ମା ଦୁର୍ଗାଙ୍କୁ ମାତୃମଣ୍ଡଳର ଅନୁରୋଧରେ, ସେଇ ମହିଷାସୁର ଦାନବ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କରିଥିଲେ। ଦାନବ ପଡ଼ିବା ସମୟରେ ଭୟଙ୍କର ଗର୍ଜନ ଧ୍ୱନି ପ୍ରକାଶ ପାଇଲା। ଦେବତାମାନଙ୍କର ଶତ୍ରୁ ଗଳାରେ ଦମ ଦେଇ ଧରି ହତ୍ୟାହୋଇଗଲା। ଏପରିଭାବେ, ଦୁର୍ଗା ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଜଗତର ଏକମାତ୍ର ବିଘ୍ନ ସୃଷ୍ଟି କରୁଥିବା କାଶର ଦାନବ ବିନାଶ ପାଇଲା। ଆହା! ଦୁର୍ଗାଙ୍କର କେତେ ବିରତା—ସେ ଦୁଃଖକୁ ଦୂର କରିଥିବା ଦେବୀ। ଏପରି ଭାବେ, ଭଦ୍ରକାଳୀ ମହିଷାସୁରକୁ ବଧ କଲେ। ତା’ପରେ ଗୌରୀ, ତାଙ୍କର ଏକ ହାତରେ ତଳୱାର ଧରି, ଶିର ନମାଇଲେ। ତାଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦରେ ନୃତ୍ୟ କରୁଥିବା ଦେଖି, ଦୟାବଶତଃ ଏକ ଉପଦେଶ ଦିଆଗଲା—“ହେ ବିନ୍ଧ୍ୟାବାସିନୀ, ତୁମେ ଅତ୍ୟନ୍ତ କଠିନ କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପାଦନ କରିଛ। ବର୍ତ୍ତମାନ, ଏହି ଅଶୁଦ୍ଧ ଭୟାନକ ମହିଷ ମୁଣ୍ଡକୁ ଦୂରେ ନେଉ।” ଗୌରୀଙ୍କ ଏହି ଉପଦେଶ ଶୁଣି, ଦୁର୍ଗାଙ୍କ ମନରେ ଅସ୍ୱୀକୃତି ଓ ଅସନ୍ତୋଷ ଜନ୍ମ ନେଲା। ତା’ପରେ ଗୌତମଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦେବୀଙ୍କୁ କୁହାଗଲା—“ହେ ଦେବୀ, ଏଠାରେ ଏକ ନୂତନ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ ସୃଷ୍ଟି କର, ଯାହା ପାପ ନାଶ କରେ।” ଏହିପରି ଉପଦେଶ ଶୁଣି, ଦୁର୍ଗା ଅଶୁଭ ଭୟରେ ଚିନ୍ତିତ ହେଲେ। ତା’ପରେ ପାଥର ଭିତରୁ ଭୂଗର୍ଭ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଫାଟିଗଲା, ଏବଂ ଦେବୀ ତାହାର ଶୁଧ୍ଧ ଗଭୀର ଜଳରେ ନିମଜ୍ଜିତ ହେଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ମହିଷାସୁରର ଗଳାରେ ଥିବା ଲିଙ୍ଗ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲା। ଏହାପରେ, ଦୁର୍ଗା ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥ ଜଳରେ ସ୍ନାନ କରି ନିଜ ପାପ ଦୂର କଲେ। ଏହାପରେ, ଦେବୀ ପରିକ୍ରମା କରି, ପାପନାଶୀ ଭଗବାନଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ। ଏପରି ଦେଖି, ପାର୍ବତୀ ଦେଖିଲେ ଯେ ଦୁର୍ଗା ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇଛନ୍ତି। ତେଣୁ, ପାର୍ବତୀ ମହିଷାସୁର ବଧ ପାଇଁ ସହମତି ଦେଲେ। ଦୁର୍ଗା ତାହା ପରେ ସେଇ ଶୁଭ ଲିଙ୍ଗକୁ ଗ୍ରହଣ କରି ଦେବୀ ତାହାକୁ ଉପଭୋଗ କଲେ। ଏହି ଦେବୀଙ୍କ ଧ୍ୟାନ କେବଳ ସମସ୍ତ ଜଗତର ପାପ ନାଶ କରେ। ତଥାପି, ଲୋକର ପ୍ରଥା ଅନୁଯାୟୀ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ସେ କରିଥିଲେ। ଏଠାରେ ଏକ ବିଧି ଅଛି, ଯାହା ମନର ଅନ୍ତର ଅଶୁଚିତାକୁ ଦୂର କରେ। ଏହା ହେଉଛି ଅରୁଣାଦ୍ରି, ଯାହା ଅଗ୍ନି ପର୍ବତରେ ଗୁପ୍ତ ଅବସ୍ଥାନ କରେ। ଏଠି, ହେ କାଟ୍ୟାୟନୀ, ତୁମେ ଉପାସନା ଓ ତପସ୍ୟା କରିବା ଦରକାର। ଗୌତମଙ୍କ ଏହି ଉପଦେଶ ଅନୁଯାୟୀ, ମା ଦୁର୍ଗା ଏହି ସ୍ଥାନରୁ ପଞ୍ଚାଗ୍ନି ମଧ୍ୟରେ ତପସ୍ୟା କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ହିମାଳୟ ରାଜକୁମାରୀ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଦଣ୍ଡ ସଦୃଶ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉଥିଲେ। ଶୁଭ କାର୍ତ୍ତିକୀ ପୂର୍ଣ୍ଣିମା ଦିନ ଆସିଗଲା। ଏକ ଅପୂର୍ବ ଦୀପ୍ତି ଦେଖାଦେଲା, ଯାହା ଅସୀମ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରେ ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ଏହି ଦୀପ୍ତିକୁ ଦେବତାମାନେ ଓ ଦିବ୍ୟ ଋଷିମଣ୍ଡଳ ପୂଜା କରୁଥିଲେ। ଏହି ମହାଦୀପ୍ତିକୁ ଦେଖି, ପାର୍ବତୀ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଗଲେ। ହିମାଳୟ କନ୍ୟା ଭକ୍ତିଭାବରେ ଅରୁଣାଦ୍ରିନାଥଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ—“ଓମ୍, ତୁମକୁ ମେରୁ ଧନୁର୍ଧାରୀ, କୈଳାସବାସୀ, ଶୁଭେଚ୍ଛା। ତୁମେ ଭାରୁଣ ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବମାନେ ପୂଜିତ, ଯୁବ ସୂର୍ଯ୍ୟ ସଦୃଶ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ। ଚନ୍ଦ୍ରକଳା ଶିରୋଭୂଷଣ, ଜାହ୍ନୁତନୟାର ଅଳଙ୍କାର; ହିମାଳୟ ତନୟାଙ୍କ ସମ୍ମିଳନ ଦ୍ୱାରା କାମର ଶ୍ରୀପ୍ରଦାତା; ସନ୍ଧ୍ୟା ସମୟର ଆନନ୍ଦ ନୃତ୍ୟର ସାଥୀ; ହେ ହେରମ୍ବଙ୍କ ପିତା, ଷଣ୍ମୁଖଙ୍କ ପ୍ରିୟଜନ, ତୁମକୁ ଜୟ।" ଏଭଳି ପୁନଃପୁନଃ ପ୍ରଶଂସା କରି, ସେଇ ଦେବୀ ସେଉଁଥିରେ ଦୀପ୍ତିରେ ଦୃଷ୍ଟି ଏକାଗ୍ର କଲେ।