ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦਿਆਂ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਕਿ ਜੋ ਲੋਕ ਇੱਥੇ ਤੀਰਥ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਪਿੰਡ ਅਤੇ ਜਲ ਦੀ ਆਫ਼ਰਿੰਗ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗਯਾ ਵਿਖੇ ਪਿਤਰ ਤਰਪਣ ਕਰਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਦੱਖ ਦੇ ਘਰ ਜਨਮੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨਾਲ ਆਨੰਦ ਮਨਾਇਆ। ਇਸ ਤੀਰਥ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਇੱਥੇ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮੇ (ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ) ਨੇ ਕਠੋਰ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ, ਪਿੰਡ ਅਤੇ ਜਲ ਦੀ ਭੇਟ ਚੜ੍ਹਾਈ। ਬਹੁਤ ਸਮਾਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਇੱਥੇ ਪਿੰਡੋਦਕ ਨਾਮ ਦਾ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੱਸਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਅਸਮਰੱਥ ਸੀ, ਜਿਸ ਕਾਰਨ ਉਹ ਪੜ੍ਹ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ। ਉਸੇ ਸਮੇਂ, ਉਸੇ ਥਾਂ ਤੇ, ਸਾਰਸਵਤੀ ਦੇਵੀ ਆਪ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ। ਉਸ ਤਪਸਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਥੱਕਿਆ ਤੇ ਉਦਾਸ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਾਂ ਸਾਰਸਵਤੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ? ਇੱਥੇ ਕਿਵੇਂ ਆਇਆ ਹੈਂ?" ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਮੈਂ ਗਿਆਨ ਤੋਂ ਵੰਞਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਹੁਣ ਜੀਵਨ ਨਾਲ ਕੋਈ ਲਾਗ ਨਹੀਂ, ਮੌਤ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।" ਉਸ ਨੇ ਆਹ ਭੀ ਕਿਹਾ, "ਮੈਰੀ ਜੀਭ ਦੇ ਸਿਰੇ ਉੱਤੇ ਮਾਂ ਸਾਰਸਵਤੀ ਵਾਸ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀਆਂ, ਇਸ ਲਈ ਮੌਤ ਹੀ ਮੇਰੇ ਲਈ ਚੰਗੀ ਹੈ।" ਮਾਂ ਸਾਰਸਵਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇਸ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਤ੍ਰੈਯੋਦਸ਼ੀ ਦੀ ਸੁਹਾਵਣੀ ਰਾਤ ਨੂੰ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਵਾਸ ਕਰਾਂਗੀ। ਇਹ ਤੀਰਥ ਮੇਰੇ ਨਾਮ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਜਾਵੇ।" ਫਿਰ ਮਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਨਾਮ 'ਪਿੰਡੋਦਕ' ਨਾਲ ਜਣੀ ਜਾਵੇਗੀ।" ਮਾਂ ਨੇ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ ਕਿ ਜੋ ਵੀ ਇੱਥੇ ਤ੍ਰੈਯੋਦਸ਼ੀ ਦੀ ਰਾਤ ਦੇ ਸੰਧਿਕਾਲ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇਗਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਫਲ ਮਿਲੇਗਾ। "ਇੱਥੇ, ਹੇ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੇਰੀ ਸਦਾ ਉਪਸਥਿਤੀ ਰਹੇਗੀ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਮਾਂ ਸਾਰਸਵਤੀ ਉਥੇ ਹੀ ਅਚਾਨਕ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਈ, ਜਿਸ ਕਾਰਨ ਲੋਕ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ। ਇੱਥੇ ਤੀਰਥ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਧ ਗਈ। ਇਸ ਤੀਰਥ ਦੀ ਮਹਾਤਮਾ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਅਰਬੁਦਖੰਡ ਦੇ ਤੀਜੇ ਭਾਗ 'ਪਿੰਡੋਦਕ ਤੀਰਥ ਮਹਾਤਮ' ਅਧਿਆਇ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ। ਮਾਂ ਸਾਰਸਵਤੀ ਇੱਥੇ ਆਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਇਸ ਲੋਕ ਦੀਆਂ ਹੋਣ ਜਾਂ ਪਰਲੋਕ ਦੀਆਂ। ਉਹੀ ਸਰਬਵਿਆਪੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਬਹੁਤ ਸਮਾਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਕਲਿੰਗ ਨਾਮ ਦਾ ਇੱਕ ਅਸੁਰ ਰਾਜਾ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਤਿੰਨੋਂ ਲੋਕ—ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ—ਸਭ ਆਪਣੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਕਰ ਲਏ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਉਸ ਅਸੁਰ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਾ ਤੇ ਮਨੁੱਖ ਸਭ ਡਰ ਗਏ। ਵਸੁ, ਮਰੁਤ, ਸਾਧਯ, ਵਿਸ਼ਵੇਦੇਵ ਅਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਰਿਸ਼ੀਆਂ—ਇਹ ਸਭ ਡਰ ਵਿਚ ਆ ਗਏ। ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਆਪ ਹੀ ਯਜਨਾਂ ਦੀਆਂ ਭਾਗਾਂ ਨੂੰ ਖਾ ਲਿਆ। ਅੱਜ ਵੀ, ਜੋ ਕੁਝ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਛੀਣਿਆ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ। ਡਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸਭ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਰਹਿ ਗਏ। ਕੁਝ ਇਕ ਵਾਰੀ ਖਾਣ ਨਾਲ ਜੀਊਂਦੇ, ਕੁਝ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦੇ, ਤੇ ਕੁਝ ਸਿਰਫ ਹਵਾ ਤੇ ਜੀਊਂਦੇ। ਹੋਰ ਕਈਆਂ ਨੇ ਭਾਰੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ, ਵੱਡੀਆਂ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਸਹੀ। ਕੁਝ ਜਪ ਤੇ ਹੋਮ ਕਰਦੇ, ਤੇ ਕੁਝ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦੇ। ਆਪਣੇ ਉਦੇਸ਼ ਲਈ, ਉਨਾਂ ਨੇ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰੀ ਦੇਵੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ ਤੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲਈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਜਦ ਪੂਰੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਲੰਘ ਗਏ, ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਕ ਡਰਾਵਣਾ ਧੂੰਏਂ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਜਨਮਿਆ। ਉਸਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਸਤੁਤੀ ਕੀਤੀ: "ਹੇ ਸਰਬਵਿਆਪੀ ਦੇਵੀ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ। ਜਗਤ ਦੀ ਮਾਤਾ, ਲੋਟਸ-ਨੇਤ੍ਰ ਵਾਲੀ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਤੁਸੀਂ ਸਰਬੋੱਚਾ ਸ਼ਕਤੀ ਹੋ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਸੱਚੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੋ, ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵੀ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਵਾਧਾ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਰਸਤਾ ਹੋ, ਕਰਤਾ ਹੋ; ਤੁਸੀਂ ਸ਼ਚੀ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਤੇ ਪਾਰਵਤੀ ਹੋ। ਜੋ ਕੁਝ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ 'ਅਸਤਿਤਵ' ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਹੋ। ਜਿਵੇਂ ਲੱਕੜ ਅੱਗ ਨਾਲ, ਕਪੜਾ ਧਾਗੇ ਨਾਲ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਸੰਸਾਰ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਹੈ।" "ਹੁਣ, ਹੇ ਉੱਤਮ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਵਰ ਮੰਗਣਾ ਚਾਹੋ, ਜਲਦੀ ਮੰਗੋ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਤੀਰਥ ਮਹਾਤਮ ਤੇ ਮਾਂ ਦੇਵੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਬਿਆਨ ਕਰਦੀ ਹੈ।