ଏହିପରି ଘଟଣାରେ, ମହାନ ଋଷି ଜିଜ୍ଞାସାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ନିଜ ତପସ୍ୟାର ଫଳ ପାଇଁ ଆଗକୁ ଆସିଥିଲେ। ସମସ୍ତ ଜଗତରେ ଶିବଙ୍କୁ ନେଇ ଅଗାଧ ଭକ୍ତି ଜନ୍ମ ନେଲା, ଯାହା ହରାଇଯାଇଥିବା ପବିତ୍ରତାକୁ ପୁନଃସ୍ଥାପିତ କରିବା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଉତ୍ସୁକ ହେଲା। ସେଠାରେ ଋଷି ଦେଖିଲେ ଯେ ଗୌତମ ନିଜ ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କ ସହ ଆସୁଛନ୍ତି। ଗୌତମଙ୍କର ଜଟା ଗଭୀର ତାମ୍ରବର୍ଣ୍ଣର, ଏହି ଜଟା ପବିତ୍ର ସ୍ନାନ ଦ୍ୱାରା ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇଛି। ତାଙ୍କର ଚଉଡ଼ ଲଳାଟ ଭସ୍ମ ଓ ତ୍ରିପୁଣ୍ଡ୍ରୀ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ; ତାଙ୍କ ପିଣ୍ଡ ରକ୍ତବର୍ଣ୍ଣ ବାର୍କର ଚୀର ଧରିଥିଲା, ତପସ୍ୟାରେ ଶରୀର କ୍ଷୀଣ ହୋଇଯାଇଥିଲା। ତାଙ୍କର ବାଣୀ ଗମ୍ଭୀର ଓ ଶିଭଙ୍କ ମତିବା ସ୍ଥିତି ସମାନ ଅପୂର୍ବ ଶାନ୍ତି ଦେଖାଉଥିଲା। ଏପରି ମହାନ ଆତ୍ମାଙ୍କୁ, ବୟସ୍କ ଓ ଶିଭଙ୍କ ପାଦପଦ୍ମରେ ନିଷ୍ଠାରେ ଲଗ୍ନ ଦେଖି, ସେ ଋଷି ଦୃଢ଼ ଭକ୍ତି ଭାବରେ ହାତ ଯୋଡି ମା ସମସ୍ତ ଜଗତର ମାତାଙ୍କୁ ଚିହ୍ନିଲେ। ସେ କହିଲେ, “ସ୍ୱାଗତ ମା ଗୌରୀ, ଭାଗ୍ୟଶାଳି, ଦୟାର ସାଗର, ସମସ୍ତ ଜଗତର ମାତା। ହେ ପୂଜ୍ୟ, ଆମେ ସବୁବେଳେ ଜାଣିଛୁ ଯେ କ’ଣ ସର୍ବୋତ୍ତମ କାର୍ଯ୍ୟ, ଏବଂ ସେହିପାଇଁ ଆମେ ସମ୍ମାନ କରିଛୁ। ହେ ଦେବୀ, ଯଦି କିଛି ତୁମର ନଥାଏ, ତେବେ ତୁମର ମାୟାର ଖେଳ ରହିଯାଏ। ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ମାୟା ଖେଳ ବିଷୟରେ ମୁଁ କହିବି। ହେ ପବିତ୍ରା, ଏହି କୁଶ ଘାସର ଶୁଭ୍ର ଆସନ ଉପରେ ବସ। ତାଙ୍କର ଶିଷ୍ୟମାନେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦର୍ଭା ଘାସ ଦ୍ୱାରା ଏହି ପବିତ୍ର ଆସନ ଆଣିଦେଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ସମସ୍ତ ପୂଜା ଭକ୍ତିଭାବରେ ଅର୍ପଣ କଲେ। ତାଙ୍କ ମୁହଁ ଚନ୍ଦ୍ରକାନ୍ତି ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ହୋଇ ଉଚ୍ଚାରିଲେ: “ଶିଭଙ୍କର ମହାତ୍ମ୍ୟ କେତେ ଅପାର! ଅପୂର୍ବ ତେଜସ୍ବୀ! ଆଉ କ’ଣ ଅପ୍ରାପ୍ତ ଅଛି, କିମ୍ବା ତୁମେ ଆଉ କିଛି ଚାହାଅଛ କି? କୈଳାସ ପର୍ବତର ଉପାକ୍ଥ୍ୟାନ, ଯେଉଁଠି ତୁମେ କମ୍ପା ନଦୀ କୂଳେ ତପସ୍ୟା କରିଥିଲ, ସେଥିରେ ତୁମେ ଏଠି ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ଆଶ୍ରମକୁ ଆସିଛ।" ଏପରି ମହାନ ବେଦବେତ୍ତା ଋଷିଙ୍କ ଉଚ୍ଚାରଣ ଶୁଣି, ମା ଗୌରୀ କହିଲେ: “ଏହି ସମସ୍ତ ମହିମା ତୁମର; ଶିବ ନିଜେ, ତୁମେ ଶିବଙ୍କ କଥିତ ଆଗମ ଓ ବେଦର ଅନୁସାରୀ। ଶିବ କହିଥିଲେ, ‘ମୁଁ ଏଠାରେ ଅରୁଣାଚଳ ନାମରେ ବସିଛି।’ ମୁଁ ଏଠି ଅରୁଣାଚଳ ସାନ୍ନିଧ୍ୟରେ ତପସ୍ୟା କରିବାକୁ ଆସିଛି। ଶିବଭକ୍ତଙ୍କ ସହ କଥା ହେବା, ଶିବନାମ ଶ୍ରବଣ—ଏହି ମହତ୍ତ୍ୱ ମୁଁ ତୁମ ମୁଖରୁ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହେଁ।" ମାଙ୍କର ଏହି କଥା ଶୁଣି, ତପସ୍ୟାର ଧନ ଗୌତମ କହିଲେ, “ଯାହା ଅଜ୍ଞାତ ଅଛି, ତୁମେ ପୁନିପୁନି ପଚାର। କିମ୍ବା ଏକ ଭକ୍ତଙ୍କ ମୁଖରେ ଶିବମହିମା ଶ୍ରବଣ କରିବା—ବେଦପାଠର ଫଳ ଯେଉଁଠି ମିଳେ। ଆଜି ମୋ ସମସ୍ତ ତପସ୍ୟା ଫଳିତ ହୋଇଛି। ଶିବ ଓ ଶିବାଙ୍କ ଦୟାରେ ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ମହିମା। ଅରୁଣାଚଳର ମହତ୍ତ୍ୱ ହେଉଛି ପାପ ନାଶକ। ଅତୀତକାଳରେ ଯେପରି ଅରୁଣାଦ୍ରିର ଲିଙ୍ଗ ଦେଖାଯାଇଥିଲା, ଏହି ମହିମାକୁ କୋଟି କୋଟି ବ୍ରହ୍ମାମାନେ ମଧ୍ୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିପାରିବେ ନାହିଁ। ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଦିଗ୍ପାଳମାନେ ଏହାକୁ ଅଷ୍ଟ ସିଦ୍ଧିର ଲାଭ ପାଇଁ ପୂଜନ୍ତି। ଦେବପକ୍ଷୀ, ଦେବଋଷି ଓ ସିଦ୍ଧଯୋଗୀମାନେ ଏହି ଅରୁଣାଚଳକୁ ସମ୍ମାନ କରନ୍ତି। ଏହି ଅରୁଣାଚଳର୍ଥ ଶିବଙ୍କୁ ସମସ୍ତେ ପ୍ରସନ୍ନ କରନ୍ତି।" ଏପରି ଭାବେ ମହାନ ଋଷି ଓ ଦେବୀଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରଦ୍ଧା, ଭକ୍ତି ଓ ଶିବମହିମାର ଅଦ୍ଭୁତ କଥାମୃତ ଚାଲିଥିଲା।