ତତୋ ଵୃତ୍ରଃ ସମୁତ୍ତସ୍ଥୌ ଜ୍ଵାଲାମାଲାସମାକୁଲଃ
ତାପରେ ଭୟଙ୍କର ଅଗ୍ନିମାଳା ପିନ୍ଧି ଭୃତ୍ର ଉଠିଆସିଲେ।
ଇଂଦ୍ରଶତ୍ରୁରମେଯାତ୍ମା ତ୍ଵଷ୍ଟୁସ୍ତେଜୋଽଭିବୃଂହିତଃ
ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଶତ୍ରୁ, ଅପାର ସ୍ୱଭାବର, ତ୍ୱଷ୍ଟାଙ୍କ ତେଜରେ ବଡ଼ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଲେ।
ଵଧାଯ ଚାତ୍ମନୋ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଵୃତ୍ରଂ ଶକ୍ରୋ ମହାସୁରମ୍
ବୃତ୍ରାସୁରଙ୍କୁ ଦେଖି, ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କୁ ନିଜ ମୃତ୍ୟୁର କାରଣ ବୋଲି ଭାବିଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନଂତରେ ପ୍ରାପ୍ତୋ ଵୃତ୍ରୋ ବଲଵତାଂ ଵରଃ
ଏହି ସମୟରେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ବୃତ୍ରାସୁର ଆସିପହଞ୍ଚିଲେ।
ଦୈତ୍ଯୋ ଵୃତ୍ରୋ ମହାକାଯଶ୍ଚକ୍ରେ ସଂଗ୍ରାମମୁଲ୍ବଣମ୍ 5.2.35.
ବୃତ୍ରାସୁର, ଅତି ବଡ଼ ଦେହ ଧାରଣ କରି, ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ଛିନ୍ନଭିନ୍ନତନୁତ୍ରାଣକ୍ରୋଧରକ୍ତଧରାତଲମ୍
ଯୁଦ୍ଧରେ ଦେହ ଓ କବଚ ଭାଙ୍ଗିଗଲା, କ୍ରୋଧର ରକ୍ତରେ ଭୂମି ଲାଲ ହୋଇଗଲା।
କବଂଧସଂଘଘଟନଂ ଘଟିତାମରସୈନିକମ୍
ମୁଣ୍ଡହୀନ ଦେହର ଭିଡ଼ ଏବଂ ଦେବତାଙ୍କ ସେନା ଏକଠା ହେଲା।
କଲ୍ଲୋଲରୁଧିରୋଦ୍ଗାରପାଟଲୀକୃତଦିଙ୍ମୁଖମ୍
ରକ୍ତର ତରଙ୍ଗ ଉପରେ ଆକାଶ ଦିଗଗୁଡ଼ିକ ଲାଲ ହୋଇଯାଇଥିଲା।
ଵାସଵଂ ବଂଧଯିତ୍ଵା ତୁ ସ୍ଵର୍ଗଲୋକଂ ଜଗାମ ହ
ବୃତ୍ରାସୁର ବାସବଙ୍କୁ ବାନ୍ଧି ଦେଇ, ପରେ ସ୍ୱର୍ଗ ଲୋକକୁ ଚଲିଗଲେ।
ତତସ୍ତୁ ବଦ୍ଧେ ଦେଵେଂଦ୍ରେ ବୃହସ୍ପତିରୁଦାରଧୀଃ
ତାପରେ ଦେବେଶ୍ୱର ଇନ୍ଦ୍ର ବାନ୍ଧାଯିବା ପରେ, ବୃହସ୍ପତି ଜଣେ ଜ୍ଞାନୀ ମନେ, ଆସିଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତଥାଵିଧଂ ଶକ୍ରମାଶୀର୍ଭିରଭିନଂଦ୍ଯ ଚ
ଏଭଳି ଅବସ୍ଥାରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଦେଖି, ବୃହସ୍ପତି ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇ ସ୍ବାଗତ କଲେ।
ଅନୁକୂଲୋ ନ କାଲୋଯଂ ସୁରେଶସ୍ଯ ତଵାଧୁନା ଦୃଷ୍ଟା ହି ପ୍ରଵରାଃ ସର୍ଵେ ମଯା ତତ୍ର ମହାସୁରାଃ
“ଏହି ସମୟ ତୁମ ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ ନୁହେଁ, ଦେବତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ମୁଁ ସେଠାରେ ସମସ୍ତ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦାନବମାନେ ଦେଖିଛି।”
ଏକୈକୋପି ଵିଜେତୁଂ ତ୍ଵାଂ ଶକ୍ତଃ ସ୍ଯାଦିତି ମେ ମତିଃ ଦୃଷ୍ଟୋ ଵାପି ଶ୍ରୁତୋ ଵାପି ଯାଦୃଶୋ ହ୍ଯଵଲୋକିତଃ
“ସେମାନେ ପ୍ରତ୍ୟେକେ ଏକା ହେବା ସତ୍ତ୍ୱେ ମଧ୍ୟ ତୁମକୁ ଜିତିପାରିବେ, ମୋ ମନେ ଏହି ଭାବ। ଯେଉଁମାନେକୁ ଦେଖିଛି କିମ୍ବା ଶୁଣିଛି, ସେମାନଙ୍କର ଶକ୍ତି ଏମିତି।”
ବୃହସ୍ପତିଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଶକ୍ରଃ ସଂଭ୍ରମମାଗମତ
ବୃହସ୍ପତିଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ଇନ୍ଦ୍ର ଚିନ୍ତିତ ହେଲେ।
କିମତ୍ର ପ୍ରତିକର୍ତ୍ତଵ୍ଯଂ ଵଦ ତାଵଦ୍ବୃହସ୍ପତେ ମତ୍ସକାଶଂ ସମେଷ୍ଯଂତି ସ ଚ ଵୃତ୍ରୋ ମହା ବଲଃ ।। 5.2.35.
“ଏଠାରେ କଣ କରିବା ଉଚିତ, କୃପା କରି କହନ୍ତୁ ବୃହସ୍ପତି। ସେମାନେ ମୋ ପାଖକୁ ଆସିବେ, ଏବଂ ବୃତ୍ରାସୁର ବହୁତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ।”
ଇତି ଶକ୍ରଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ବୃହସ୍ପତିରୁଵାଚ ତମ୍
ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ବୃହସ୍ପତି ତାଙ୍କୁ କହିଲେ:
ମହାକାଲଵନେ ରମ୍ଯେ ଖଂଡେଶ୍ଵରସ୍ଯ ଦକ୍ଷିଣେ
“ବଡ଼ କାଳବନରେ, ଖଣ୍ଡେଶ୍ୱରଙ୍କ ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗରେ—”
ତଦାରାଧଯ ଯତ୍ନେନ ତତ୍ତେ କାମଂ ପ୍ରଦାସ୍ଯତି
“ସେଠାରେ ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ପୂଜା କର; ସେ ତୁମ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିଦେବେ।”
ମହାକାଲଵନେ ଦେଵି ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଲିଂଗମନୁତ୍ତମମ୍
“ବଡ଼ କାଳବନରେ, ହେ ଦେବୀ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଲିଙ୍ଗ ଦେଖି—”
ନମୋ ଦେଵାଧିଦେଵାଯ ଶଂକରାଯ ଵୃଷାଯ ଚ ଵରେଣ୍ଯାଯ ନମୋ ନିତ୍ଯଂ ନମସ୍ତେ ସର୍ଵକାମଦ
“ଦେବତାମାନଙ୍କର ଦେବତା, ଶଙ୍କର, ବୃଷ ଧ୍ୱଜୀ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସବୁ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରୁଥିବା ଆପଣଙ୍କୁ ମୁଁ ସଦା ନମସ୍କାର କରେ।
ଆଦ୍ଯଃ ପ୍ରଜା ସୃଷ୍ଟିକରସ୍ତ୍ଵମେଵ କାଲଃ ପ୍ରଜାଃ ସଂହରସି ତ୍ଵମେଵ
ତୁମେ ସମସ୍ତ ପ୍ରଜାଙ୍କର ଆଦି ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା; ତୁମେ ହିଁ ସମୟ ହୋଇ ସମସ୍ତ ପ୍ରଜାଙ୍କୁ ସଂହାର କରୁଛ।
ଚଂଦ୍ରଶ୍ଚ ସୂର୍ଯଃ ପଵନ ସ୍ତ୍ଵମେଵ ଧାତା ଵିଧାତା ପରମଃ ପୁରାଣଃ ଡିଂଡିର୍ମହାକାଲ ଵୃଷସ୍ତ୍ଵମେଵ ଵିନାଯକୋ ଗୁହ୍ଯଵରସ୍ତ୍ଵମେଵ
ତୁମେ ଚନ୍ଦ୍ର, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ପବନ; ତୁମେ ପାଳକ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପୁରାତନ; ତୁମେ ମହାକାଳ, ବୃଷଭ, ବିଘ୍ନବିନାଶକ ଓ ଗୁପ୍ତ ଦାନ ଦେଇଥିବା।
ଇତୀରିତାଂ ସ୍ତୁତିଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଲିଂଗେନୋକ୍ତଃ ଶତକ୍ରତୁଃ ହନିଷ୍ଯସି ନ ସଂଦେହୋ ଵୃତ୍ରଂ ରିପୁଵିଦାରଣ
ଏହି ପ୍ରଶଂସା ଶୁଣି, ଲିଙ୍ଗ ଦ୍ୱାରା ଶତକ୍ରୁତୁଙ୍କୁ କୁହାଗଲା: 'ତୁମେ ନିଶ୍ଚୟ ଭାବେ ଶତ୍ରୁ ଭଞ୍ଜକ ବୃତ୍ରକୁ ବଧ କରିବ।'
ତସ୍ଯ ଲିଂଗସ୍ଯ ମାହାତ୍ମ୍ଯାଦପାଂ ଫେନେନ ପାର୍ଵତି
ହେ ପାର୍ବତୀ, ସେଇ ଲିଙ୍ଗର ମହିମାରୁ, ଜଳର ଫେନ ମାଧ୍ୟମରେ—
ନିହତ୍ଯ ଦାନଵାନ୍ପଶ୍ଚାଲ୍ଲୀଲଯା ରଣକର୍କଶଃ 5.2.35.
ଦାନବମାନେକୁ ସହଜରେ ବଧ କରି, ସେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଭୟଙ୍କର ଥିଲେ—
ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯାଧ୍ଯକ୍ଷତାଂ ପ୍ରାପ୍ତା ଭଵଂତୋ ମତ୍ପରାକ୍ରମାତ୍
ମୋର ଶକ୍ତିରେ, ତୁମେମାନେ ସମସ୍ତେ ତିନି ଲୋକର ଅଧିପତି ହେବାକୁ ସମର୍ଥ ହେଲେ।
ଅସ୍ଯ ଦେଵସ୍ଯ ମାହାତ୍ମ୍ଯାଦ୍ଧତୋ ଵୃତ୍ରୋ ମହାସୁରଃ
ଏହି ଦେବତାଙ୍କର ମହିମାରୁ, ମହାସୁର ବୃତ୍ର ବଧ ହେଲା।
ଇନ୍ଦ୍ରେଣାରାଧିତୋ ଯସ୍ମାଦ୍ଦେଵଦେଵୋ ମହେଶ୍ଵରଃ
ଇନ୍ଦ୍ର ଯେହেতୁ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଉପାସନା କରିଥିଲେ—
ଦର୍ଶନାଦସ୍ଯ ଲିଂଗସ୍ଯ ପୁରୀମିଂଦ୍ରସ୍ଯ ଶୋଭନାମ୍
ଏହି ଲିଙ୍ଗକୁ ଦେଖିଲେ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଶୋଭାମୟ ପୁରୀ—
ଯଃ ପଶ୍ଯତି ନରୋ ନିତ୍ଯଂ ଶ୍ରୀଇନ୍ଦ୍ରେଶ୍ଵରସଂଜ୍ଞକମ୍
ଯିଏ ନିତ୍ୟ ଶ୍ରୀଇନ୍ଦ୍ରେଶ୍ୱର ନାମକ ଲିଙ୍ଗକୁ ଦେଖେ—