3.2.14.
आम्ही संकटातून सुटलो, की तुला विसरतो; पण अडचण आली, की तुझी आठवण काढतो.
यदा विधित्सेर्भक्तिं त्वं यदा च प्रावृणोषि ताम्
प्रभो, जेव्हा तू भक्ती देतोस, आणि जेव्हा ती मागे घेतोस—
इति स्तुतस्सांजलिबद्धपाणिना पतिः पशूनामथ चक्रपाणिना
अशा प्रकारे हात जोडून स्तुती केल्यावर, चक्रधारी पशुपती—
कैलासकूटधवलं वृषेन्द्रमधितस्थिवान्
कैलासाच्या शिखरासारखा शुभ्र असलेल्या वृषावर तो बसला.
जटाजूटवता बालचंद्रचूडेन मौलिना
त्याच्या जटांमध्ये बालचंद्र मुकुटावर शोभत होता.
नागकुंडलिभिः फालफलकोद्भासिलोचनैः
त्याच्या कानात सर्पांची कुंडलं होती, आणि कपाळावरून डोळे तेजस्वी दिसत होते.
शूलं कपालं डमरुं सारंगं परशुं धनुः
त्याच्या हातात त्रिशूळ, कवटी, डमरू, हरिण, कुऱ्हाड आणि धनुष्य होते.
श्वसितोद्धूलिताकारो गजचर्मोत्तरीयवान्
त्याचा श्वास उडाल्याने त्याचे रूप धुळीने माखले होते, आणि त्याने हत्तीच्या कातडीचे उपरणे घातले होते.
परिधानीकृतव्याघ्रचर्मा ताभ्यामदर्शि सः
त्याने कमरेला वाघाचे कातडे नेसले होते, आणि तो त्यांना दिसला.
न किंचिदपि जानानो मुमोह च सरोजभूः
कमळातून जन्मलेला ब्रह्मा काहीच समजू शकला नाही, आणि गोंधळून गेला.
दृशाभिनंद्य माधवं प्रसन्नया महेश्वरः
महेश्वराने प्रसन्न नजरेने माधवाकडे पाहून आनंद व्यक्त केला.
जगाद चाधिकारितामदाद्युवां समुद्धतौ
त्याने सृष्टीच्या आरंभी दोघांनाही मिळालेल्या अधिकाराबद्दल सांगितले.
परीक्ष्य वैभवं मम प्रबोधवानभूद्धरिः 1.3.2.15.
माझे सामर्थ्य तपासून हरि जागृत झाला.
अशासि पंचवक्त्रता यदोपहासितो ह्यहम्
जेव्हा मी उपहासाचा विषय झालो, तेव्हा तू पाच तोंडांची इच्छा केलीस.
तृतीय एष मंतुरप्यहो कथं नु सह्यते
ही तिसऱ्यांदा तुझी बोलणी—हाय, हे कसे सहन करावे?
अयं च केतकच्छदो यदाप कूटसाक्षिताम्
आणि जेव्हा याने केतकीच्या फुलाचा मुकुट घालून खोटे साक्ष दिले—
शप्त्वैवमेतौ गिरिशः प्रीत्या विष्णुमभाषत
अशा प्रकारे शाप देऊन, गिरिशाने प्रेमाने विष्णूला संबोधले.
ननु त्वमंगान्मे जातस्सात्त्विकोऽसि विशेषतः
खरंच, तू माझ्या अंगातून जन्मलेला आहेस; आणि विशेषतः सत्त्वगुणी आहेस.
न तवातः परं जातु भक्तिहानिर्भवेन्मयि
म्हणून, तुझ्या मनात माझ्याबद्दल भक्ती कधीच कमी होणार नाही.
इत्यनुग्रहकृतं त्रिलोचनं भक्तिभाजि निरहंक्रिये हरौ
म्हणून त्रिनेत्रधारी परमेश्वराने, अहंकाररहित हरिच्या भक्तावर कृपा केली.
विना भायैक्यसुलभं भवदीयमनुग्रहम्
भीतीशिवाय तुझं कृपाप्रसाद सहज मिळत नाही.
अकर्तृकाणि वाक्यानि ऐश्वर्यं ते निरत्ययम्
तुझी वचने तुझ्याचकडून येत नाहीत आणि तुझं ऐश्वर्य कोणाच्याही आवाक्याबाहेर आहे.
को विष्णुः कोऽहमेते वा दिक्पाला वासवादयः
विष्णू कोण? मी कोण? हे दिशा रक्षक, इंद्र वगैरे कोण आहेत?
पतिस्त्वं पार्वतीनाथ पशवो वयमप्यमी
पार्वतीचे नाथ, तूच सर्वांचा स्वामी; आम्ही आणि हे सर्व तुझ्या कळपातील जनावरांसारखे आहोत.