ਘਂਟਾਟਂਕਾਰਸੁਭਗੈਰ੍ਵੇਦਧ੍ਵਨਿਵਿਮਿਸ਼੍ਰਿਤੈਃ
ਉਸ ਥਾਂ ਘੰਟੀਆਂ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ ਤੇ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਉਚਾਰਣ ਦੀ ਧੁਨ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਅਲਂਚਕਾਰ ਭਗਵਨ੍ਭਕ੍ਤਾਨੁਗ੍ਰਹਕਾਮ੍ਯਯਾ
ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਉਸ ਥਾਂ ਨੂੰ ਸਜਾਇਆ।
ਅਂਬਿਕਾਸਹਿਤਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਵਿਜਹਾਰ ਦਯਾਨਿਧਿਃ
ਦਇਆ ਦੇ ਖਜਾਨੇ, ਅੰਬਿਕਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਉੱਥੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਹਾਰ ਕਰਦੇ ਸਨ।
ਗਣਾਨਾਂ ਵਿਕਟੈਰ੍ਨृਤ੍ਯੈ ਰਮਯਾਮਾਸ ਪਾਰ੍ਵਤੀਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਗਣਿਆਂ ਦੀ ਵਿਲੱਖਣ ਨ੍ਰਿਤਿਆਂ ਨਾਲ ਪਾਰਵਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ।
ਵਰਾਨ੍ਪ੍ਰਦਾਯ ਵਿਵਿਧਾਨ੍ਭਕ੍ਤਲੋਕਾਯ ਵਾਞ੍ਛਿਤਾਨ੍
ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਚਾਹਤਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ,
ਵਿਜਹਾਰੋਮਯਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਰਤ੍ਨਪ੍ਰਾਸਾਦਪਂਕ੍ਤਿषੁ 1.3.1.3.
ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਹਵੈਲੀ ਦੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ।
ਕੇਲਿਪਰ੍ਵਤਸ਼ृਂਗੇषੁ ਹੇਮਰਂਭਾਵਨਾਂਤਰੇ
ਖੇਡ-ਖੁਆਰੀ ਵਾਲੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਤੇ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਕੇਲਾਂ ਦੀਆਂ ਬਾਗਾਂ ਵਿਚ,
ਵਾਤੇਨ ਮਂਦਗਤਿਨਾ ਵਿਹਾਰਵਿਹਤਸ਼੍ਰਮਃ
ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਚੱਲਦੇ ਹਵਾ ਨਾਲ, ਸੈਰ-ਸਪਾਟੇ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ।
ਰਤਿਰੂਪਾਂ ਸ਼ਿਵਾਂ ਦੇਵੀਂ ਸਰ੍ਵਸੌਭਾਗ੍ਯਸੁਨ੍ਦਰੀਮ੍
ਦੇਵੀ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੁਭਾਗ ਨਾਲ ਸੋਹਣੀ, ਰਸ ਦੀ ਮੂਰਤ ਵਾਂਗ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ।
ਰਮਣਂ ਜਾਨਤੀ ਮੁਗ੍ਧਾ ਪਸ਼੍ਚਾਦਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਸਾਦਰਮ੍
ਮਾਸੂਮ ਹੋ ਕੇ, ਆਨੰਦ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਹ ਪਿਛੋਂ ਆਦਰ ਨਾਲ ਆਈ।
ਪਿਦਧੇ ਲੀਲਯਾ ਸ਼ਂਭੋਃ ਕਿਮੇਤਦਿਤਿ ਕੌਤੁਕਾਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਖੇਡ-ਖੁਆਰੀ ਵਿਚ, ਜਿਗਿਆਸਾ ਨਾਲ, ਸ਼ੰਭੂ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲਿਆ ਤੇ ਸੋਚਿਆ, 'ਇਹ ਕੀ ਹੈ?'
ਅਨ੍ਧਕਾਰੋऽਭਵਤ੍ਤਤ੍ਰ ਚਿਰਕਾਲਂ ਭਯਂਕਰਃ
ਉਥੇ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਡਰਾਉਣੀ ਹਨੇਰੀ ਹੋ ਗਈ।
ਦੇਵੀਲੀਲਾਸਮੁਤ੍ਥੇਨ ਤਮਸਾਭੂਜ੍ਜਗਤ੍ਕ੍ਸ਼ਯਃ
ਦੇਵੀ ਦੀ ਖੇਡ ਤੋਂ ਉਠੀ ਹਨੇਰੀ ਨੇ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ੂਨ੍ਯਂ ਜ੍ਯੋਤਿਃ ਪ੍ਰਚਾਰੇਣ ਵਿਨਾਸ਼ਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਪਦ੍ਯਤ
ਜਦੋਂ ਰੋਸ਼ਨੀ ਦੀ ਚਲਚਲ ਹਟ ਗਈ, ਸਭ ਕੁਝ ਸੁੰਨ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਨਾਸ ਹੋ ਗਿਆ।
ਨਾਪਿ ਜੀਵਾਃ ਸਮਭਵਨ੍ਨਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਕੇਵਲਂ ਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਕੋਈ ਜੀਵ ਨਹੀਂ ਰਹੇ; ਸਿਰਫ ਅਪ੍ਰਗਟ ਹੀ ਟਿਕਿਆ ਰਿਹਾ।
ਤਪਸਾ ਲਬ੍ਧਸ੍ਫੂਰ੍ਤੀਨਾਂ ਵਿਚਾਰਃ ਸਮਪਦ੍ਯਤ 1.3.1.3.
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤਪ ਨਾਲ ਮੁੜ ਚੇਤਨਾ ਪਾਈ, ਉਹਨਾਂ ਵਿਚ ਵਿਚਾਰ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ।
ਭਗਵਾਨਪਿ ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਾ ਨ ਨੂਨਂ ਕਾਲਮਾਕ੍ਸ਼ਿਪਤ੍
ਭਗਵਾਨ, ਜੋ ਸਭ ਦਾ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੇ ਵੀ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ।
ਤੇਨੇਦਮਖਿਲਂ ਜਾਤਂ ਨਿਸ੍ਤੇਜੋ ਭੁਵਨਤ੍ਰਯਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਰੋਸ਼ਨੀ ਤੋਂ ਵਾਂਝੇ ਹੋ ਗਏ।
ਕਾ ਗਤਿਰ੍ਲਬ੍ਧਰਾਜ੍ਯਾਨਾਂ ਤਪਸੋ ਦੇਵਜਨ੍ਮਨਾਮ੍
ਤਪ ਨਾਲ ਰਾਜ ਮਿਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਕੀ ਮੰਜ਼ਿਲ ਹੋਈ?
ਇਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯ ਮਨਸਾ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤੇ ਜ੍ਞਾਨਚਕ੍ਸ਼ੁषਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਨ ਵਿਚ ਨਿਸਚੈ ਕਰਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਗਿਆਨ ਦੀ ਅੱਖ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ।
ਨਮਃ ਸਰ੍ਵਜਗਤ੍ਕਰ੍ਤ੍ਰੇ ਸ਼ਿਵਾਯ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨੇ
ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਅਵਿਨਾਭਾਵਿਨੀ ਸ਼ਕ੍ਤਿਰਾਦ੍ਯੈਕਾ ਸ਼ਿਵਰੂਪਿਣੀ
ਇੱਕ ਅਦਵਿੱਤੀਆ ਸ਼ਕਤੀ, ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਰੂਪ ਵਿਚ ਹੈ, ਅਟੁੱਟ ਤੇ ਆਦਿ ਹੈ।
ਅਰ੍ਧਾਂਗੀ ਸਾ ਤਵ ਦੇਵ ਸ਼ਿਵਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾਤ੍ਮਕਂ ਵਪੁਃ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਉਹ ਤੁਹਾਡੀ ਅੱਧੀ ਹਿੱਸਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਰੂਪ ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਸਾਰ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਲੀਲਯਾ ਤਵ ਲੋਕੋਯਮਕਾਲੇ ਪ੍ਰਲਯਂ ਗਤਃ
ਤੇਰੀ ਖੇਡ ਨਾਲ, ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਯਮਕਾਲ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿਨਾਸ਼ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਭਵਤੋ ਨਿਮਿषਾਰ੍ਦ੍ਧੇਨ ਤੇਜਸਾਮੁਪਸਂਹृਤੇਃ
ਤੇਰੀ ਅੱਖ ਦੇ ਅੱਧ ਪਲਕ ਨਾਲ ਹੀ, ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਚਮਕਦੇ ਤਾਕਤਾਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਸੀਦ ਕਰੁਣਾਮੂਰ੍ਤ੍ਤੇ ਕਾਲ ਸਦਾਸ਼ਿਵ 1.3.1.3.
ਇਸ ਲਈ, ਦਇਆ ਦੇ ਰੂਪ, ਸਦਾ ਸ਼ਿਵ, ਕਿਰਪਾ ਕਰ।
ਇਤਿ ਤੇषਾਂ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਭਕ੍ਤਾਨਾਂ ਸਿਦ੍ਧਿਸ਼ਾਲਿਨਾਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਗਤਾਂ ਅਤੇ ਸਿੱਧੀਆਂ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ,
ਵਿਸਸਰ੍ਜ ਚ ਸਾ ਦੇਵੀ ਪਿਧਾਨਂ ਹਰਚਕ੍ਸ਼ੁषਾਮ੍
ਉਹ ਦੇਵੀ ਨੇ ਹਰਾ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਉੱਤੇ ਪਿਆ ਪਰਦਾ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ।
ਕਿਯਾਨ੍ਕਾਲੋ ਗਤਸ਼੍ਚੇਤਿ ਪृष੍ਟੈਃ ਸਿਦ੍ਧੈਸ਼੍ਚ ਵੈ ਨਤੈਃ
ਫਿਰ, ਨਮ ਸਕੇ ਹੋਏ ਸਿੱਧਾਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਕਿੰਨਾ ਸਮਾਂ ਲੰਘ ਗਿਆ ਹੈ?'
ਅਥ ਦੇਵਃ ਕृਪਾਮੂਰ੍ਤ੍ਤਿਰਾਲੋਕ੍ਯ ਵਿਹਸਨ੍ਪ੍ਰਿਯਾਮ੍
ਫਿਰ ਪ੍ਰਭੂ, ਦਇਆ ਦੇ ਰੂਪ, ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਮੁਸਕਰਾਇਆ।