ਸਭ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ, ਮਹਾਂਦੇਵ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਉਹ ਇਕੋ ਅਸਲੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ, ਜੋ ਅਦਵਿੱਤੀਅ ਹੈ ਤੇ ਸਦਾ ਹੀ ਸ਼ਿਵ ਰੂਪ ਵਿਚ ਪਰਗਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਉਹ ਸ਼ਕਤੀ ਤੁਹਾਡੀ ਹੀ ਅਰਧਾਂਗਨੀ ਹੈ, ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਸਰੂਪ ਤੋਂ ਬਣੀ ਹੈ। ਤੁਹਾਡੇ ਖੇਲ ਕਰਕੇ, ਜਦੋਂ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਵਿਨਾਸ਼ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਤੁਹਾਡੀ ਅੱਖ ਦੇ ਅੱਧੇ ਝਪਕਣ ਨਾਲ ਹੀ ਸਾਰੀ ਚਮਕਦਾਰ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਵਾਪਸ ਖਿੱਚ ਲਈਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਦਇਆ ਦੇ ਸਰੂਪ, ਸਦਾ ਸ਼ਿਵ, ਕਿਰਪਾ ਕਰੋ। ਜਦੋਂ ਭਗਤਾਂ ਤੇ ਸਿੱਧਾਂ ਦੀਆਂ ਇਹ ਬਾਤਾਂ ਸੁਣੀਆਂ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੇਵੀ ਨੇ ਹਰਾ ਦੇ ਅੱਖਾਂ ਉੱਤੇ ਪਿਆ ਪਰਦਾ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਨਿਵੇਂ ਹੋਏ ਸਿੱਧਾਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਕਿੰਨਾ ਸਮਾਂ ਲੰਘ ਗਿਆ?" ਤਦੋਂ ਦਇਆ ਦੇ ਮੂਰਤ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ, ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਤੂੰ ਸੋਚਿਆ ਵੀ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ਤਾ ਵਿਚ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦਾ ਵਿਨਾਸ਼ ਕਰ ਬੈਠੀ। ਮੈਂ ਵੀ ਵਿਨਾਸ਼ ਦੇ ਸਮੇਂ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰਾਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲਵਾਂਗਾ। ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ ਹੋਰ ਕੌਣ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਇੰਨਾ ਵੱਡਾ ਦੋਸ਼ ਕਰ ਜਾਵੇ?" ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਧਰਮ ਦੇ ਨਾਸ ਹੋਣ ਦਾ ਡਰ ਲੱਗਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਫਿਰ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਦਇਆ ਦੇ ਖਜਾਨੇ ਨੇ ਬੋਲਿਆ, "ਤੇਰੇ ਲਈ ਕਿਹੜਾ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿੱਤ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਜਦ ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਹੀ ਸਰੂਪ ਹੈਂ? ਵੇਦ, ਸਮ੍ਰਿਤੀਆਂ, ਕਰਮਕਾਂਡ, ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਤੇ ਗਿਆਨੀਆਂ—ਇਹ ਸਭ ਉਸ ਪੂਜਨੀਕਾ ਦੇਵੀ ਤੋਂ ਅਲੱਗ ਨਹੀਂ ਹਨ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਰਚਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਤੇਰਾ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿੱਤ ਵੀ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਹੋਵੇਗਾ। ਜੇ ਮਾਲਕ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾ ਮੰਨੀ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਉਸਦੇ ਅਧੀਨ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਛੱਡਿਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਆਪ, ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਟਿਕ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਤਪ ਕਰਾਂਗਾ। ਤੇਰੇ ਕਮਲ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਸਪਰਸ਼ ਨਾਲ, ਜਾਂ ਤੇਰੀ ਤਪਸਿਆ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਵੀ, ਤੂੰ ਕਰਮ ਭੂਮੀ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਧਾਨਤਾ ਲਈ ਪੁੰਨ ਕਰ। ਤੇਰਾ ਮਨ ਸਦਾ ਧਰਮ ਵਿਚ ਅਡੋਲ ਰਹੇ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਰਤਾ ਭਰ ਵੀ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਹੇ ਦੇਵੀ, ਤੂੰ ਆਪ, ਸਦੀਵੀ ਵੇਦਾਂ ਵਲੋਂ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮੰਨੀ ਗਈ ਹੈ। ਉਹ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਵੀ-ਲੋਕ ਵਾਂਗ ਭਰ ਦੇਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖੀਦਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਸਦਾ ਵੱਸਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਿੱਥੇ ਮਾਨਵ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਲੱਖਾਂ ਪਾਪ ਕੰਬਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਧਰਤੀ ਠੰਡੀ, ਘਣੇ ਛਾਂ, ਫੁੱਲਾਂ, ਫਲਾਂ, ਨਰਮ ਕੋਪਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ। ਉਥੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮਾਂ ਦੀਆਂ ਡਾਕਿਨੀਆਂ ਤੇ ਯੋਗਿਨੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਵੀ, ਨਿਰਵਿਕਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਤੇਰੇ ਮਨ ਦੇ ਕਮਲ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਵਲੋਂ ਸੰਬੋਧਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਕੰਪਾ ਨਦੀ ਵਲ ਚਲੀ ਗਈ। ਕੰਪਾ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਨਦੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵੱਡੀ ਸੰਖਿਆ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਨਦੀ ਫਲਾਂ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਕੋਕਿਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਿੱਠੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ। ਦੇਵੀ, ਜਿਸਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਇੱਛਾ ਦੀ ਅੱਗ ਨੇ ਘੇਰ ਲਿਆ ਸੀ, ਤਪ ਕਰਕੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਈ। ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਵਿਛੋੜੇ ਤੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਨਗਰਾਂ ਦੇ ਸ਼ਤ੍ਰੂ (ਭਗਵਾਨ ਸ਼ਿਵ) ਤੋਂ ਵਿਛੁੜੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਹ ਉਥੇ, ਰਾਤ ਦਿਨ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੀ, ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਤਪਸਿਆਵਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਈ। ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਤੋਂ ਵਿਛੋੜਾ ਕਿਵੇਂ ਸਹਿਣਯੋਗ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਦ ਮਨ ਕਾਮਦੇਵ ਵਲੋਂ ਬਹੁਤ ਹੀ ਉਤਲੇ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ? ਉਹ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਸਤੁਤੀ-ਗੀਤਾਂ, ਉਪਾਇਆਂ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰਦੀ ਰਹੀ। ਹੇ ਦੇਵੀ, ਤੂੰ ਸਦਾ ਹੀ ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਨਾਲ ਅਦਵਿੱਤੀਅ ਰਹੀ ਹੈਂ।