ତତ୍ର ଦାନଂ ପ୍ରଶଂସଂତି ଗତ୍ଵା ବ୍ରାହ୍ମଣସତ୍ତମେ
ସେଠାରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଦାନକୁ ବଡ଼ ମହତ୍ତ୍ୱ ଦିଅନ୍ତି।
ରୋମସଂଖ୍ଯାନି ଵର୍ଷାଣି ସ୍ଵର୍ଗେ ତିଷ୍ଠତି ମାନଵଃ
ମଣିଷ ତାଙ୍କ ଶରୀରର ଲୋମ ଗଣନା ଯେତେ ବର୍ଷ, ସେତେ ବର୍ଷ ସ୍ୱର୍ଗରେ ରହେ।
ଏକାଦଶ୍ଯାଂ ଵିଶେଷେଣ କର୍ତ୍ତଵ୍ଯଂ ସ୍ନାନମୁତ୍ତମମ୍
ଏକାଦଶୀ ଦିନରେ ବିଶେଷ ଭାବେ ଉତ୍ତମ ସ୍ନାନ କରିବା ଉଚିତ।
ଇତି ଶ୍ରୀସ୍କାଂଦେ ମହାପୁରାଣ ଏକାଶୀତିସାହସ୍ର୍ଯାଂ ସଂହିତାଯାଂ ସପ୍ତମେ ପ୍ରଭାସଖଂଡେ ତୃତୀଯେଽର୍ବୁଦଖଂଡେ ଵାରାହତୀର୍ଥମାହାତ୍ମ୍ଯଵର୍ଣନଂନାମୈକୋନଵିଂଶୋଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି ଏକାଶୀହଜାର ଶ୍ଲୋକର ଶ୍ରୀସ୍କନ୍ଦ ମହାପୁରାଣର ସପ୍ତମ ପ୍ରଭାସ ଖଣ୍ଡର ତୃତୀୟ ଅର୍ବୁଦ ଖଣ୍ଡର 'ବାରାହତୀର୍ଥର ମହିମା' ବର୍ଣ୍ଣନା ନାମକ ଏକୋନିଶ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା।
ପ୍ରଭା ତତ୍ର ପୁରା ପ୍ରାପ୍ତା ଚଂଦ୍ରେଣ ସୁମହାତ୍ମନା
ପୁରୁଣା ଦିନରେ, ପ୍ରଭା ମହାମାନ୍ୟ ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସହିତ ସେଠାକୁ ପହଞ୍ଚିଥିଲେ।
ଦକ୍ଷସ୍ଯ କନ୍ଯକା ରାଜନ୍ସପ୍ତଵିଂଶତିସଂଖ୍ଯଯା
ହେ ରାଜା, ଦକ୍ଷଙ୍କର କୁଁଆରିମାନେ ସତେଇ ଜଣ ଥିଲେ।
ତାସାଂ ମଧ୍ଯେ ଚ ରୋହିଣ୍ଯା ସହ ରେମେ ସ ନିତ୍ଯଦା ଗତ୍ଵା ସ୍ଵପିତରଂ ନତ୍ଵା ପ୍ରାହୁରସ୍ରାଵିଲେକ୍ଷଣାଃ
ସେ ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ରୋହିଣୀ ସହିତ ସଦା ଆନନ୍ଦରେ ରହିଥିଲେ । ପରେ ସେ ପିତାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଇ ଶିର ନମାଇଲେ, ତାହାପରେ ଅଞ୍ଜଳି ଭରି ଲୁହରେ ଚକଚକାଉଥିବା ଆଖି ସହିତ ସମସ୍ତେ କହିଲେ ।
ଵଯଂ ତ୍ଯକ୍ତାଃ ପ୍ରଜାନାଥ ନିର୍ଦୋଷାଃ ପତିନା ତତଃ
ହେ ପ୍ରଜାପତି, ଆମେ ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ ହେଉଥିବା ସତ୍ତ୍ୱେ ମଧ୍ୟ ଆମ ପତି ଆମକୁ ଛାଡିଦେଇଛନ୍ତି ।
ଗତିର୍ଭଵ ସୁରଶ୍ରେଷ୍ଠ ସର୍ଵେଷାଂ ତ୍ଵଂ ହିତଂ କୁରୁ
ହେ ଦେବମାନ୍ୟ, ଆମ ସମସ୍ତଙ୍କ ଆଶ୍ରୟ ହେଉ, ଆମ ସମସ୍ତଙ୍କ ଭଲ ପାଇଁ କିଛି କର ।
ଅବ୍ରଵୀଚ୍ଚ ସମଂ ପଶ୍ଯ ସର୍ଵାସୁ ତନଯାସୁ ମେ
ସେ କହିଲେ, "ମୋ ସମସ୍ତ କନ୍ୟାଙ୍କୁ ସମଭାବରେ ଦେଖ ।"
ଅଥ ଵ୍ରୀଡାସମାଯୁକ୍ତଶ୍ଚଂଦ୍ରସ୍ତଂ ପ୍ରତ୍ଯଭାଷତ
ତାପରେ ଲଜ୍ଜାରେ ଭରିଥିବା ଚନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ ।
ଗତେ ଦକ୍ଷେ ତତୋ ଭୂଯଶ୍ଚଂଦ୍ରମା ରୋହିଣୀରତଃ
ଡକ୍ଷ ଯିବା ପରେ, ଚନ୍ଦ୍ର ପୁଣିଥରେ ରୋହିଣୀ ସହିତ ମନ ଲଗାଇଲେ ।
ଅଥ ଗତ୍ଵା ପୁନଃ ସର୍ଵା ଦକ୍ଷମୂଚୁଃ ସୁଦୁଃଖିତାଃ
ତାପରେ ସମସ୍ତ କନ୍ୟାମାନେ ଖୁବ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ ପୁଣିଥରେ ଡକ୍ଷଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ ଏବଂ କହିଲେ ।
ଦୌର୍ଭାଗ୍ଯଦୁଃଖସଂତପ୍ତା ମରିଷ୍ଯାମ ନ ସଂଶଯଃ 7.3.20.
ଦୁର୍ଭାଗ୍ୟ ଓ ଦୁଃଖରେ ଜର୍ଜରିତ ହୋଇ, ଆମେ ନିଶ୍ଚିତ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିବୁ ।
ମମ ଵାକ୍ଯଂ ତ୍ଵଯା ଚଂଦ୍ର ଯସ୍ମାତ୍ପାପ କୃତଂ ନ ହି
ହେ ଚନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ମୋ କଥା ଶୁଣିଲେ ନାହିଁ, ଏହିପରି କରି ତୁମେ ଅପରାଧ କରିଛ ।
କ୍ଷଯମେଷ୍ଯସି ତସ୍ମାତ୍ତ୍ଵଂ ଯକ୍ଷ୍ମଣା ନାସ୍ତି ସଂଶଯଃ
ଏହିକାରଣରୁ, ତୁମେ ରୋଗରେ ଶୀଘ୍ର ଶୋଷିଯିବ, ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ ।
ଯକ୍ଷ୍ମଣା ଵ୍ଯାପିତଶ୍ଚଂଦ୍ରଃ କ୍ଷଯଂ ଯାତି ଦିନେଦିନେ
ଚନ୍ଦ୍ର ଏହି ରୋଗରେ ପୀଡିତ ହୋଇ ପ୍ରତିଦିନ ଶୋଷିଯାଉଛନ୍ତି ।
କି କର୍ତ୍ତଵ୍ଯଂ ମଯା ତତ୍ର ହ୍ଯସ୍ମିଞ୍ଛାପେ ସୁଦାରୁଣେ
ଏହି ଭୟଙ୍କର ଶାପରେ ମୁଁ କଣ କରିବି ?
ସ ଏଵଂ ନିଶ୍ଚଯଂ କୃତ୍ଵା ଗତୋର୍ବୁଦମଥାଚଲମ୍
ଏପରି ନିଶ୍ଚୟ କରି ସେ ଅର୍ବୁଦ ପର୍ବତକୁ ଗଲେ ।
ତସ୍ମୈ ତୁଷ୍ଟୋ ମହାଦେଵୋ ଵର୍ଷାଣାମଯୁତେ ଗତେ
ଦଶ ହଜାର ବର୍ଷ କଟିବା ପରେ, ମହାଦେବ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ ।
ତଵ ଦାସ୍ଯାମ୍ଯହଂ ଚଂଦ୍ର ଯଦ୍ଯପି ସ୍ଯାତ୍ସୁଦୁର୍ଲ୍ଲଭମ୍
ହେ ଚନ୍ଦ୍ର, ଯଦିଓ ଏହା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଲଭ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଏହା ଦେବି ।
ଯକ୍ଷ୍ମଣା ଵ୍ଯାପିତୋ ଦେହୋ ମମାଯଂ ଚ ଜଗତ୍ପତେ
ହେ ଜଗତ୍ପତି, ଏହି ରୋଗରେ ମୋ ଦେହ ଅତି ଦୁଃଖିତ ହୋଇଛି ।
ନ ଶକ୍ତୋ ହ୍ଯନ୍ଯଥା କର୍ତୁଂ ଶାପସ୍ତସ୍ଯ ମହାତ୍ମନଃ
ସେ ମହାପୁରୁଷଙ୍କ ଶାପକୁ ଅନ୍ୟ କେହି ବଦଳାଇପାରିବେ ନାହିଁ ।
ତସ୍ମାତ୍ତ୍ଵଂ ତସ୍ଯ ତାଃ ସର୍ଵାଃ କନ୍ଯକା ମମ ଵାକ୍ଯତଃ 7.3.20.
ଏହିକାରଣରୁ, ମୋ କଥାମତେ ସେମାନେ ସମସ୍ତ କନ୍ୟାଙ୍କୁ ସମଭାବରେ ମାନ ।
କୃଷ୍ଣେ କ୍ଷଯଶ୍ଚ ତେ ଚଂଦ୍ର ଶୁକ୍ଲେ ଵୃଦ୍ଧିର୍ଭଵିଷ୍ଯତି
ହେ ଚନ୍ଦ୍ରମା, କୃଷ୍ଣପକ୍ଷରେ ତୁମେ କ୍ଷୟ ପାଉଛ, ଶୁକ୍ଳପକ୍ଷରେ ତୁମର ବୃଦ୍ଧି ହେବ।
ଭକ୍ତ୍ଯା ସ୍ନାନଂ କରୋତ୍ଯେଵ ସ ଯାତୁ ପରମାଂ ଗତିମ୍
ଯେ କେହି ଏଠାରେ ଭକ୍ତିଭାବରେ ସ୍ନାନ କରିବେ, ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଦଶାକୁ ପହଞ୍ଚିବେ।
ପିଣ୍ଡଦାନେନ ଦେଵେଶ ସ୍ଵର୍ଗଂ ଗଚ୍ଛଂତୁ ପୂର୍ଵଜାଃ
ପିଣ୍ଡ ଦାନ କଲେ, ହେ ଦେବମାନ୍ୟ, ତାଙ୍କର ପୂର୍ବଜମାନେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯିବେ।
ଯସ୍ମାତ୍ପ୍ରଭା ତ୍ଵଯା ପ୍ରାପ୍ତା ତୀର୍ଥେଽସ୍ମିନ୍ଵିମଲୋଦକେ
ଏହି ପବିତ୍ର ଜଳ ଥିବା ତୀର୍ଥରେ ତୁମର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ପ୍ରାପ୍ତ ହୋଇଥିଲାବୋଲି,
ପ୍ରଭାସତୀର୍ଥଂ ଵିଖ୍ଯାତଂ ତସ୍ମାଦେତଦ୍ଭଵିଷ୍ଯତି
ଏହି କାରଣରୁ, ଏହା ପ୍ରସିଦ୍ଧ 'ପ୍ରଭାସ ତୀର୍ଥ' ଭାବେ ଚିହ୍ନିତ ହେବ।
କରିଷ୍ଯଂତି ନରାଃ ସ୍ନାନଂ ତେ ଯାସ୍ଯଂତି ପରାଂ ଗତିମ୍
ଏଠାରେ ଯେମାନେ ସ୍ନାନ କରିବେ, ସେମାନେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଗତିକୁ ପାଇବେ।