ਮਹਾਨ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਸੰਦੇਸ਼ ਮਿਲਿਆ, “ਡਰੋ ਨਹੀਂ, ਧਨਵੰਤਿ; ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਠੀਕ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।” ਇਉਂ ਆਸ਼ਵਾਸਨ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਅੰਧਕਾਸੁਦਨ ਨੇ ਮੁਕੁੰਦ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਇੱਕ ਲੁਕਵੇਂ ਘਾਅ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਉਸ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ‘ਕਾਲੀ’ ਆਖਿਆ ਗਿਆ। ਉਥੇ, ਪਰਮ ਸ਼ਕਤੀਵਾਨ ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਚਮੜੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ। ਉਹ, ਜਿਸ ਨੂੰ ‘ਕੌਸ਼ਿਕੀ’ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, ਚਮੜੀ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਕਾਲੀ ਹੋ ਗਈ ਜੋ ਵਿਂਧਿਆ ਪਹਾੜ ਤੇ ਵੱਸਦੀ ਹੈ। ਉਸੇ ਸੁੰਦਰ ਚੋਟੀ ਤੇ, ਗੌਰੀ ਦੇਵੀ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਸੀ। ਥੋੜੀ-ਥੋੜੀ ਕਰਕੇ, ਲਾਲਸਾ ਨਾਲ ਇਕ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਪਾਰਵਤੀ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਨਾਰਾਯਣ ਅਤੇ ਚਤੁਰਮੁਖ (ਚਾਰ-ਮੁਹਾਂ ਵਾਲਾ) – ਰਿਵਾਇਤ ਅਨੁਸਾਰ – ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਦੋਨੋਂ ਬੱਚੇ, ਵਧਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਨਿਹਾਰਦੇ ਹਨ। ਕਦੇ ਵੀਣਾ ਦੀ ਧੁਨ ਨਾਲ, ਕਦੇ ਚਿੱਤਰ ਬਣਾਉਣ ਨਾਲ; ਕਦੇ ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਰਿਵਾਇਤਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ, ਕਦੇ ਅਜੀਬ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ; ਕਦੇ ਫੁੱਲ ਇਕੱਠੇ ਕਰਕੇ, ਕਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਖੇਡ ਕੇ; ਕਦੇ ਮੈਣਾਕਾ ਵੱਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ, ਕਦੇ ਮੈਨਾ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਗਿਆ; ਕਦੇ ਪਾਸੇ ਦੇ ਖੇਡ ਨਾਲ, ਕਦੇ ਚਲਾਕ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ – ਉਹ ਜੋ ਪਾਸੇ ਵਿੱਚ ਹਾਰਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਵਾਪਸ ਲੈ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਕੋਲ ਗਈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਚਲਦਿਆਂ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਪਹਾੜਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਰਹੇ। ਉਥੇ, ਮਾਤਾ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਕਾਇਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਅਤੇ ਪੀਣ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ ਦੇ ਕੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕੀਤਾ। ਕਦੇ, ਸਾਂਝ ਵੇਲੇ, ਉਹ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰਕੇ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀ। ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ, ਹੁਣ ਕੋਈ ਭਾਗਵਤੀ ਨਾਰੀ ਧਿਆਨ ਕਰ ਰਹੀ ਹੋਵੇਗੀ। ਮਰਦਾਂ ਦੇ ਮਨ ਦੀ ਟੇੜੀ ਹਾਲਤ ਕਿਵੇਂ ਪਤਾ ਲੱਗ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਜੇ ਅੱਜ ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਲਈ ਦਇਆ ਹੈ, ਮੈਂ ਸੋਚਦੀ ਹਾਂ, ਇਹ ਸੱਚ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਅੱਜ ਤੋਂ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਦਾਸੀ ਹਾਂ, ਤਪਸਿਆ ਨਾਲ ਖਰੀਦੀ ਗਈ – ਉਹ ਇਉਂ ਆਖਦਾ ਹੈ। ਪਰ, ਭਟਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਨਾਰੀਆਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ, ਪਿਆਰ ਨਾ ਬਰਾਬਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਸਥਿਰ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਿਆਰ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਨਾਲ, ਦੇਵੀ ਦਾ ਮਨ ਉਲਝ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਹੰਝੂਆਂ ਦੀ ਧਾਰ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ। ਉਸ ਦੀ ਟਿਲਕਾ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ, ਭੁਆਂਵਾਂ ਉੱਤੇ, ਟੁੱਟ ਗਈ। ਅੰਦਰਲੇ ਗੁੱਸੇ ਦੇ ਭਾਰ ਨਾਲ, ਉਸ ਦਾ ਹੇਠਲਾ ਹੋਠ ਕੰਬਣ ਲੱਗਾ। ਪਾਰਵਤੀ ਦੇ ਗਲ੍ਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਲਾਲ ਹੋ ਗਏ। ਅੰਦਰੋਂ, ਉਸ ਦੇ ਸਤਨ ਕੰਬਣ ਲੱਗੇ, ਭਾਵਾਂ ਦੇ ਕੰਬਣ ਨਾਲ। ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, “ਇਹ ਮੇਰੀ ਕੁਦਰਤ ਦੀ ਕਮੀ ਕਾਰਨ ਹੋਇਆ।” ਹੁਣ, ਮੈਂ ਕਿਤੇ ਹੋਰ ਜਾਵਾਂਗੀ; ਇੱਥੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਕੀ ਹੈ? ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰਕੇ, ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਜਾਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਵੀ, ਗੰਗਾ, ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਪਿਆਰ ਭਰੀ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦੀ ਰਹੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਰਣੈ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਪਾਸੋਂ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ। ਕਲਾਵਤੀ, ਮਾਲਯਾਵਤੀ, ਮਾਲਿਨੀ, ਵਿਜਯਾ ਅਤੇ ਜਯਾ – ਉਥੇ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਪਹਾੜਾਂ, ਜੰਗਲਾਂ ਅਤੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚ ਭਟਕਦੀ ਰਹੀ। ਸਹਿਆ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਹੇਠਾਂ, ਦ੍ਰਾਵਿੜ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ, ਚੰਗੀ ਆਰਾਮ-ਥਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਘੁੰਮਦੀ। ਦੇਖੋ, ਕੁਝ ਦੂਰ ਨਹੀਂ, ਸਭ ਕੁਝ ਚਮਕਦਾ ਤੇ ਲਾਲ ਹੈ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਘਾਟੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਤਪਸਵੀਆਂ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। “ਆਓ, ਅਸੀਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖੀਏ,” ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ।