ପ୍ରଭାତକାଳେ, ଜ୍ଞାନୀ ଜଣେ ବ୍ରହ୍ମ-କୁଣ୍ଡରେ ସ୍ନାନ କରିବା ପାଇଁ ଉଠିଲେ। ପରେ, ସେ ମନ୍ତ୍ରେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଦେଖି, ମହା ବିଦ୍ୟାକୁ ଦର୍ଶନ କଲେ। ସ୍ଵର୍ଗଦ୍ୱାରରେ ସ୍ନାନ କରି, ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରି, ଜଣେ ଜ୍ଞାନୀ ସ୍ନାନ କରିବା ସମୟରେ ସଦା ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି ରହିବା ଉଚିତ; ଏହିପରି କରିଥିବା ଲୋକେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଫଳକୁ ଲାଭ କରନ୍ତି। ଏହିପରି ତୀର୍ଥଯାତ୍ରାର ବିବରଣୀ ଦିଆଯାଇଛି, ଯାହା ଶୁଭ ଏବଂ ସମସ୍ତ ପାପକୁ ଦୂର କରେ। ଯିଏ ଏହି ତୀର୍ଥଯାତ୍ରାକୁ ନିୟମିତ ଭାବେ କରେ, ସେ ସମସ୍ତ ଶୁଭ ଫଳକୁ ପାଇଁ। ତେଣୁ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତୁମେ ମଧ୍ୟ ବିଳମ୍ବ ନ କରି ଆୟୋଧ୍ୟାକୁ ଯାଅ। ଆୟୋଧ୍ୟା ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସ୍ଥାନ; ଆୟୋଧ୍ୟା ସର୍ବୋଚ୍ଚ ମହାନ। ଆୟୋଧ୍ୟା ହେଉଛି ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆଶ୍ରୟ, ଯାହା ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଚକ୍ର ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ। ବ୍ରାହ୍ମଣ, ତୁମେ ଯେଉଁ ପ୍ରଶ୍ନ କରିଥିଲା, ମୁଁ ସେଥିରେ ତୁମକୁ କହିଦେଲି। ଏହିପରି ମଧୁର ଶବ୍ଦ ବ୍ୟାସ, ତପସ୍ୱୀମାନଙ୍କ ଧନ, କହିଲେ। ବ୍ୟାସ କହିଲେ: "ମୁଁ ଧନ୍ୟ, ମୁଁ କୃପାପ୍ରାପ୍ତ, ମୁଁ ସଫଳ; ଆୟୋଧ୍ୟାକୁ ଯାଇନଥିବା ପାଇଁ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ଫଳହୀନ।" ତୁମେ, ମହାନ, ଧର୍ମର ନିର୍ଣୟ ମୋତେ କୃପାପୂର୍ବକ କହିଛ; ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏବେ ତୁମେ ମଧ୍ୟ ନିଜ ଆଶ୍ରମକୁ ଯାଅ। ଅଗସ୍ତ୍ୟ, ତପସ୍ୱୀମାନଙ୍କ ଧନ, କୁମ୍ଭରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା, ଆଶ୍ରମରୁ ଚାଲିଗଲେ। ଏହି ଦୃଢ଼ ଋଷି, ଆଶ୍ଚର୍ୟରେ ତାଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ ପ୍ରଶସ୍ତ ହୋଇ, ନିଜ ଆଶ୍ରମକୁ ଫେରିଗଲେ। ବ୍ରାହ୍ମଣ ଆୟୋଧ୍ୟାକୁ ଯାଇ, ନିଜ ଆକାଂକ୍ଷିତ ସମସ୍ତ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଏବଂ ବସ୍ତୁ ପାଇଁ। ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନକୁ ଦେଖିଲେ, ଯାହା ବଡ଼ ଆଶ୍ଚର୍ୟର କାରଣ। ପରେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଋଷି, ନିଜ ଆଶ୍ରମକୁ ଫେରିଗଲେ। ମୋତେ ଏହାର ମହତ୍ତ୍ୱ ଶୁଣି, ନିୟମ ଅନୁସାରେ ତୀର୍ଥଯାତ୍ରା କରି, ଯିଏ ଭକ୍ତି ସହିତ ଏହି ଅଦ୍ୱିତୀୟ ମହିମାକୁ ପାଠ କରେ, ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଫଳକୁ ପାଏ। ଏହି ମହିମାକୁ ଲୋକମାନେ ସଦା ଉଦ୍ୟମ ସହିତ ଶୁଣିବା ଉଚିତ। ଏବଂ ଦ୍ୱିଜଙ୍କୁ ନିଜ କ୍ଷମତା ଅନୁଯାୟୀ ସୁନା ଓ ଅନ୍ୟ ଦାନ ଦେବା ଉଚିତ। ବିଶେଷ ନିୟମ ସହିତ ବର୍ଣ୍ନିତ, ଏହି ମୂଳ ଧର୍ମମୟ ମହିମା ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଭକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଅନୁଭୂତ ହୁଏ। ଯିଏ କେବେ ମଧ୍ୟ ନିଜ କ୍ଷମତା ଅନୁଯାୟୀ ପାଠକକୁ ଧନ ଦେଇଥାଏ... ଏହିପରି, ଅରୁଣଗିରିର ଯୋଗୀଙ୍କୁ ବିଜୟ ହେଉ, ଯିଏ ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ଦୁର୍ଗମ ସର୍ପ ରାଜାକୁ ଧରିଛନ୍ତି ଏବଂ ଚନ୍ଦ୍ରକଳାକୁ ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଦୀପରୂପେ ଧରିଛନ୍ତି। ଆମେ ତୁମଠାରୁ ଅରୁଣାଚଳର ମହିମା ଶୁଣିବାକୁ ଚାହୁଁ। ଏପରି ଅନୁରୋଧ କରି, ସୂତ ଋଷିମାନଙ୍କୁ କହିଲେ: "ପୁର୍ବେ, ସନକ ଚାରିମୁଖା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ଏହି ବିଷୟରେ ପ୍ରଶ୍ନ କରିଥିଲେ।" "ସମସ୍ତେ ଧ୍ୟାନ ଦେଇ ଶୁଣ, ଏବେ ମୁଁ କହିବି। ପ୍ରାଚୀନକାଳରେ, ପଦ୍ମାସନ ବ୍ରହ୍ମା ସତ୍ୟଲୋକରେ ବସିଥିଲେ। ତୁମର କୃପାରେ, ସମସ୍ତ ଜ୍ଞାନ ମୋରେ ଉଦ୍ଭବ ହେଲା। ତୁମର ଭକ୍ତିର ମହିମାରେ, ମୋର ମନର ଆଇନା ପରିଶୁଦ୍ଧ ହେଲା। ବେଦ ଓ ବେଦାଙ୍ଗର ମୂଳ ଅର୍ଥ ହେଉଛି ଶିବଙ୍କ ଅକ୍ଷୁଭ୍ର ଜ୍ଞାନ। ପୃଥିବୀରେ ଥିବା ଶୈବ ଲିଙ୍ଗଗୁଡିକ ଏବଂ ଦିବ୍ୟ ଲିଙ୍ଗମାନେ, ଦୟାର ସାଗର, ମୋର ଏହି ଲିଙ୍ଗ ପବିତ୍ର ଏବଂ ଦିବ୍ୟ, ଅବିଚ୍ଛିନ୍ନ ଚମକର ମହିମାରେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ। କେବଳ ତାହାର ନାମ ସ୍ମରଣ କରିଲେ, ସମସ୍ତ ପାପ ନଶ୍ଟ ହୁଏ। ତୁମର ଶୈବ ଚମକ, ଜଗତର ଚିରସ୍ଥାୟୀ ଆଧାର, ଅବିନାଶୀ। ଏହିପରି ଭକ୍ତି ଓ ଜିଜ୍ଞାସାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ସେ ଲୋଟସ୍ ଆସନରେ ବସିଥିବା ଶମ୍ଭୁଙ୍କୁ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧ୍ୟାନ କଲେ। ପରେ, ପୂର୍ବର ଦୃଶ୍ୟରେ ଶିବଙ୍କ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଆଲୋକ ଦ୍ୱାରା ଗଠିତ ତମ୍ଭ ଦେଖିଲେ। ଏବଂ, ଶିବଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ପାଇଁ, ପ୍ରଭୁ ତାହା ପାଳନ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ। ଶିବଙ୍କ ଦର୍ଶନରେ ତାଙ୍କ ଶରୀର କୁହୁଡି ମାର୍କ ହେଇଗଲା। ଏପରି ଏହି ତୀର୍ଥଯାତ୍ରା, ଆୟୋଧ୍ୟାର ମହିମା ଓ ଅରୁଣାଚଳର ଶିବ ଚମକର ବିବରଣୀ ତୁମେ ଶୁଣିଲା।