ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖାଯାଉଥିଲା—ପୃଥିବୀ ସେଉଁଠି ଗୋଟିଏ କୁମ୍କୁମ ରଙ୍ଗରେ ରଞ୍ଜିତ ହୋଇଥିଲା, ଦିଗମାନ୍ୟ ମଧ୍ୟ ବିଦ୍ୟୁତ ରଙ୍ଗରେ ରଙ୍ଗିତ ହୋଇଯାଇଥିଲେ। ସମଗ୍ର ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ଅଣ୍ଡର ଭିତର ସେଇ ଦୀପ୍ତିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଯାଇଥିଲା, ଯେପରି ଏହି ଦୀପ୍ତି ଏହି ଅଣ୍ଡର ଚିପି ହେଉ। ଏଭଳି ଭାବେ, ଏହି ଅଲୌକିକ ତେଜସ୍ତମ୍ଭ ବଢିବାକୁ ଲାଗିଲା। ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଜ୍ୟୋତିର୍ ଲିଙ୍ଗକୁ ଦେଖି, ଏହା ଦେଖି ସମସ୍ତେ ନିଜ ମଧ୍ୟରେ ଥିବା କ୍ରୋଧକୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ। ସେମାନେ ଚିନ୍ତା କରିଲେ—ଏହି ତେଜ କ’ଣ? ଏହା କ’ଣ ସେଷ ଓ ଅନ୍ୟ ସର୍ପମାନଙ୍କର ଫଣ ଛିଡ଼ି ପୃଥିବୀକୁ ଛେଦି ଆସିଛି? କିମ୍ବା କଳ୍ପାନ୍ତରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଯେପରି ଚମକେ, ସେଇ ରୂପେ ଏହି ତେଜ ଦେଖାଯାଉଛି କି? କିମ୍ବା ମେଘ ଘଷାଘଷିରୁ ଏହି ତେଜ ଆକାଶ ମଧ୍ୟରେ ବିସ୍ତାରିତ ହୋଇଛି କି? ଏହା ତାହାର କିରଣରେ ଆମର ଦୃଷ୍ଟିଶକ୍ତିକୁ ଦୂର କରୁଛି କି? ଏତେ ଚମକୁଛି ମଧ୍ୟ ଏହି ତେଜ କିଛି ଜଳନ କରୁନାହିଁ। ଏହି ତେଜର ପ୍ରଭାବରେ କେବଳ ଏହି ଜଗତ୍ନୁହେଁ, ସବୁଠି ଅଲୋକ ବିସ୍ତାରିତ ହେଉଛି। ସେମାନେ ଚିନ୍ତା କରିଲେ—ଏହି ତେଜ କୁଏଁଠୁ ଉତ୍ପନ୍ନ? ଏହାର ମୂଳ କ’ଣ? କାରଣ କ’ଣ? ଏହା କେତେ ଦିଗରେ, ଉପରକୁ, ଚାରିପାଖରେ କେତେ ଦୂର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବିସ୍ତାରିତ? ଏଭଳି ପ୍ରଶ୍ନରେ ମନ ଅଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଉଥିଲା। ଏହି ଭାବନାର ଭାରରେ ଏବଂ ତେଜସ୍ତମ୍ଭକୁ ତକି ରହି, ସେମାନେ ଅତିଶୟ ଚିନ୍ତିତ ହେଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଗୋବିନ୍ଦ ଗର୍ବିତ ଭାବେ କହିଲେ—"ଏହି ଦୀପ୍ତିର ଆସଲ ପରୀକ୍ଷା ଆସିଛି। ଏହି ଅପାର ତେଜର ମୂଳ କିମ୍ବା ଶିଖର କିଏ ଦେଖିପାରିବ, ସେଇଁ ଏହାର ତତ୍ତ୍ୱକୁ ଜାଣିପାରିବ।" ଏହି ଉତ୍ସୁକତା ଓ ପ୍ରତିସ୍ପର୍ଧାରେ, ବ୍ରହ୍ମା ଓ ବିଷ୍ଣୁ ଦୁହେଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୋଇ, ନିଜେ ନିଜେ ଚେଷ୍ଟା କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ବ୍ରହ୍ମା, ଅଗ୍ରଗାମୀ ସ୍ଥାନକୁ ଯିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ, ତାଙ୍କର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଥିଲା ଏହି ତେଜର ଶିଖର ଦେଖିବା। ବିଷ୍ଣୁ ତାଙ୍କର ଦୃଢ଼ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ବରାହ ଆକାର ନେଲେ। ତେଁ ଏହି ତେଜର ମୂଳ ଚିହ୍ନିବାକୁ ଉତ୍ସୁକ ହେଲେ। ତେଁ ତଳକୁ ମୁହଁ କରି, ତାଙ୍କର ଶୁଣ୍ଡ ଦ୍ୱାରା ପୃଥିବୀକୁ ଭେଦିଦେଲେ। ବରାହ ରୂପରେ ତାଙ୍କର କ୍ରୀଡ଼ାମୟ ଘର୍ଘରାହଟରେ ସମସ୍ତ ଦିଗ ଗଞ୍ଜିଉଠିଲା। ଯେଉଁଠି ଯେଉଁଠି ବିଷ୍ଣୁ ପ୍ରବେଶ କରୁଥିଲେ, ସେଉଁଠି ସେଉଁଠି ସେଇ ତେଜ ଏକାକାର ଭାବେ ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ପୃଥିବୀର ଫାଟରେ ସର୍ପମାନେ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ସେଉଁଠି ସେଉଁଠି ସେ ତେଜକୁ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ପର୍ବତର ଶିକାର ମୂଳ ଭାବରେ ଦେଖିଲେ। ଦୂରରୁ ଦେଖିଲେ, ପୃଥିବୀର ଗୋଡ଼ ଭାଗ ତାଙ୍କର ଭାର ବୋଝା ଉଠାଇ ରହିଛି। ସେଉଁଠି ବଡ଼ ବେଙ୍ଗ ଓ ମଧୁର ଶତ୍ରୁ ମଧ୍ୟ ଦେଖାଯାଇଥିଲେ। ଅବ୍ୟକ୍ତ ତାଙ୍କୁ ପୃଥିବୀର ଧାରଣଶକ୍ତି ଦେଖାଇଲେ। ତେଁ ଅତଳ, ବିତଳ, ସୁତଳ ଓ ନିତଳ ଲୋକ ଦେଖିଲେ। କମଳନୟନ ବିଷ୍ଣୁ ସପ୍ତ ପାତାଳ ଲୋକ ମଧ୍ୟ ଅନୁସନ୍ଧାନ କଲେ। ସେଁ ଭୋଗବତୀ ନଗର, ଯାହାକୁ ବୈରୋଚନୀ ବୋଲାଯାଏ, ସେଉଁଠି ମଧ୍ୟ ପାର୍ ହେଲେ। ଏଭଳି ଏକ ଏକ ସ୍ଥାନ ଦେଖି, ବିଷ୍ଣୁ ଉତ୍ସାହରେ ବାରମ୍ବାର କହୁଥିଲେ—"ଏହି ଦେଖିଲି, ଏହି ଦେଖିଲି!" ଏହି ସବୁ ଦେଖିବା ପରେ ମଧ୍ୟ, ସେଁ ତଳକୁ ତଳକୁ ଯାଇ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଶୁଣ୍ଡ ଦ୍ୱାରା ଘନ ସାଗରକୁ ଭେଦିଦେଲେ। କିନ୍ତୁ ପୃଥିବୀ ମାତ୍ର ଭାଗିଗଲା, ସାଗର ତେଜ ଉତ୍କଳନ ହେଲା। ଏହିଭଳି, ହଜାର-ହଜାର ବର୍ଷ ଧରି ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ମନ ଭ୍ରମ ଓ ଅସ୍ପଷ୍ଟତାରେ ଘୁଞ୍ଚିଗଲା। ଏହି ଦୀର୍ଘ ଚେଷ୍ଟାରେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ଖୁର ଖଣ୍ଡିଗଲା, ଦାନ୍ତ ଭାଙ୍ଗିଗଲା, ଦେହ କ୍ଷତବିକ୍ଷତ ହେଲା। ଶେଷରେ, ଅତିଶୟ କ୍ଲାନ୍ତ ହୋଇ, ତାଙ୍କର ଅଶାନ୍ତ ଗର୍ବ ଭଙ୍ଗ ହେଲା। ସେଁ ନିଜ ପ୍ରତିଜ୍ଞା ପୂରଣ କରିପାରିଲେ ନାହିଁ, ତଥାପି ପଛକୁ ଫେରିବାକୁ ଉତ୍ସୁକ ହେଲେ।