ଏହି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ କାହାଣୀରେ, ମହାବୀର କାକୁତ୍ସ୍ଥଙ୍କ ବିରୋଧୀ ଶକ୍ତିମାନ୍ତ ଶତ୍ରୁମାନେ ତାଙ୍କର ପ୍ରବଳ ପରାକ୍ରମରେ ଦଗ୍ଧ ହୋଇ ହାରିଗଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କର କୀର୍ତ୍ତି ସମସ୍ତ ଦିଗ୍ବିଦିଗନ୍ତରେ ବ୍ୟାପିଗଲା। ତାଙ୍କର ନିର୍ମଳ ମହିମାର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଆଭା ଦଶ ଦିଗକୁ ଆବୃତ କଲା। ଚତୁର୍ବିଧ ସେନା ସହିତ, ସେ ବିଭିନ୍ନ ଦେଶକୁ ବଶୀଭୂତ କଲେ। ସେଇ ନାୟକ କାକୁତ୍ସ୍ଥ ପ୍ରବଳ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାଜାମାନେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ଦଣ୍ଡରେ ଦଣ୍ଡିତ ହେଲେ ଏବଂ ସେମାନଙ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଗଲେ। ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ଜିତି, ଅନେକ ରତ୍ନର ଧନରାଶି ସଂଗ୍ରହ କରି, କାକୁତ୍ସ୍ଥ ଏଠାରେ ପହଞ୍ଚିଲେ; ତାଙ୍କ ମନ ଯଜ୍ଞ କରିବା ପାଇଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉତ୍ସୁକ ଥିଲା। ସେ ବୃଦ୍ଧ ବ୍ରାହ୍ମଣ ବସିଷ୍ଠ, ବାମଦେବ ଓ କଶ୍ୟପଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେଲେ। ବିଭିନ୍ନ ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥରୁ ଆସିଥିବା ଅନ୍ୟ ଅଗ୍ରଗଣ୍ୟ ଋଷିମାନେ ମଧ୍ୟ ସେଠାରେ ଥିଲେ। ସମସ୍ତ ଋଷିମାନେ ଏକଠା ହୋଇ, ଦହୁଁଥିବା ଅଗ୍ନି ପରି ତେଜସ୍ୱୀ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ; ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ମହାନ କାକୁତ୍ସ୍ଥ ନିଜେ ଯଥାଯଥ ଭାବରେ ସେମାନଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ। ପରେ, କାକୁତ୍ସ୍ଥ ସମସ୍ତ ଉତ୍ତମ ଦ୍ୱିଜ ଋଷିମାନେଁକୁ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ପ୍ରଣାମ କଲେ। ତାପରେ ସେ କହିଲେ, "ଏହି ସମସ୍ତ ଋଷିମାନେ ଏବଂ ତୁମେ ମଧ୍ୟ, ମୋର କଥା ଶୁଣ। ମୁଁ ଏବେ ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ତୟାରି କରିଛି। ଏବେ ଏହାକୁ ଯଥାଯଥ ଚେଷ୍ଟାରେ କର, ଅନାବଶ୍ୟକ ବିଳମ୍ବ କର ନାହିଁ।" ତେବେ ଅଗସ୍ତ୍ୟ ମୁନି କହିଲେ, "ଏହି ଯଜ୍ଞ ବିଭିନ୍ନ ଉପାଦାନରେ ତିଆରି ହୋଇଥିଲା, ଆନନ୍ଦଦାୟକ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଦକ୍ଷିଣା ଯଥାଯଥ ଭାବରେ ଦିଆଯାଇଥିଲା।" କାକୁତ୍ସ୍ଥ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଦାନ ଦେଇ ଋଷିମାନେଁକୁ ଆନନ୍ଦ ଓ ସନ୍ତୋଷ ଦେଲେ। ଯେତେବେଳେ ସମସ୍ତ ଦେବତା ଯଥାଯଥ ଭାବରେ ପୂଜିତ ହୋଇ ତାଙ୍କ ନିଜ ନିବାସକୁ ଚାଲିଗଲେ, ତାହା ପରେ ଏହି ଯଜ୍ଞ ଯଥାବିଧି ହେବା ପରେ, ରାଜା—ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କର ନାଥ—ଅତ୍ୟନ୍ତ ପୁଣ୍ୟ ଲାଭ କଲେ। ସେଇ ସମୟରେ, ତପସ୍ବୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଧର୍ମରାଜ ଯମ ସେଠାକୁ ଆସିଲେ। ସେ ଜ୍ଞାନୀ ଓ ରାଜାଙ୍କୁ ପବିତ୍ର କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟାଶୀଳ ଥିଲେ, ଗୁରୁଙ୍କ ଦକ୍ଷିଣା ନେବାକୁ ଆସିଥିଲେ। ଗୁରୁ ଦକ୍ଷିଣା ଦେବାକୁ ଦୃଢ ଆଗ୍ରହ କଲେ; ତେବେ ରଘୁ, ରାଜାମାନେଁକ ମଧ୍ୟରୁ ମଣି, ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ସମ୍ପତ୍ତି ଦକ୍ଷିଣା ଭାବେ ଦେଇଦେଲେ। ଯେତେବେଳେ ଯମ ଆସିଲେ, ରଘୁ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ତାଙ୍କୁ ସ୍ବାଗତ କଲେ ଏବଂ ମାଟିର ପାତ୍ରରେ ସମସ୍ତ ନିୟମ ଅନୁସାରେ ପୂଜା କଲେ। ଏପରି ବ୍ୟବସ୍ଥା ଦେଖି, ଶବ୍ଦବିଦ୍ୟାରେ ପାରଙ୍ଗତ ମହାମୁନି ମୃଦୁ ମଧୁର କଥା କହିଲେ। ରଘୁ ନିଜ ଗୁରୁଙ୍କ ଦକ୍ଷିଣା ପାଇଁ ସମସ୍ତ ସମ୍ପତ୍ତି ଦେଇଥିଲେ। ତାପରେ ସେ କିଛି ସମୟ ଧ୍ୟାନ କଲେ ଓ ନମ୍ରତା ସହିତ ହାତ ଜୋଡି କହିଲେ, "ଏ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୋର ଶକ୍ତି ରହିବ, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ପାଇଁ ସମସ୍ତ ଚେଷ୍ଟା କରିବି।" ଏହାପରେ ରଘୁ ନିଜ ମନରେ କୁବେରଙ୍କୁ ଜିତିବା ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ଥାନ କଲେ। ତାଙ୍କ ଆଗମନ ବିଷୟରେ ଶୁଣି, କୁବେର ସବୁ ବୁଝିଗଲେ। ସେଠାରେ ଏକ ସ୍ବର୍ଣ୍ଣ ବୃଷ୍ଟି ହେଲା, ଏହି ସ୍ବର୍ଣ୍ଣ ମାଇନ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଥିଲା। ରଘୁ ଏହି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ସ୍ବର୍ଣ୍ଣ ଖଣି ତାଙ୍କୁ ଦାନ କଲେ। ସେ ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଦ୍ରବ୍ୟ ବିଷୟରେ ରାଜାଙ୍କୁ ଜଣାଇଲେ। ଏହି ସ୍ବର୍ଣ୍ଣ ଖଣି ଶୀଘ୍ର ମନୋବାଞ୍ଛିତ ଫଳ ଦେଇଥାଏ। ଏଠାରେ ଏକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥ ଚିରକାଳ ରହୁ, ଯାହା ସମସ୍ତ ପାପ ଦୂର କରେ। ପ୍ରତିବର୍ଷ ବୈଶାଖ ଶୁକ୍ଳ ଦ୍ୱାଦଶୀ ତିଥିରେ ଏଠାରେ ବିଶେଷ ଉତ୍ସବ ହୁଏ। ନିଜ କାମନା ପୂରଣ ପାଇଁ ସେ ଗୁରୁଙ୍କ ଆଶ୍ରମକୁ ପ୍ରସ୍ଥାନ କଲେ। ରାଜା ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରି, ଅବଶିଷ୍ଟ ଧନ ସଂଗ୍ରହ କଲେ। ଏହିପରି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ସ୍ବର୍ଣ୍ଣ ଖଣିର ମହିମା ମହାମୁନି ଦ୍ୱାରା ପ୍ରକାଶିତ ହୋଇଲା। ଏହାପରେ, ରୂଷ୍ଟ ଭାବରେ ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ନିଜ ଶିଷ୍ୟ କୌତ୍ସଙ୍କୁ ଉପଦେଶ କଲେ, କାରଣ ସେ ବାରମ୍ବାର ଦୁର୍ଲଭ ଦ୍ରବ୍ୟ ଅନୁରୋଧ କରୁଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଦିବ୍ୟ ଜ୍ଞାନରେ ପାରଙ୍ଗତ, ତପସ୍ୟାରେ ନିଷ୍ଠାବାନ୍ ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ନିଜ ଆଶ୍ରମରେ ଉଗ୍ର ତପସ୍ୟା ଆରମ୍ଭ କଲେ।