ਅਵਿਚਾਰ੍ਯ ਕृਤਂ ਮੁਗ੍ਧੇ ਭੁਵਨਕ੍ਸ਼ਯਕਾਰਣਾਤ੍
ਬਿਨਾ ਸੋਚੇ, ਤੂੰ ਮਾਸੂਮ ਹੋ ਕੇ, ਸੰਸਾਰਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣੀ।
ਅਹਮਪ੍ਯਖਿਲਾਁਲ੍ਲੋਕਾਨ੍ਸਂਹਰਿष੍ਯਾਮਿ ਸਂਕ੍ਸ਼ਯੇ
ਮੈਂ ਵੀ ਸੰਸਾਰਾਂ ਨੂੰ ਵਿਨਾਸ਼ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲਾਂਗਾ।
ਕੇਯਂ ਵਾ ਤ੍ਵਾਦृਸ਼ੀ ਕੁਰ੍ਯਾਦੀਦृਸ਼ਂ ਸਦ੍ਵਿਗਰ੍ਹਿਤਮ੍
ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ ਹੋਰ ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਐਸਾ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਕੰਮ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਇਤਿ ਸ਼ਮ੍ਭੋਰ੍ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਧਰ੍ਮਲੋਪਭਯਾਕੁਲਾ
ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਧਰਮ ਦੇ ਨਾਸ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਗਈ।
ਅਥ ਦੇਵਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਤ੍ਮਾ ਵ੍ਯਾਜਹਾਰ ਦਯਾਨਿਧਿਃ
ਫਿਰ ਪ੍ਰਭੂ, ਦਿਲ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਕੇ, ਦਇਆ ਦਾ ਖਜਾਨਾ, ਬੋਲਿਆ।
ਮਨ੍ਮੂਰ੍ਤੇਸ੍ਤਵ ਕੇਯਂ ਵਾ ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਿਰਿਹੋਚ੍ਯਤੇ 1.3.1.3.
ਮੇਰੇ ਰੂਪ ਵਾਲੀ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਇੱਥੇ ਕਿਹੜਾ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ?
ਸ਼੍ਰੁਤਿਸ੍ਮृਤਿਕ੍ਰਿਯਾਕਲ੍ਪਾ ਵਿਦ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਵਿਬੁਧਾਦਯਃ
ਵੇਦ, ਸ੍ਰੁਤੀ, ਸਮ੍ਰਿਤੀਆਂ, ਕਰਮ ਦੀਆਂ ਰੀਤਾਂ, ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਅਤੇ ਗਿਆਨੀਆਂ—
ਮਾਨ੍ਯਯਾਭਿਨ੍ਨਯਾ ਦੇਵ੍ਯਾ ਭਾਵ੍ਯਂ ਲੋਕਸਿਸृਕ੍ਸ਼ਯਾ
ਸਭ ਨੂੰ, ਸੰਸਾਰ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲੀ ਮਾਨਯੋਗ ਦੇਵੀ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਨਹੀਂ ਸਮਝਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਤਸ੍ਮਾਲ੍ਲੋਕਾਨੁਰੂਪਂ ਤੇ ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਂ ਵਿਧੀਯਤੇ
ਇਸ ਲਈ, ਤੇਰਾ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੁਭਾਵ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇਗਾ।
ਸ੍ਵਾਮਿਨਾ ਨਾਨੁਪਾਲ੍ਯੇਤ ਯਦਿ ਤ੍ਯਾਜ੍ਯੋऽਨੁਜੀਵਿਭਿਃ
ਜੇ ਮਾਲਕ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਹੀਂ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨੌਕਰਾਂ ਵਲੋਂ ਛੱਡ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਹਮੇਵ ਤਪਃ ਸਰ੍ਵਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮ੍ਯਾਤ੍ਮਨਿ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਮੈਂ ਹੀ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਟਿਕ ਕੇ ਸਾਰੇ ਤਪ ਕਰਾਂਗਾ।
ਤ੍ਵਤ੍ਪਾਦਪਦ੍ਮਸਂਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਾਤ੍ਤ੍ਵਤ੍ਤਪੋਦਰ੍ਸ਼ਨਾਦਪਿ
ਤੇਰੇ ਕਮਲ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਛੂਹਣ ਨਾਲ, ਤੇ ਤੇਰੀ ਤਪस्या ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ,
ਕਰ੍ਮਭੂਮੇਸ੍ਤ੍ਵਮਾਧਿਕ੍ਯਹੇਤਵੇ ਪੁਣ੍ਯਮਾਚਰ
ਕਰਮ ਦੇ ਮੈਦਾਨ 'ਚ ਤੇਰੀ ਵਧਤਰੀ ਲਈ, ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਕਰ।
ਧਰ੍ਮੇ ਦृਢਤਰਾ ਬੁਦ੍ਧਿਂ ਨਿਬਧ੍ਨੀਯਾਨ੍ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਤੇਰੇ ਮਨ ਨੂੰ ਧਰਮ ਵਿਚ ਪੱਕਾ ਕਰ ਲੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਤ੍ਵਮੇਵੈਤਤ੍ਸਕਲਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾ ਵੇਦੈਰ੍ਦੇਵਿ ਸਨਾਤਨੈਃ
ਸਦੀਵੀ ਵੇਦਾਂ ਨੇ ਐ ਦੈਵੀ, ਤੈਨੂੰ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸਿਆ ਹੈ।
ਯਾ ਦਿਵਂ ਦੇਵਸਂਪੂਰ੍ਣਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਯਤਿ ਭੂਤਲੇ 1.3.1.3.
ਜੋ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਐਸਾ ਦਿਖਾਉਂਦੀ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋਵੇ, ਬਿਲਕੁਲ ਅਸਮਾਨ ਵਾਂਗ,
ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਮੁਨਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਾਸਂ ਵਾਂਛਂਤਿ ਸਂਤਤਮ੍
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਥੇ ਵਸਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਯਤ੍ਰ ਸ੍ਥਿਤਾਨਾਂ ਮਰ੍ਤ੍ਯਾਨਾਂ ਕਮ੍ਪਨ੍ਤੇ ਪਾਪਕੋਟਯਃ
ਜਿੱਥੇ ਉਥੇ ਵੱਸਦੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ, ਲੱਖਾਂ ਪਾਪ ਕੰਬਦੇ ਹਨ।
ਸਂਪੂਰ੍ਣਸ਼ੀਤਲਚ੍ਛਾਯਃ ਪ੍ਰਸੂਨਫਲਪਲ੍ਲਵੈਃ
ਠੰਡੀ ਤੇ ਪੂਰੀ ਛਾਂ, ਫੁੱਲਾਂ, ਫਲਾਂ ਤੇ ਨਰਮ ਟਾਹਣੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ,
ਗਣਾਸ਼੍ਚ ਵਿਵਿਧਾਕਾਰਾ ਡਾਕਿਨ੍ਯੋ ਯੋਗਿਨੀਗਣਾਃ
ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਗਣ—ਡਾਕਿਨੀਆਂ ਤੇ ਯੋਗਿਨੀਆਂ ਦੇ ਗਣ—
ਅਹਂ ਚ ਨਿष੍ਕਲੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਤਵ ਮਾਨਸਪਂਕਜੇ
ਮੈਂ ਵੀ, ਨਿਰਭਾਗ ਹੋ ਕੇ, ਤੇਰੇ ਮਨ ਦੇ ਕਮਲ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹਾਂ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਦੇਵਦੇਵੇਨ ਦੇਵੀ ਕਂਪਾਂਤਿਕਂ ਯਯੌ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਵਲੋਂ ਐਸਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੈਵੀ ਕੰਪਾ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ।
ਕਂਪਾਂ ਚ ਵਿਮਲਾਂ ਸਿਨ੍ਧੁਂ ਮੁਨਿਸਮਘਨਿषੇਵਿਤਾਮ੍
ਤੇ ਕੰਪਾ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਦਰਿਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਗਣ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਸੇਵਦੇ ਹਨ,
ਫਲਪੁष੍ਪਸਮਾਕੀਰ੍ਣਂ ਕੋਕਿਲਾਲਾਪਸਂਕੁਲਮ੍
ਫਲਾਂ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਕੋਕਿਲਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦਾ,
ਕਾਮਾਗ੍ਨਿਪਰਿਵੀਤਾਂਗੀ ਤਪਃਕ੍ਸ਼ਾਮੇਵ ਸਾऽਭਵਤ੍
ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਇੱਛਾ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਤਪस्या ਨਾਲ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਕਾਮਸ਼ੋਕਪਰੀਤਾਂਗੀ ਪੁਰਾਰਿਵਿਰਹਾਕੁਲਾ ।। 1.3.1.3.
ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਇੱਛਾ ਤੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਪੁਰੀਆਂ ਦੇ ਵੈਰੀ ਤੋਂ ਵਿੱਛੋੜੇ ਨਾਲ ਬੇਚੈਨ ਸੀ।
ਇਮਮਘਹਰਮਾਗਤਾਨਿਸ਼ਂ ਸ੍ਵਯਮਪਿ ਪੂਜਯਿਤੁਂ ਤਪੋਭਿਰੀਸ਼ਮ੍
ਉਹ ਉਥੇ, ਦਿਨ ਰਾਤ, ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਤਪस्या ਨਾਲ, ਆਪ ਹੀ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਆਈ।
ਕਥਮਿਵ ਵਿਰਹਃ ਸ਼ਿਵਸ੍ਯ ਸਹ੍ਯਃ ਕ੍ਸ਼ੁਭਿਤਧਿਯਾਤ੍ਰ ਭृਸ਼ਂ ਮਨੋਭਵੇਨ
ਜਦੋਂ ਮਨ ਕਾਮਦੇਵ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਉਤਲ-ਪਤਲ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਸ਼ਿਵ ਤੋਂ ਵਿੱਛੋੜਾ ਕਿਵੇਂ ਸਹਿਣਯੋਗ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਸਾਂਤ੍ਵਯਨ੍ਤੀ ਸ੍ਤੁਤਿਸ਼ਤੈਰੁਪਾਯੈਃ ਸ਼ਿਵਦਰ੍ਸ਼ਨੈਃ
ਉਹ ਸੈਂਕੜੇ ਸਤੁਤੀਆਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨਾਂ ਨਾਲ ਸਾਂਤਵਨਾ ਦਿੰਦੀ ਸੀ।
ਦੇਵਿ ਤ੍ਵਮਵਿਨਾਭੂਤਾ ਸਦਾ ਦੇਵੇਨ ਸ਼ਂਭੁਨਾ
ਹੇ ਦੇਵੀ, ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸ਼ੰਭੂ ਦੇਵ ਦੇ ਨਾਲ ਅਟੁੱਟ ਰਹੀ ਹੈਂ।