ମହାମୁନି, ଏହିପରି ଦିନେ ସେଉଁଠି ଏହି ପ୍ରକାର ଘଟଣା ଘଟିଲା—ସେ ମହାପୁରୁଷ ସମସ୍ତ ଲୋକରେ ‘ମହାବିନାୟକ’ ଭାବେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲେ। ପ୍ରତି ମାସର ଚତୁର୍ଥୀ ତିଥିରେ ଯେ କୃତଦ୍ୱିଜ ଗଣେଶଙ୍କୁ ପୂଜା କରେ, ସେ ଶୁଭ ଫଳ ପାଏ। ଏହି ସମୟରେ ଶିବଙ୍କ ଲଳାଟରୁ ଏକ ଘମ ଥିବା ତିଆ ପୃଥିବୀ ଉପରେ ପଡ଼ିଲା। ତାହାରୁ ଅବନ୍ତି ଦେଶରେ, ଭୂମିର ପୁତ୍ର ଏକ ରକ୍ତବର୍ଣ୍ଣ ଦେହ ନେଇ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ତାଙ୍କୁ ବିଭିନ୍ନ ନାମରେ ସ୍ତୁତି କରି, ବ୍ରହ୍ମା ତାଙ୍କୁ ଗ୍ରହମାନ୍ୟ କରି ଗ୍ରହମାଳାରେ ସ୍ଥାନ ଦେଲେ। ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ନିକଟରେ ସ୍ଥାପିତ ଲିଙ୍ଗରେ ଦେବଗଣ, ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ସେବା କରିଥିଲେ। ଯେ କେହି ଅଂଗାରେଶ୍ୱରଙ୍କ ଦର୍ଶନ କରେ, ସେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରେ। ଏଠାରେ ଚାରିଟି ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଉଁଯାଏ, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଶ୍ରଦ୍ଧାର ସହିତ କରିବା ଉଚିତ। ପୂଜାରେ ଗୁଡ଼ ଅଟାର ପିଠା, ଲାଲ ପଟା ଦେଇ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିବା ଉଚିତ। ତାହାଁଠାରେ ତିଳ ଓ ଚାଉଳ ଭରି ଏକ ପିଠା ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିବା ଉଚିତ। ଚତୁର୍ଥ ଓ ପଞ୍ଚମ ପିଠା ଉତ୍ତର ଦିଗର ମୂଳ ଦ୍ୱାରା ତିଆରି କରିବା ଉଚିତ। ଏହି ପୂଜା କୁଜ, ଲୋହିତାଙ୍ଗ, ଓ ଗ୍ରହମଧ୍ୟରେ ବିରାଜିତ ଦେବଙ୍କୁ ଉଦ୍ଦିଶ୍ୟ କରାଯାଏ। ଯିଏ ଶିବଙ୍କ ଲଳାଟରୁ ଜନ୍ମିଛନ୍ତି, ଭୂମିର ଗର୍ଭରୁ ଉଦ୍ଭବିଛନ୍ତି, ଅଗ୍ନିସମ ରକ୍ତ ରଙ୍ଗ ଓ ପାତଳ ମୁକ୍ତା ଭଳି ତେଜସ୍ୱୀ ଦେହ ନେଇଛନ୍ତି, ସେ ଅବନ୍ତି ଦେଶରେ ଭୂମି ଉପରେ ଶିବଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଜନ୍ମିଛନ୍ତି। ଏଭଳି ଚତୁର୍ଥୀରେ ଭୌମ (ମଙ୍ଗଳ)ଙ୍କୁ ଯେ ପୂଜା କରେ, ସେ ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ଚୌଦ୍ଦ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଶାସନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସ୍ୱର୍ଗରେ ବାସ କରେ। ତାପରେ ଚାମୁଣ୍ଡାଙ୍କୁ ରୁଦ୍ର ରୂପ ଦେଖାଯିବାରୁ ତାଙ୍କ ମୁହଁରୁ ରକ୍ତ ଝରିଲା ଓ ମୁହଁ ତୀବ୍ର ତେଜରେ ଉଜ୍ୱଳ ହେଲା। ସେ କଳା, କାଳାନ୍ତର ଭଳି, ଭୟଙ୍କର ଦାନ୍ତ ଓ ଠୋଡ଼ ନେଇଥିଲେ। ସେ ଭୟଙ୍କର ଗର୍ଜନ ଓ ରୂଦ୍ର ଚିତ୍କାର କରୁଥିଲେ, ମହା ଧ୍ୱନିରେ ଭୟ ସୃଷ୍ଟି କରୁଥିଲେ। ତାଙ୍କ ମୁହଁରେ ଖପର ର ଟିପ୍ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରି, ରୂଦ୍ର ମୁଖ ଦେଖାଉଥିଲେ। ଯେତେବେଳେ ସେ ପାନ କରିଲେ, ଦାନବରାଜ ଶରୀରରେ କ୍ଷୟ ଆସିଗଲା। ତାଙ୍କ ଦେହ ଶକ୍ତିହୀନ ହୋଇଗଲା, ସେ ଦାନବ ଅନ୍ଧ ହେବାକୁ ବାଧ୍ୟ ହେଲେ। ଭୟରେ ସେ ମାତ୍ର ଜୀବନ ରକ୍ଷା ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ହାତ ଗଠି, ଶରୀରେ ରୋମାଞ୍ଚିତ ହୋଇ, ସେ ଦେବଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ। ସେ ଦେବ ଦେବେଶ୍ୱର, ସମସ୍ତ ଜଗତର କାରଣ, ସେଇ ଶିବଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରିଲେ। ଚନ୍ଦ୍ରକଳାଧର, ଶିରେ ଦିବ୍ୟ ନଦୀ ଗଙ୍ଗା ଧରିଥିବା, ଯାହାଙ୍କ ଚରଣକମଳକୁ ସିଦ୍ଧ, ଚାରଣ ମାନେ ସେବନ କରନ୍ତି, ଗଭୀର ତରଙ୍ଗରେ ମହାଗଙ୍ଗା ତାଙ୍କ ଶିର ଉପରେ ପଡ଼ିଥାଏ—ଏମିତି ଶିବଙ୍କୁ ସେ ପ୍ରଣାମ କଲେ। ରାବଣ କାଳିନେ କୈଳାସ ଶିଖର କମ୍ପିତ ହେବାବେଳେ, ଦଶମୁଖ ରାବଣଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ମଧ୍ୟ କୈଳାସ ଶିଖର ସମାନ ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ଡକ୍ଷ ଯଜ୍ଞରେ ଯିଏ ଚକ୍ଷୁ ନାଶ କରିଥିଲେ, ଭାଗ ଓ ପୂଷାନଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ ଓ ପୂଷାନଙ୍କ ଦାନ୍ତ ଭାଙ୍ଗିଥିଲେ, ସେଇ ଶିବଙ୍କୁ ସେ ପ୍ରଶଂସା କଲେ। ଯିଏ ପୁନପୁନ ଦିତିପୁତ୍ର, ଦାନୁପୁତ୍ର, ବିଦ୍ୟାଧର ଓ ନାଗମାନେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ବର ପାଇଁ ଦମିଥିଲେ, ଏହିପରି ମହାଦେବଙ୍କୁ ଜ୍ଞାନ ଓ ଶାସ୍ତ୍ର ଗୁଣରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟ ସଂସାରୀ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିଲେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଏକତ୍ରିତ ହେଇଥାନ୍ତି। ମହେଶ୍ୱର, ଯିଏ ବ୍ରହ୍ମା, ଇନ୍ଦ୍ର, ବିଷ୍ଣୁ, ମାରୁତ ଓ କାର୍ତ୍ତିକେୟଙ୍କୁ ଅନେକ ବର ଦେଇଥିଲେ, ସେଉଁଠି ନିଜ ଲୀଳା ପାଇଁ ସପ୍ତ ଲୋକ ସୃଷ୍ଟି କରି ନାନା ନଦୀ, ପକ୍ଷୀ, ବୃକ୍ଷ ଦେଇ ଶୋଭିତ କରିଥିଲେ। ଏହି ଦେବତା, ବାମ ହସ୍ତର କମଳ ନଖରେ ପଞ୍ଚମ ମୁଖକୁ ଭେଦିଥିଲେ। ଯେମାନେ ତୁମକୁ ପରମ ଗୁରୁ ଭାବି ଚିହ୍ନିନାହାନ୍ତି, ସେମାନେ ଏହି ଚରାଚର ଜଗତର ସତ୍ୟ ସ୍ୱରୂପ ଜାଣିପାରନ୍ତି ନାହିଁ। ଏହିପରି ମହାତ୍ମାଙ୍କ ଗୁଣ ଓ କୃପା ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଲୋକ ଶୁଭ ଫଳ ଲାଭ କରନ୍ତି।