ଏକ ସମୟ, ପାର୍ବତୀଙ୍କ ପାଦପଦ୍ମରେ ଭକ୍ତିରେ ନମ୍ର ହୋଇ, ଏକ ଦୂତ ତାଙ୍କୁ ଭାବନା କରୁଥିଲେ। ସେ ପାର୍ବତୀଙ୍କୁ କହିଲେ, “ମା, ମହାଦେବୀ, ଆପଣ ଯଦି ମୋପରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ, ତେବେ ଏହି ଦେବତାକୁ ‘ଅକ୍ରୁରେଶ୍ୱର’ ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ କରନ୍ତୁ। ଆପଣ ନୀତିର ସାର୍ଥକ ଶକ୍ତି; ଧର୍ମର ପାଳନକାରୀମାନେ ଆପଣଙ୍କୁ ଆଶ୍ରୟ କରନ୍ତି। ଏଠାରେ ଏକ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ ନିର୍ମାଣ କରନ୍ତୁ, ଯେଉଁଠାରେ ବ୍ରହ୍ମହତ୍ୟା ପରି ଦୁଷ୍କର ପାପ ନଶ୍ଟ ହେଉ।” ପାର୍ବତୀ ମୃଦୁ ଶବ୍ଦରେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ଏହିପରି ହେବ। ସୁନା ରଙ୍ଗର ପୁତ୍ର, ତୁମ ପାଇଁ କିଛି କଷ୍ଟକର ନୁହେଁ; ଦୁଷ୍ଟ ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହି ସଂଯୋଗରେ ଏହି ଦେବତାକୁ ଉପଲବ୍ଧ କରିପାରିବେ। ଯେଉଁମାନେ ଭକ୍ତିରେ ଏହି ଦେବତାଙ୍କ ନାମ ଓ ଲିଙ୍ଗକୁ ପୂଜା କରିବେ, ଏବଂ ସ୍ନାନ କରି ପ୍ରମାଣିତ ଉପାଚାରରେ ଉପାସନା କରିବେ, ସେମାନେ ଦୀର୍ଘାୟୁ, ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ, ସମୃଦ୍ଧି ଓ ଚାହିଦା କ୍ଷେତ୍ରରେ ସମସ୍ତ ଫଳ ଲାଭ କରିବେ। ମଣ୍ଡାକିନୀ କୁଣ୍ଡରେ ସ୍ନାନ କରି ଅକ୍ରୁରେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଲୋକ, ଚାରି ଯୁଗ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦିବ୍ୟ ଆକାଶ ରଥରେ ଉତ୍କ୍ରମ କରିବେ।” ଏପରି କଥା ଶୁଣି, ଦୂତ ପାର୍ବତୀଙ୍କ ସାମ୍ନାକୁ ଆସିଲେ। ଏହି ଦେବତାଙ୍କ ଶକ୍ତି, ଯେଉଁଠାରେ ପାପ ନଶ୍ଟ ହେଉଛି, ପାର୍ବତୀଙ୍କୁ ବିବେଚନା କରାଯାଇଥିଲା। ଏହି ଦେବତାଙ୍କୁ ଦେଖିବା ମାତ୍ରରେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଫଳ ଲାଭ ହୁଏ। ପାର୍ବତୀଙ୍କ ଅନୁରୋଧରେ, ମନ୍ଦାର ପ୍ରାସ୍ତର ଗୁଫାରେ, ମହାକାଳ ଜଙ୍ଗଲର ସ୍ୱରୂପ ବିବରଣା କରାଯାଇଥିଲା। ଋଷିମାନେ ସହିତ, ଏହି ବୁଦ୍ଧିମାନ ବ୍ୟକ୍ତି ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ୱଳ ହେଉଛନ୍ତି। ପାର୍ବତୀଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ସେ ଅନୁପ୍ରେରିତ ହେଲେ; ଏକାସାଥିରେ, ସେ ନିଜ ପୁତ୍ରକୁ ସ୍ମରଣ କରି, ତାଙ୍କ ଉରସ୍ଥଳୀରେ ଚିହ୍ନ ଦେଖାଯାଇଲା। ତାଙ୍କ ଭାବନା ଜାଣି, ପୁତ୍ର ନିଜ ମାଆଁଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସିଲେ। ସେ ତୁରନ୍ତ, ନିଜ ଦୂତମାନେ ସହିତ ଯାତ୍ରା କରିଲେ। ପାର୍ବତୀ, ଏହି ଦୂତଙ୍କ ଭୁଜରେ ନିଜକୁ ବେଶି ଉପକ୍ରମ ଭାବରେ ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ କରିବାରେ ଅନୁଭୂତି କଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ମହାଦେବଙ୍କ ବୃଷ ଦୂତମାନେ ସହିତ ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଏକାସାଥିରେ ଉଠିଗଲା। ଏତେ ତ୍ୱରିତ ଗତିରେ ଯାତ୍ରା କରି, ପାର୍ବତୀ କହିଲେ, “ପ୍ରଭୁ, ମୁଁ ଏବେ କ୍ଲାନ୍ତ ହୋଇଛି, ଏହି ଗତି ଦେଖି ଭୟ ଲାଗୁଛି। ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ପାଇଁ ପଦଯାତ୍ରା କରିବି; ଏହି ବଡ଼ ପାହାଡ଼ ଚାଲିବା ଅତି କଷ୍ଟକର। ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ପାଇଁ, ମୋ ମନୋହର କଟିରେ ବିଶ୍ରାମ ନେଇ, ପାହାଡ଼ର ତଳେ ଆଶ୍ରୟ ନେଲି। ଆମେ ଏପରି ପଥ ଖୋଜିବା, ଯେଉଁଠାରେ ଆପଣଙ୍କ ସୁବିଧା ରହିଛି; ମୁଁ ଏକ ଦୂତକୁ ଆପଣଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ନିୟୋଜିତ କରିଛି।” ଏପରି କଥା କହି, ପାର୍ବତୀ ଦୂତମାନଙ୍କ ରକ୍ଷକକୁ ସ୍ଥାପିତ କଲେ। ଚାରିପାଖ ଦେଖି, ମହାପାହାଡ଼ ଅତି ସୁନ୍ଦର ଦେଖାଯାଇଲା। ପାର୍ବତୀ ଏହି ପାହାଡ଼କୁ ଦେଖିବାକୁ ଦେଖିବା, ଦଶ ବର୍ଷ କଟିଗଲା। ସେ ଭାବିଲେ, “ନିଶ୍ଚୟ ହରା ମୋତେ ଜାଣିନାହିଁ, ଭଲ ପ୍ରେମରେ ଦଗ୍ଧ ହୋଇନାହିଁ, ଆନନ୍ଦ ରହିନାହିଁ।” ହରା ଦିଗ୍ଦିଗାନ୍ତରେ ଘୁଞ୍ଚିବା, ତାଙ୍କ ଶତ୍ରୁତାକୁ ସ୍ମରଣ କରି, ମନୋଧର ଦେବତା ଏପରି ବାରମ୍ବାର ଦୁଃଖ କରି, ପାର୍ବତୀଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ତାପରେ, ଦୂତ କୁଣ୍ଡା, ପାର୍ବତୀଙ୍କ ମନସ୍ଥିତି ଜାଣି, କହିଲେ, “ଏଠି ଆପଣଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ ଆସୁଛନ୍ତି; ଆପଣଙ୍କ ହୃଦୟ ଆଶାନ୍ତ ହେଉନାହିଁ।” ପାର୍ବତୀ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ, କୁଣ୍ଡାକୁ କହିଲେ, “ମୁଁ ଶଙ୍କରକୁ ଦେଖୁନାହିଁ, ମହାଦେବକୁ ଦେଖାଇ ଦିଅ।” ପାର୍ବତୀ ଏହି କଥା ବାରମ୍ବାର କହିଲେ। ସେ କୁଣ୍ଡା ଦ୍ୱାରା ଅପ୍ରକାଶିତ ହେଲେ, ତେବେ କୁହିଲେ, “ହରା ଉପଲବ୍ଧ ହୋଇନାହିଁ, ଏବେ ମାନବ ଲୋକକୁ ଯାଅ।” ପାର୍ବତୀ, ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “ମୁଁ ଛାଡ଼ି, ଆପଣ କେଉଁଠି ଗଲେ? ପାହାଡ଼କୁ ଅଗ୍ରଗତି କରି, କଣ କରିଥିଲେ, ପ୍ରଭୁ?