ਵ੍ਯਾਵਰ੍ਤ੍ਤਿਤਃ ਸ਼ਿਵੇਨੈਵ ਨਿਰ੍ਵ੍ਯਾਜਕਰੁਣਾਜੁषਾ
ਇਹ ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਆਪ ਹੀ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਸੱਚੀ ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਯਤ੍ਤੇਜਃਪਰਮਾਣੁਭ੍ਯਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪਾਰਂ ਦਿਦृਕ੍ਸ਼ਤੇ 1.3.1.1.
ਜੋ ਤੇਰੇ ਚਾਨਣ ਦੀ ਹੱਦ ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟੇ ਕਣ ਤੋਂ ਵੀ ਪਰੇ ਹੈ—
ਯਦਿ ਬੁਦ੍ਧਿਂ ਦਦਾਤ੍ਯਸ੍ਮੈ ਤਸ੍ਯ ਨਸ਼੍ਯੇਦਹਂਕ੍ਰਿਯਾ
ਜੇ ਉਹ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਸਮਝ ਬਖ਼ਸ਼ੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਦਾ ਅਹੰਕਾਰ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਆਕਰ੍ਣ੍ਯ ਸ਼ੀਰ੍ਣਾਹਂਕਾਰੋ ਹ੍ਯਹਮਾਤ੍ਮਨ੍ਯਚਿਂਤਯਮ੍
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੇਰਾ ਅਹੰਕਾਰ ਟੁੱਟ ਗਿਆ ਅਤੇ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚਿਆ।
ਸਂਜਾਯਤੇ ਸ਼ਿਵਜ੍ਞਾਨਮਸ੍ਯੈਵਾਨੁਗ੍ਰਹਾਦृਤੇ
ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਗਿਆਨ ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਨਹੀਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ।
ਪੁਨਰੁਤ੍ਸਹਤੇ ਚੇਤਃ ਸ੍ਵਾਹਂਕਾਰਸ੍ਯ ਸਂਗ੍ਰਹੇ
ਮਨ ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਿਵਾਰ੍ਪਿਤਮਨਸ੍ਕੇਭ੍ਯਃ ਸਿਦ੍ਧੇਭ੍ਯਃ ਸਤਤਂ ਨਮਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਨ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਪੂਰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਦਾ ਨਮਸਕਾਰ।
ਸ਼ਿਵਮੇਨਂ ਵਿਜਾਨਾਮਿ ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਹੇਤੁਂ ਪੁਰਃਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਮੈਂ ਇਸ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਦਾ ਕਾਰਨ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ।
ਦੇਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਭਵਿष੍ਯਂਤਿ ਸਤਤਂ ਸ਼ਮਿਤਾਰਯਃ
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਦਬਾਉਣ ਵਾਲੇ ਬਣ ਜਾਣਗੇ।
ਤਮੇਵ ਸ਼ਰਣਂ ਯਾਮਿ ਸ਼ਂਭੁਂ ਵਿਸ਼੍ਵਵਿਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਮੈਂ ਉਸ ਵਿਲੱਖਣ ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਵਿਸ਼ਵ ਵਿੱਚ ਅਦੁੱਤੀ ਹੈ।
ਲਬ੍ਧਦੇਹਃ ਸ਼ਿਵਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸਂਸ਼੍ਰਿਤਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਸ਼ੇਖਰਮ੍
ਜਦੋਂ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਸਰੀਰ ਮਿਲਿਆ, ਮੈਂ ਚੰਦ੍ਰਸ਼ੇਖਰ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸ਼ਰਨ ਲੱਭੀ।
ਸ਼ਂਭੁਨਾ ਯਤ੍ਸਮੁਦ੍ਭੂਤਮਹਂਕਾਰਮੁਪਾਸ਼੍ਰਿਤੌ 1.3.1.1.
ਅਸੀਂ ਉਸ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿੱਚ ਆਸਰਾ ਲਿਆ ਜੋ ਸ਼ੰਭੂ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ।
ਸ ਏਵ ਸ਼ਂਕਰਃ ਸਰ੍ਵਮਹਂਕਾਰਮਥਾਵਯੋਃ
ਉਹੀ ਸ਼ੰਕਰ ਸਾਡੇ ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ।
ਇਮਮੀਸ਼੍ਵਰਮਾਨਤਂ ਸੁਰੈਰਨਲਸ੍ਤਮ੍ਭਮਯਂ ਸਦਾਸ਼ਿਵਮ੍
ਇਹ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਸਦਾ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਸਦਾ ਸ਼ਿਵ ਹੈ ਜੋ ਅੱਗ ਦੇ ਸਤੰਭ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਹੈ।
ਅਸ੍ਤੌषਂ ਭਕ੍ਤਿਸਂਪੂਰ੍ਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਾਨਸਮਰ੍ਚਨਮ੍
ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਭਗਤੀ ਭਰਪੂਰ ਮਨ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ।
ਨਮਃ ਸ਼ਿਵਾਯ ਮਹਤੇ ਸਰ੍ਵਲੋਕੈਕਹੇਤਵੇ
ਮਹਾਨ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਇਕੋ ਕਾਰਨ ਹੈ।
ਵਿਸ਼੍ਵਵ੍ਯਾਪ੍ਤਮਿਦਂ ਤੇਜਃ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਯਤਿ ਸਂਤਤਮ੍
ਤੇਰਾ ਇਹ ਪਰਕਾਸ਼, ਜੋ ਸਾਰੇ ਵਿਸ਼ਵ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਚਮਕਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਭੂਲਿਂਗਮਮਲਂ ਹ੍ਯੇਤਦ੍ਦृਸ਼੍ਯਮਧ੍ਯਾਤ੍ਮਚਕ੍ਸ਼ੁषਾ
ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਭੂਲਿੰਗ, ਅੰਦਰਲੇ ਨੈਣਾਂ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਪਰਿਚ੍ਛੇਦ੍ਯਮਾਕਾਰਮਂਤਰਾਤ੍ਮਨਿ ਯੋਗਿਨਃ
ਯੋਗੀ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਉਹ ਅਕਾਰ ਰਹਿਤ ਤੇ ਅਸੀਮ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਅਥਵਾ ਸ਼ਾਂਕਰੀ ਸ਼ਕ੍ਤਿਃ ਸਤ੍ਯਾऽਣੋਰਪ੍ਯਣੀਯਸੀ
ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਸੱਚੀ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਸੁਕਸ਼ਮ, ਵੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ।
ਅਣੁਸ੍ਤੇ ਕਰੁਣਾਪਾਤ੍ਰਂ ਮਹਤ੍ਤ੍ਵਂ ਧ੍ਰੁਵਮਸ਼੍ਨੁਤੇ
ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟਾ ਵੀ ਦਇਆ ਦਾ ਪਾਤਰ ਬਣ ਕੇ ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਮਹਾਨਤਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਵਯਮੀਸ਼ ਮਹਾਦੇਵ ਪ੍ਰਸੀਦ ਭੁਵਨਾਧਿਕ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਹੇ ਮਹਾਦੇਵ, ਹੇ ਸਭ ਸੰਸਾਰਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ, ਕਿਰਪਾ ਕਰ।
ਇਦਂ ਵਿਜ੍ਞਾਪ੍ਯ ਵਿਨਯਾਨ੍ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਪੁਨਃਪੁਨਃ 1.3.1.2.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਬੇਨਤੀ ਕਰਕੇ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ,
ਅਥ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਨਵਾਂਭੋਦਗਂਭੀਰਧ੍ਵਨਿਰਭ੍ਯਧਾਤ੍
ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਨਵੇਂ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਗੂੜ੍ਹੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ:
ਜਯ ਤ੍ਰਿਭੁਵਨਾਧੀਸ਼ ਜਯ ਗਂਗਾਧਰ ਪ੍ਰਭੋ
ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਤੇਰੀ ਜੈ ਹੋਵੇ! ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੇਰੀ ਜੈ ਹੋਵੇ!
ਅਵ੍ਯਾਜਮਮਿਤਂ ਸ਼ਂਭੋ ਕਾਰੁਣ੍ਯਂ ਤਵ ਵਰ੍ਦ੍ਧਤੇ
ਹੇ ਸ਼ੰਭੂ, ਤੇਰੀ ਬੇਅੰਤ ਤੇ ਸੱਚੀ ਦਇਆ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਧਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਪਾਲਨਂ ਸਰ੍ਵਵਿਦ੍ਯਾਨਾਂ ਪ੍ਰਾਪਣਂ ਭੂਤਿਸਂਚਯੈਃ
ਤੂੰ ਸਾਰੀ ਵਿਦਿਆ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈਂ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਦੀ ਭਰਪੂਰਤਾ ਬਖ਼ਸ਼ਦਾ ਹੈਂ।
ਸ਼ਤਾਨਾਮਪਿ ਮੂਰ੍ਤੀਨਾਮੇਕਾਮਪਿ ਨਵੈਃ ਸ੍ਤਵੈਃ
ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਰੂਪਾਂ ਨਾਲ ਜਾਂ ਨਵੇਂ ਸਤੁਤੀਆਂ ਨਾਲ ਵੀ, ਤੇਰੇ ਇੱਕ ਰੂਪ ਦੀ ਪੂਰੀ ਵਡਿਆਈ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ।
ਤ੍ਵਮੇਵ ਤ੍ਵਾਮਲਂ ਵੇਤ੍ਤੁਂ ਯਦਿ ਵਾ ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਤਃ
ਸਿਰਫ ਤੂੰ ਆਪ ਹੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣ ਸਕਦਾ ਹੈਂ, ਜਾਂ ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਕੋਈ ਹੋਰ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਜਾਣ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਦੇਵਾਸ੍ਤ੍ਵਦਂਸ਼ਸਂਭੂਤਿਪ੍ਰਭਵੋ ਨ ਭਵਨ੍ਤਿ ਕਿਮ੍
ਕੀ ਦੇਵਤੇ ਤੇਰੇ ਹੀ ਹਿੱਸੇ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਨਹੀਂ ਹੋਏ?