ਭਗਤੀ ਭਾਵ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਦਰਸਾਏ ਹੋਏ ਥਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਮਾਤਾ ਗਉਰੀ ਪਹੁੰਚ ਗਈ। ਸਵੇਰੇ, ਉਸ ਨੇ ਪਵਿੱਤਰ ਲੱਕੜੀਆਂ, ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਹ ਅਤੇ ਫਲ ਇਕੱਠੇ ਕੀਤੇ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਈ। ਆਪਣੇ ਚੇਲਿਆਂ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦੇ ਕੇ, ਉਹ ਧਰਮਾਤਮਾ ਔਰਤ ਜੰਗਲ ਦੀ ਗਹਿਰਾਈ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ। ਜਦੋਂ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਰਿਸ਼ੀ ਕਿੱਥੇ ਗਏ ਹਨ?" ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ ਗਿਆ, "ਉਹ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਣਗੇ।" ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਆਇਆ, ਉਹ ਉੱਠ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਸਨ ਦਿੱਤਾ, ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ, ਅਰਘਿਆ ਅਤੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਦਿੱਤੇ। "ਪੁੱਤਰ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਧੀਰਜ ਧਰੋ," ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, ਤੇ ਹੋਰ ਲੋਕ ਵੀ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਉਹ ਥਾਂ ਸੋਹਣੇ ਮਹਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ, ਜੋ ਬੇਅੰਤ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਦੂਰੋਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਆਸ਼ਰਮ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਦਿਵ੍ਯ ਮੰਦਰਾਂ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹਿਆ ਸੀ। ਗਿਆਨ ਦੀ ਅੱਖ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਗਉਰੀ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੇਖ ਲਿਆ। ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਤੇਜ਼ ਚੇਲਿਆਂ ਤੋਂ, ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੀ ਘਟਨਾ ਸੁਣੀ ਜੋ ਉਥੇ ਵਾਪਰੀ ਸੀ। ਇਹ ਸਭ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਆਪਣੇ ਤਪ ਦੇ ਫਲ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਤਸੁਕਤਾ ਨਾਲ ਉਥੇ ਆਏ। ਫਿਰ, ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਜਾਗ ਪਈ, ਜੋ ਗੁੰਮ ਹੋਈ ਵਸਤੂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਸੀ। ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਗੌਤਮ ਆਪਣੇ ਚੇਲਿਆਂ ਸਮੇਤ ਉਥੇ ਆ ਰਹੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜਟਾਵਾਂ ਗੂੜ੍ਹੇ ਤਾਮਰ ਰੰਗ ਦੀਆਂ ਸਨ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥਾਂ ਉੱਤੇ ਨ੍ਹਾਉਣ ਕਰਕੇ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਚੁੱਕੀਆਂ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾਲ ਮੱਥਾ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਤ੍ਰਿਪੁੰਡਰ ਅਤੇ ਭਸਮ ਲੱਗੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਲਾਲ ਛਾਲ ਦੀ ਵਸਤ੍ਰ ਧਾਰਨ ਕੀਤੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਰੀਰ ਤਪਸਿਆ ਕਰਕੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬੋਲੀ ਮਹਾਨ ਗੰਭੀਰਤਾ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਖੁਦ ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਹੋਵੇ। ਜਦੋਂ ਸਭ ਨੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਉਮਰ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਅਰਪਿਤ ਸਨ, ਤਾਂ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਸਭ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, "ਸੁਆਗਤ ਹੈ, ਹੇ ਗਉਰੀ! ਹੇ ਭਾਗਵਤੀ! ਹੇ ਦਇਆ ਦੀ ਸਮੁੰਦਰ! ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਮਾਂ!" ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਆਦਰਨੀਯਾ, ਤੁਸੀਂ ਸਦਾ ਹੀ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਉਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹੋ, ਅਸੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਹੈ। ਹੇ ਦੇਵੀ, ਜੇਕਰ ਤੁਹਾਡਾ ਕੁਝ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਤੁਹਾਡੀ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਦੀ ਖੇਡ ਹੀ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਬਾਕੀ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਅਦਭੁਤ ਮਾਇਆ-ਖੇਡ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਾਂਗਾ।" "ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਰੂਪ, ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਹ ਦੇ ਸ਼ੁੱਧ ਆਸਨ ਉੱਤੇ ਬੈਠੋ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਚੇਲੇ ਉੱਤਮ ਆਸਨ ਲਿਆਏ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਦਰਭਾ ਘਾਹ ਦੀ ਮੋਹਰੀ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਭਗਤੀ-ਭਾਵ ਨਾਲ ਸਾਰਾ ਪੂਜਾ-ਵਿਧਾਨ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਚੰਨਣੀ ਹਾਸੇ ਵਾਲੇ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ ਬੋਲਿਆ, "ਹੇ ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਮਹਾਤਮ, ਤੁਹਾਡੀ ਮਹਾਨਤਾ ਅਪਾਰ ਹੈ! ਹੁਣ ਹੋਰ ਕੀ ਬਾਕੀ ਰਹਿ ਗਿਆ ਜਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਹੋਰ ਕੀ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ? ਤੁਸੀਂ ਕੈਲਾਸ ਪਹਾੜ ਦੀ ਵੱਡੀ ਕਥਾ, ਕਮਪਾ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਜਿੱਥੇ ਤੁਸੀਂ ਤਪਸਿਆ ਕੀਤੀ, ਸੁਣਾਈ। ਹੇ ਭਾਗਵਤੀ, ਤੁਸੀਂ ਖੁਦ ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ ਹੋ।" ਜਦੋਂ ਇਹ ਵਚਨ ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਤਾ ਹਨ, ਨੇ ਆਖੇ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੰਨਿਆ ਕਿ ਇਹ ਸਾਰੀ ਮਹਿਮਾ ਤੁਹਾਡੀ ਹੀ ਹੈ; ਖੁਦ ਮਹਾਦੇਵ, ਤੁਸੀਂ ਸ਼ਿਵ ਆਗਮ ਅਤੇ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗੁਪਤ ਭੇਦ ਜਾਣਦੇ ਹੋ। ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ ਸੀ, "ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਅਰੁਣਾਚਲ ਨਾਮ ਨਾਲ ਵੱਸਦਾ ਹਾਂ।" "ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਅਰੁਣਾਚਲ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਤਪਸਿਆ ਕਰਨ ਆਇਆ ਹਾਂ।" "ਸ਼ਿਵ ਭਗਤ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਨੀ, ਜਾਂ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਨਾਮ ਸੁਣਨ—ਇਹ ਸਭ ਚੀਜ਼ਾਂ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਮੂੰਹੋਂ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।" ਗਉਰੀ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਗੌਤਮ, ਜੋ ਤਪਸਿਆ ਦਾ ਖਜਾਨਾ ਸੀ, ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਜੋ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਉਹ ਤੁਸੀਂ ਵਾਰ ਵਾਰ ਪੁੱਛ ਸਕਦੇ ਹੋ।