ନିଯମେନ ପ୍ରପଶ୍ଯଂତି ଯେ ଦେଵଂ କର୍କଟେଶ୍ଵରମ୍
ଯେମାନେ ନିୟମିତ ଭାବେ କଙ୍କଡ଼େଶ୍ୱର ଦେବଙ୍କୁ ଦର୍ଶନ କରନ୍ତି,
ସୂର୍ଯଦୀପ୍ତିପ୍ରତୀକାଶୈର୍ଵିମାନୈଃ ସାର୍ଵକାମିକୈଃ
ସୂର୍ଯ୍ୟ ପ୍ରଭାର ଭଳି ଉଜ୍ୱଳ ଦିବ୍ୟ ରଥରେ, ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରି,
ତତ୍ର ଦିଵ୍ଯୈର୍ମହାଭୋଗୈଃ ସ୍ତ୍ରୀସହସ୍ରୈର୍ମନୋରମୈଃ
ସେଠାରେ ଦିବ୍ୟ ମହାଭୋଗ ଓ ହଜାର ହଜାର ଆନନ୍ଦମୟା ନାରୀମାନେ ସହିତ,
ତଦଂତେ ଵିଷ୍ଣୁଭଵନେ ତାଵତ୍କାଲଂ ଚ ସଂତି ହି
ତାହାର ଶେଷରେ ସେମାନେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଗୃହରେ ସେଇ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରହନ୍ତି।
ଵିଷ୍ଣୁଲୋକାଦ୍ବ୍ରହ୍ମଲୋକଂ ସଂପ୍ରାପ୍ଯ ମୁଦିତାଃ ପୁନଃ
ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ଲୋକରୁ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ଲୋକକୁ ସେମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ପହଞ୍ଚିଲେ ।
ଦଶାଶ୍ଵମୈଧୈର୍ଯତ୍ପୁଣ୍ଯଂ ତତ୍ଫଲଂ ତୀର୍ଥଯାତ୍ରଯା
ଦଶ ଘୋଡ଼ା ଯଜ୍ଞର ଯେତେ ପୁଣ୍ୟ ମିଳେ, ସେହି ପୁଣ୍ୟ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ ଦର୍ଶନ କଲେ ମିଳେ ।
ଯସ୍ଯ ଦର୍ଶନମାତ୍ରେଣ ପ୍ରାପ୍ଯତେ ସର୍ଵସିଦ୍ଧଯଃ
ତାଙ୍କୁ କେବଳ ଦେଖିଲେ ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧି ଲଭ୍ୟ ହୁଏ ।
ରାଜମୂଲା ମହାଦେଵି ଯୋଗକ୍ଷେମାଃ ସୁଵୃଷ୍ଟଯଃ
ହେ ମହାଦେବୀ, ରାଜାଙ୍କ ମୂଳରେ ସମୃଦ୍ଧି, ସୁରକ୍ଷା ଏବଂ ଭଲ ବର୍ଷା ରହିଥାଏ ।
ରାଜା କୃତଂ ତଥା ତ୍ରେତା ଦ୍ଵାପରଶ୍ଚ ତଥା କଲିଃ
କୃତ, ତ୍ରେତା, ଦ୍ୱାପର ଏବଂ କଳିଯୁଗରେ ମଧ୍ୟ ରାଜା ଥିଲେ ।
ରାଜା ବଭୂଵ ଲୋକେଽସ୍ମିନ୍ମଦାଂଧୋନାମ ପାର୍ଵତି
ହେ ପାର୍ବତୀ, ଏହି ଜଗତରେ ମଦାନ୍ଧ ନାମକ ଏକ ରାଜା ଥିଲେ ।
କଲି ଦ୍ଵାପରଯୋଃ ସଂଧୌ ତସ୍ଯ ଦୋଷାଚ୍ଚ ଭାମିନି
ହେ ସୁନ୍ଦରୀ, କଳି ଓ ଦ୍ୱାପର ଯୁଗ ସଂଧିରେ, ତାଙ୍କ ଦୋଷରୁ,
ନ ଵଵର୍ଷ ସହସ୍ରାକ୍ଷଃ ପ୍ରତିଲୋମୋଽଭଵତ୍ପ୍ରଭୁଃ
ହଜାର ଆଖିଁ ଥିବା ପ୍ରଭୁ ବର୍ଷା ଦେଲେ ନାହିଁ ଏବଂ ବିପରୀତ ଆଚରଣ କଲେ ।
ନଦ୍ଯଃ ସଂକ୍ଷିପ୍ତତୋଯୌଘାଃ କ୍ଵଚିଦଂତର୍ହିତାସ୍ତଦା
ସେବେଳେ ନଦୀମାନେ ଜଳର ଧାରା କମିଗଲା ଏବଂ କିଛି ନଦୀ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଗଲା ।
ଉଚ୍ଛିନ୍ନକୃଷି ଗୋରକ୍ଷା ନିଵୃତ୍ତଵିପଣାସ୍ତଥା
ଚାଷ ଓ ଗୋପାଳନ ନଷ୍ଟ ହେଲା, ବଜାର ମଧ୍ୟ ବନ୍ଦ ହୋଇଗଲା ।
ଶୂନ୍ଯଭୂଯିଷ୍ଠନଗରା ଦଗ୍ଧଗ୍ରାମନିଵେଶିନଃ
ନଗରମାନେ ପ୍ରାୟ ଶୂନ୍ୟ ହେଲା ଏବଂ ଗ୍ରାମମାନେ ଜଳିଗଲା ।
ଆଶ୍ରମାନ୍ସଂପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ପର୍ଯଧାଵନ୍ନିତସ୍ତତଃ 5.2.23.
ସେମାନେ ଆଶ୍ରମ ଛାଡ଼ି ଏଠୁ ସେଠି ଭ୍ରମଣ କଲେ ।
ସୂଷ୍ଟିରୁନ୍ମୂଲିତା ସର୍ଵା ଜଂଗମା ସ୍ଥାଵରାଖିଲା
ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟି, ଚଳନ୍ତି ଓ ଅଚଳ, ଉପଟାଇ ଦିଆଗଲା ।
ଶରଣ୍ଯଂ ଶରଣଂ ଜଗ୍ମୁର୍ଦେଵଦେଵଂ ଜନାର୍ଦନମ୍
ସେମାନେ ସମସ୍ତଙ୍କ ଆଶ୍ରୟ ଦେବଦେବ ଜନାର୍ଦନଙ୍କ ଶରଣକୁ ଗଲେ ।
ବ୍ରହ୍ମଲୋକାଦିଭିର୍ଲୋକୈରନୌପମ୍ଯଗୁଣଂ ଶୁଭମ୍
ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଲୋକ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଲୋକରୁ, ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ଗୁଣ ଓ ଶୁଭ ଗୁଣ ଥିବା ତାଙ୍କ ନିକଟକୁ ସେମାନେ ଗଲେ ।
ସ୍ଵେଚ୍ଛାକଲ୍ପିତଵି ନ୍ଯାସପ୍ରାସାଦଶଯନାସନମ୍
ତାଙ୍କ ଇଚ୍ଛାରେ ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଥିବା ରାଜପ୍ରାସାଦ, ଶଯ୍ୟା ଓ ଆସନ ଥିଲା ।
ଜରାମୃତ୍ଯୁଭଯୋପେତସର୍ଵଵ୍ଯାଧିଵିଵର୍ଜିତମ୍ ସାଷ୍ଟାଂଗାଂ ପ୍ରଣତିଂ କୃତ୍ଵା ତେ ଦେଵାଃ ସ୍ତୁତିମବ୍ରୁଵନ୍
ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା, ମୃତ୍ୟୁ, ଭୟ ଓ ସମସ୍ତ ରୋଗ ରହିଥିଲା ନାହିଁ, ସେମାନେ ଅଷ୍ଟାଙ୍ଗ ପ୍ରଣାମ କରି ଦେବତାମାନେ ସ୍ତୁତି କଲେ ।
ଭଵାନ୍ବ୍ରହ୍ମା ଚ ରୁଦ୍ରଶ୍ଚ ମହେଂଦ୍ରୋ ଦେଵସତ୍ତମଃ
ଆପଣେ ବ୍ରହ୍ମା, ରୁଦ୍ର ଓ ମହେନ୍ଦ୍ର, ହେ ଦେବମାନ୍ୟ, ଆପଣେ ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ।
ଏଵଂ ଚ ସତ୍ଯଂ ପରମଂ ତପଶ୍ଚ ପରମଂ ତଥା ୧୭ [ ଏଵଂ ସ୍ତୁତସ୍ତଦା ତୈସ୍ତୁ ଦେଵଦେଵୋ ଵରାନନେ
ଏଭଳି, ସତ୍ୟ ସବୁଠାରୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ, ତେଣୁ ତପସ୍ୟା ମଧ୍ୟ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ। ସେ ସମୟରେ, ଏମିତି ପ୍ରଶଂସା ପାଇଁ, ଦେବତାମାନେ ଯେଉଁଠି ଥିଲେ, ସେଠି ଦେବତାଙ୍କର ଦେବ, ହେ ସୁନ୍ଦରମୁଖୀ—
ପ୍ରାହ ଦେଵାଂସ୍ତତଃ କୃଷ୍ଣଃ କିଂ କରୋମ୍ଯଦ୍ଯ ଵଃ ସୁରାଃ
ତାପରେ କୃଷ୍ଣ ଦେବତାମାନଙ୍କୁ କହିଲେ: 'ହେ ଦେବଗଣ, ଆଜି ମୁଁ ତୁମମାନେ ପାଇଁ କଣ କରିବି?'
ଉପାଯଃ କଥ୍ଯତାଂ ଦେଵ ତୁଷ୍ଟିଃ ଧୁଷ୍ଟିର୍ଯଥା ଭଵେତ୍ 5.2.23.
'ହେ ଦେବ, କୃପାକରି କହ, କେଉଁଠି କିପରି ଉପାୟ ରହିଛି, ଯାହାଦ୍ୱାରା ସନ୍ତୋଷ କିମ୍ବା ଅସନ୍ତୋଷ ହେବା ସମ୍ଭବ।'
ଗଚ୍ଛଧ୍ଵଂ ତ୍ରିଦଶାଃ ସର୍ଵେ ମହାକାଲଵନେ ଶୁଭେ
'ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ, ଶୁଭ ମହାକାଳବନକୁ ଯାଆ।'
ମେଘା ଵୃଷ୍ଟିକରାଃ ସର୍ଵେ ତସ୍ମିଁଲ୍ଲିଂଗେ ଚ ସଂତି ଵୈ
'ସେଠି, ସମସ୍ତ ବର୍ଷାଦାୟକ ମେଘମାନେ ଏହି ଲିଙ୍ଗରେ ବିଦ୍ୟମାନ।'
ପ୍ରତୀହାରେଶ୍ଵରାଦ୍ଦେଵାଦୀଶାନେ ଵିଦ୍ଯତେ ସୁରାଃ
'ହେ ଦେବଗଣ, ପ୍ରତୀହାରେଶ୍ୱର ଦେବଙ୍କଠାରୁ ଇଶାନ ଉପସ୍ଥିତ।'
ମହାକାଲଵନେ ପ୍ରାପ୍ତା ଯତ୍ରାସ୍ତେ ଲିଂଗମୁତ୍ତମମ୍
'ମହାକାଳବନକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ, ସେଠାରେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଲିଙ୍ଗ ବିଦ୍ୟମାନ।'
ନମସ୍ତେଽସ୍ତୁ ମହେଶାଯ ନମୋଽନଂତାଯ ମାଲିନେ
'ମହେଶଙ୍କୁ ନମସ୍କାର, ଅନନ୍ତ ମାଳାଧାରୀଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।'