ਵੇਦੇषੁ ਮਮ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਵਿਸ਼੍ਵਾਧਿਕਤਯਾ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਮੇਰੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵੋਪਿ ਜਂਤੁਰਾਤ੍ਮਾਨਮਧਿਕਂ ਮਨ੍ਯਤੇ ਭृਸ਼ਮ੍
ਹਰ ਜੀਵ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਸਮਝਦਾ ਹੈ।
ਯਦ੍ਯਹਂ ਕ੍ਵਾਪਿ ਭੁਵਨੇ ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਮਿਤਿਮਾਤ੍ਮਨਃ 1.3.1.1.
ਜੇ ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਇਸ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੀਮਾ ਵਿੱਚ ਲਿਆਉਂਦਾ—
ਇਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯ ਮਨਸਾ ਸ੍ਵਯਮੇਵ ਸਦਾਸ਼ਿਵਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਨ ਵਿੱਚ ਨਿਸਚਾ ਕਰਕੇ, ਸਦਾ-ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਆਪ—
ਅਤੀਤ੍ਯ ਸਕਲਾਁਲ੍ਲੋਕਾਨ੍ਸਰ੍ਵਤੋऽਗ੍ਨਿਰਿਵ ਜ੍ਵਲਨ੍
ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਜਲਦੇ ਹੋਏ—
ਅਨਾਦ੍ਯਂਤਤਯਾ ਚਾਥ ਦृਗਾਰ੍ਤੌ ਸਂਵ੍ਯਤਿष੍ਠਤਾਮ੍
ਅਰੰਭ ਤੇ ਅੰਤ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਦੋਨਾਂ ਵਿਰੋਧੀ ਵਿਚਕਾਰ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਆਵਯੋਃ ਪੁਰਤੋ ਜਾਤਾ ਵਾਣੀ ਚਾਪ੍ਯਸ਼ਰੀਰਿਣੀ
ਸਾਡੇ ਦੋਨਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਇੱਕ ਅਸ਼ਰੀਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਉਠੀ।
ਯੁਵਯੋਰ੍ਬਲਵੈषਮ੍ਯਂ ਸ਼ਿਵ ਏਵ ਵਿਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ
ਤੁਹਾਡੇ ਦੋਨਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵਿੱਚ ਫਰਕ ਕੇਵਲ ਸ਼ਿਵ ਹੀ ਜਾਣੇਗਾ।
ਆਦ੍ਯਂਤਯੋਰ੍ਯਦਿ ਯੁਵਾਮੀਕ੍ਸ਼ਿषਾਥਾਂ ਬਲਾਧਿਕੌ
ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਦੋਨਾਂ ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਅੰਤ ਤੱਕ ਤਾਕਤ ਵਿੱਚ ਵਧੀਆ ਦੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ—
ਅਹਂ ਵਿष੍ਣੁਸ਼੍ਚ ਗਤਿਮਾਨ੍ਵਿਚੇਤੁਂ ਤਦ੍ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤੌ
ਮੈਂ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਚਲਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਨਾਲ, ਇਹ ਜਾਣਨ ਲਈ ਠੀਕ ਹੋ ਗਏ।
ਆਲੋਕਿਤੁਂ ਵ੍ਯਵਸਿਤਾਵਾਵਾਮਾਦ੍ਯਂਤਭਾਗਤਃ
ਅਸੀਂ ਦੋਨਾਂ ਉਸ (ਜੋਤ ਦੇ) ਅਰੰਭ ਤੇ ਅੰਤ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ ਪੱਕੇ ਇਰਾਦੇ ਨਾਲ ਖੜੇ ਹੋਏ।
ਤਥੈਵਾਵਾਂ ਸਮੁਦ੍ਯੁਕ੍ਤੌ ਪਰਿਚ੍ਛੇਤ੍ਤੁਂ ਚ ਤਨ੍ਮਹਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਸੀਂ ਦੋਨਾਂ ਉਸ ਮਹਾਨ (ਜੋਤ) ਨੂੰ ਮਾਪਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ।
ਤਨ੍ਮੂਲਵਿਚਯਾऽਯਾਚ੍ਚ ਭੂਮਿਗਰ੍ਭਂ ਵ੍ਯਦਾਰਯਤ੍ 1.3.1.1.
ਉਸ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦਿਆਂ, ਉਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਗਰਭ ਨੂੰ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ।
ਦਿਦृਕ੍ਸ਼ੁਸ੍ਤਚ੍ਛਿਰੋਭਾਗਂ ਵਿਯਦੂਰ੍ਧ੍ਵਮਗਾਹਿषਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਉੱਪਰਲੇ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਅਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਆਵਿਰ੍ਭੂਤਮਿਵਾਧਸ੍ਤਾਦਗ੍ਨਿਸ੍ਤਂਭਮਵੈਕ੍ਸ਼ਤ
ਹੇਠਾਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਕੇ, ਅੱਗ ਨੇ ਉਸ ਸਤੰਭ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਅਪਸ਼੍ਯਨ੍ਨਾਦਿਮਕ੍ਸ਼ਯ੍ਯਮਾਰ੍ਤਰੂਪਃ ਸ ਵਿਹ੍ਵਲਃ
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬਿਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਤੇ ਅਟੱਲ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਗੁੰਮ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ਼੍ਰਮਾਤੁਰਸ੍ਤृषਾਕ੍ਰਾਂਤੋ ਨੋ ਯਾਤੁਮਸ਼ਕਦ੍ਧਰਿਃ
ਥਕਾਵਟ ਅਤੇ ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਹਰੀ ਅੱਗੇ ਵਧਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਵਿਹਂਤੁਮਪਿ ਵਿਸ਼੍ਰਾਂਤੋ ਵਿषਸਾਦ ਰਮਾਪਤਿਃ
ਵਿਸ਼ਰਾਮ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਥਕ ਚੁੱਕੇ ਸਨ ਅਤੇ ਵਿਰੋਧ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਰਹੇ।
ਗਲਿਤਸ਼੍ਰੀਃ ਕ੍ਰਿਯਾਸ਼੍ਰਾਂਤਃ ਸ਼ਰਣ੍ਯਂ ਸ਼ਿਵਮਾਸ਼੍ਰਯਨ੍ ।। ਧਿਙ੍ਮਮੇਦਂ ਮਹਨ੍ਮੌਗ੍ਧ੍ਯਮਹਂਕਾਰਸਮੁਦ੍ਭਵਮ੍
ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਗਵਾ ਚੁੱਕਾ, ਕਰਮ ਕਰ ਕੇ ਥਕ ਗਿਆ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆਸਰਾ ਲਿਆ। ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਮੂਰਖਪਣ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਈ ਭੁੱਲ ਤੇ ਸ਼ਰਮ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।
ਅਯਂ ਹਿ ਸਰ੍ਵਵੇਦਾਨਾਂ ਦੇਵਾਨਾਂ ਜਗਤਾਮਪਿ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਵੇਦਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ।
ਯਨ੍ਮਯਾਨ੍ਵੇष੍ਟੁਮਾਰਬ੍ਧਂ ਸ਼ਿਵਂ ਪਸ਼ੁਵਪੁਰ੍ਧृਤਾ
ਜਿਸ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਮੈਂ ਲੱਭਣ ਲਈ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਹ ਪਸ਼ੂ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਚੁੱਕੇ ਹਨ।
ਪੁਨਰੇਵੇਦृਸ਼ੀ ਲਬ੍ਧਾ ਮਤਿਰ੍ਮੇ ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਬੋਧਿਨਾ 1.3.1.1.
ਹੁਣ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਅਗਿਆਤ ਜਾਗਣ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਫਿਰੋਂ ਸਮਝ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਈ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਸਦ੍ਯੋ ਭਵੇਜ੍ਜ੍ਞਾਨਮਨਹਂਕਾਰਮਾਤ੍ਮਜਮ੍
ਉਸ ਲਈ ਗਿਆਨ ਤੁਰੰਤ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਨਿਵੇਦਯਾਮਿ ਚਾਤ੍ਮਾਨਂ ਸ਼ਰਣਂ ਯਾਮਿ ਸ਼ਂਕਰਮ੍
ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਆਪ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਅਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆਸਰਾ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ।
ਸਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਦ੍ਭੂਤਪਤੇਃ ਪੁਨਰੇਵੋਦ੍ਧੁਤਃ ਕ੍ਸ਼ਿਤੌ
ਭੂਤਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਦੀ ਸੱਚੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਦੁਬਾਰਾ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਉਠਾਇਆ ਗਿਆ।
ਆਘੂਰ੍ਣਮਾਨਨਯਨਃ ਸ਼੍ਲਥਪਕ੍ਸ਼ਃ ਸ਼੍ਰਮਂ ਗਤਃ
ਸਿਰ ਚੱਕਦਾ, ਅੱਖਾਂ ਅਡੋਲ, ਪੰਖ ਢਿੱਲੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਥਕਾਵਟ ਨਾਲ ਘਿਰ ਗਿਆ।
ਤੇਜਃਸ੍ਤਮ੍ਭਂ ਸ੍ਥੂਲਲਿਂਗਾਭਂ ਸ਼ੈਵਂ ਤੇਜਃ ਸੁਰਾਰ੍ਚਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਚਾਨਣ ਦੇ ਸਤੰਭ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਲਿੰਗ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਚਾਨਣ ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਪੂਜਦੇ ਹਨ।
ਨਿਤ੍ਯਾਂ ਸ਼ਂਭੋਃ ਪਰਾਂ ਕੋਟਿਂ ਦਿਦृਕ੍ਸ਼ੁਂ ਮਾਂ ਕृਤੋਦ੍ਯਮਮ੍
ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਉਸ ਉੱਚੀ ਹੱਦ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ।
ਆਸਨ੍ਨਦੇਹਪਾਤੋऽਪਿ ਨਾਹਂਕਾਰੋऽਸ੍ਯ ਵੈ ਗਤਃ
ਸਰੀਰ ਡਿੱਗਣ ਦੇ ਨੇੜੇ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਸ ਦਾ ਅਹੰਕਾਰ ਨਹੀਂ ਗਿਆ।
ਅਪਾਰਤੇਜਸਿ ਵ੍ਯਰ੍ਥੋ ਵਿਮੋਹੋऽਯਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਜਦ ਚਾਨਣ ਪਹੁੰਚ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਭਟਕਣਾ ਵਿਅਰਥ ਰਹੇਗੀ।