ଏହି ଉତ୍କଳନ୍ତ ଦୃଶ୍ୟରେ, ଶୁଭ୍ର ଏବଂ ବାୟୁ ସମାନ ଦ୍ରୁତ ଘୋଡାମାନେ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ରୂପରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ଥିଲେ। ରଥମାନେ ଏପରି ତିଆରି ହୋଇଥିଲେ, ଯେଉଁଥିରେ ଏହା ଉଡୁଥିବା ରାଜମହଳର ଦ୍ରୁଶ୍ୟ ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ପଦାତି ସେନାମାନେ ଅତି ବିଶାଳ ଦେହ ଧାରଣ କରିଥିଲେ, ବିରାଟ ଧନୁର୍ଧର ଏବଂ ଅପାର ଶକ୍ତିରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଥିଲେ। ସେଉଁଠି ଏକ ଲକ୍ଷ ହାତୀ ଥିଲା, ଏବଂ ତାହାର ତିନି ଗୁଣା ରଥମାନେ ଥିଲେ। ଏହି ଏକ ଅନେକ ଦଳରେ ପହଞ୍ଚି, ସେ ଦୂରରୁ ଏହାକୁ ଘେରି ନେଲା। ଏବେ, ଦେବୀ ଧ୍ୟାନରେ ଲୀନ ହୋଇଥିବାକୁ ଦେଖି, ସେ ଅଭିଲାଷାର ଅଗ୍ନିବାଣରେ ତିବ୍ର ଭାବରେ ପୀଡିତ ହେଲା। "ତୁମର ସୂନ୍ଦର୍ୟ ବିଷୟରେ ଶୁଣି, ହେ ସୁନ୍ଦର ମୁହଁବାଳି, ମୁଁ ଏଠାରେ ଆସିଛି," ସେ କହିଲା। "ମୋର ଷଠି ହଜାର ଜନା ପତ୍ନୀ ଅଛନ୍ତି, ହେ ଶୁଭ୍ର ହାସିବାଳି। ତୁମର ତପସ୍ୟା ଅନୁଚିତ, ଶିଶୁ; ଯେପରି ଚାହାଉଛ, ଭୋଗ ଉପଭୋଗ କର।" ଏପରି ସେ କହିଲେ ମଧ୍ୟ, ଦେବୀ କିଛି ଉତ୍ତର ଦେଲେ ନାହିଁ। ତାହାକୁ ଲୋଭୀ ଦେଖି, ଦେବୀ ରୋଷରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ। ତା ମୁଁହେଁ ଠାରୁ କଠୋର କଥା କହି, ପୁନିପୁନି "ଯାଉ, ଯାଉ!" ଭାବେ ଦୂର କରିଦେଲେ। ଏହା ପରେ, ତାଙ୍କର ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ସହିତ ସେ ଦେବୀକୁ ଚାରିଦିଗରୁ ଘେରି ନେଲେ। ଦେବୀ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମହିଳା, ଏହା ଦେଖି ଉଚ୍ଚ ସ୍ମିତା କରି ହସିଲେ। ସେନାମାନେ ଉତ୍ତମ ଅସ୍ତ୍ର-ଶସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କରିଥିଲେ, ତିବ୍ର କ୍ରୋଧରେ ଭରିଥିଲେ। ସମସ୍ତେ ଏକାଠି ହୋଇ ମହିଷକୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ଏହାପରେ ଦେବୀର ଦଳ ଏବଂ ଦାନବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ମହିଷ, ତାଙ୍କର ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ଦ୍ୱାରା ଆକ୍ରମିତ ହୋଇ, ଦୀଘ୍ର କ୍ରୋଧରେ ଭରିଗଲା। ସେ ଉତ୍ତମ ରଥରେ ବସି, ଚାରିଅଟିଅରକୁ କହିଲା, "ଆଜି ଦେବୀକୁ ହତ୍ୟା କରି, ରୋଷର ଦୁର୍ଗମ ତୀରକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିବି। ରଥକୁ ସେଉଁଠି ଚଳାଇ, ଯେଉଁଠି ଦେବୀ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଅଛନ୍ତି।" ଏହି ପଥରେ ଅନେକେ ଗଲେ, ଯେଉଁଠି ଦେବୀ ଯାଇଥିଲେ। ଏକ ବଡ଼ ଉଲ୍କା ଝରି ପଡ଼ି, ସୂର୍ଯ୍ୟ ମଣ୍ଡଳକୁ ଆଘାତ କଲା। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ସେନାମାନେ ଭୟଭୀତ ହୋଇ ବହୁ ପିଶାବ କଲେ। ମହିଷ ଏହି ଭୟଙ୍କର ଅପଶକୁ ଅବହେଳା କଲା। ସେ ତୀର ବାଣ ଛାଡ଼ି, ଉଚ୍ଚ ସ୍ବରେ ଚିତ୍କାର କରି, "ଥମି, ଥମି!" ବୋଲି କହିଲା। "ଯେଉଁଠି ଯୁଦ୍ଧରେ ରୋଷିତ ମହିଷକୁ ଅଟକାଇପାରିବ..." ଏହାପରେ ଦେବୀଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଇ, ସେ ଗର୍ବରେ ଭରି, "ମୋର ଶକ୍ତି, ମୋର ଭାଗ୍ୟ, ମୋର ଧନ ଶିଶୁ ସମାନ ନୁହେଁ। ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ମୁଁ ଜାଣିଛି, ତୁମେ ଅଭିମାନୀ, ହେ ସୁନ୍ଦରୀ। ମୁଁ ଏକ ମହିଳାକୁ ହତ୍ୟା କରିବାର ମନ ନାହିଁ, ଯଦିଓ ମୁଁ ପୁରୁଷ ଭାବରେ ଦୃଢ଼। ଏତି ତିନି ଲୋକରେ, ମୋତେ ସମାନ କୌଣସି ପୁରୁଷ ନାହିଁ, ହେ ଶିଶୁ।" ସେ ଧନୁ ଏବଂ ବାଣ ଧରି, ଏହି କଥା କହିଲା, "ଯଦିଓ ମୁଁ କନ୍ୟା ପାଇଁ ଅଭିଲାଷୀ, ତଥାପି ମୋର କଥା ଶୁଣ। ବ୍ରହ୍ମା, ଦେବମାନେ, ନିମ୍ନ ଦାନବମାନେକୁ ଯୋଗ୍ୟ ଭାବେ ମନେ କରନ୍ତି। ଏକ ପ୍ରିୟ ମହିଳାକୁ ଛାଡ଼ି, ହେ ପାପୀ, ତୁମେ ପଦ୍ମଜ ଦ୍ୱାରା ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଛ। ଏଠି ତୁମେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ବର ପାଇଛ, ଯୁଦ୍ଧରେ ବିଜୟୀ ହୋଇଛ, ହେ ଦାନବ।" "କିନ୍ତୁ ଏବେ, ଏହି ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣରେ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଯମଲୋକକୁ ପଠାଇଦେବି।" ଦେବୀ ଚାରିଟି ବାଣରେ ତାଙ୍କର ଚାରିଟି ଘୋଡାକୁ ଯମଲୋକକୁ ପଠାଇଦେଲେ। ଏକ ବାଣରେ ତାଙ୍କର ଧ୍ୱଜକୁ କାଟିଦେଲେ, ଅନ୍ୟ ବାଣରେ ତାଙ୍କର ହୃଦୟକୁ ଆଘାତ କଲେ। ଏପରି ଦେବୀର ଶକ୍ତି ଏବଂ ଦାନବର ଅଭିମାନ ମଧ୍ୟରେ ଯୁଦ୍ଧ ଜାରି ରହିଲା।