ਤਤਸ੍ਤਂ ਲੋਲੁਪਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਾ ਦੇਵੀ ਕੋਪਸਂਯੁਤਾ 7.3.36.
ਫਿਰ, ਉਸਨੂੰ ਲਾਲਚੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ।
ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ਪਰੁषਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਗਚ੍ਛਗਚ੍ਛੇਤਿ ਚਾਸਕृਤ੍
ਉਹ ਨੇ ਕੜੇ ਸ਼ਬਦ ਕਹੇ ਤੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਖਿਆ, 'ਚੱਲ ਜਾ, ਚੱਲ ਜਾ!'
ਅਥਾऽਸੌ ਸਚਿਵੈਃ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਸਮਂਤਾਤ੍ਪਰ੍ਯਵੇष੍ਟਯਤ੍
ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਹ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਉਸਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਤਤੋ ਜਹਾਸ ਸਾ ਦੇਵੀ ਸਸ਼ਬ੍ਦਂ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰੀ
ਫਿਰ, ਪਰਮ ਦੇਵੀ ਨੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਹੱਸਿਆ।
ਸੁਸਨ੍ਨਦ੍ਧਾਃ ਸਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਰੋषੇਣ ਮਹਤਾऽਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਉਹ ਸੈਨਿਕ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਵਚ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਤੇ ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਸਨ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਗੁੱਸਾ ਸੀ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਸਹਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮਹਿषਂ ਸਮੁਪਾਦ੍ਰਵਨ੍
ਫਿਰ, ਸਾਰੇ ਮਿਲ ਕੇ ਮਹਿਸ਼ ਨੂੰ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਏ।
ਤਤਃ ਸਮਭਵਦ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਗਣਾਨਾਂ ਦਾਨਵੈਃ ਸਹ
ਫਿਰ, ਗਣਾਂ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ।
ਅਥਾऽਸੌ ਮਹਿषੋ ਰੁष੍ਟਃ ਸਚਿਵੈਰ੍ਵਿਂਨਿਪਾਤਿਤੈਃ
ਫਿਰ, ਮਹਿਸ਼ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ, ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰਿਆ ਹੋਇਆ।
ਰਥਪ੍ਰਵਰਮਾਰੁਹ੍ਯ ਸਾਰਥਿਂ ਸਮਭਾषਤ
ਉਤਮ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਰਥ ਦੇ ਹਾਕੂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਹਤ੍ਵੈਨਾਮਦ੍ਯ ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਪਾਰਂ ਰੋषਸ੍ਯ ਦੁਸ੍ਤਰਮ੍
ਅੱਜ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਮੈਂ ਗੁੱਸੇ ਦੇ ਔਖੇ ਕੰਢੇ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਲਵਾਂਗਾ।
ਰਥਂ ਤੇਨੈਵ ਮਾਰ੍ਗੇਣ ਯਤ੍ਰ ਸਾ ਤਿष੍ਠਤੇ ਧ੍ਰੁਵਮ੍ 7.3.36.
ਰਥ ਨੂੰ ਉਸੇ ਰਾਹ 'ਤੇ ਲੈ ਚਲੋ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਪੱਕਾ ਖੜੀ ਹੈ।
ਬਹਵਸ੍ਤੇਨ ਮਾਰ੍ਗੇਣ ਯੇਨਾਸੌ ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤੋ ਨृਪ
ਬਹੁਤ ਲੋਕ ਉਸ ਰਾਹ 'ਤੇ ਗਏ ਹਨ, ਜਿਸ ਰਾਹ ਉਹ ਚਲੀ ਸੀ, ਰਾਜਾ ਜੀ।
ਪਪਾਤ ਮਹਤੀ ਚੋਲ੍ਕਾ ਨਿਹਤ੍ਯ ਰਵਿਮਂਡਲਮ੍
ਸੂਰਜ ਦੇ ਗੋਲ ਨੂੰ ਵੱਜ ਕੇ, ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਉਲਕਾ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਉਪਵਿष੍ਟਾਸ੍ਤਥਾ ਵਾਂਤਾ ਬਹੁਮੂਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਸੁਸ੍ਰੁਵੁਃ
ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਡਰ ਕੇ ਬੈਠੇ, ਤੇ ਬਹੁਤ ਪਿਸਾਬ ਕਰ ਬੈਠੇ।
ਸ ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨਨਾਦृਤ੍ਯ ਮਹੋਤ੍ਪਾਤਾਨ੍ਸੁਦਾਰੁਣਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਸ਼ਕੁਨ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰ ਦਿੱਤੇ।
ਵਿਮੁਂਚਂਸ਼੍ਚ ਸ਼ਰਾਨ੍ਨਾਦਾਂਸ੍ਤਿष੍ਠਤਿष੍ਠੇਤਿ ਚ ਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਤੀਰ ਛੱਡਦੇ ਹੋਏ ਤੇ ਗੂੰਜਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਚੀਕਿਆ, 'ਰੁਕੋ, ਰੁਕੋ!'
ਮਹਿषਂ ਰੋषਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਯੋ ਵਾਰਯਤਿ ਸਂਗਰੇ
ਜੋ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਮਹਿਸ ਨੂੰ ਰੋਕਦਾ ਹੈ—
ਤਤੋ ਦੇਵੀ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾ ਗਰ੍ਵੇਣ ਪਾਰ੍ਥਿਵ
ਫਿਰ, ਦੇਵੀ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਗਰੂਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, ਰਾਜਾ ਜੀ।
ਨ ਚ ਬਾਲਿਸ਼ਿ ਮੇ ਵੀਰ੍ਯਂ ਨ ਸੌਭਾਗ੍ਯਂ ਨ ਵਾ ਧਨਮ੍
ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ, ਮੇਰੀ ਕਿਸਮਤ, ਮੇਰਾ ਧਨ—ਇਹ ਕੋਈ ਬਚਪਨਾ ਨਹੀਂ।
ਨੂਨਂ ਤਤ੍ਤ੍ਵੇਨ ਜਾਨਾਮਿ ਅਵਲਿਪ੍ਤਾਸਿ ਭਾਮਿਨਿ
ਮੈਂ ਪੱਕਾ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਸੋਹਣੀਏ।
ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਂ ਤ੍ਵਾਂ ਨੋਤ੍ਸਹੇ ਹਂਤੁਂ ਪੌਰੁषੇ ਚ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ 7.3.36.
ਮੈਂ ਨਾਰੀ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦਾ ਮਨ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ, ਭਾਵੇਂ ਮਰਦਾਂ ਵਾਲਾ ਇਰਾਦਾ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ।
ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯੇ ਨਾਸ੍ਤਿ ਮਤ੍ਤੁਲ੍ਯਃ ਪੁਮਾਨ੍ਕਸ਼੍ਚਿਚ੍ਚ ਬਾਲਿਸ਼ਿ
ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਮੇਰੇ ਬਰਾਬਰ ਕੋਈ ਮਰਦ ਨਹੀਂ, ਬਚਪਨ ਵਾਲੀ।
ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਸਸ਼ਰਂ ਚਾਪਂ ਵਾਕ੍ਯਮੇਤਦੁਵਾਚ ਹ
ਉਸ ਨੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਫੜ ਕੇ, ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਕੁਮਾਰ੍ਯਾਃ ਕਾਮਯੁਕ੍ਤੇਨ ਤਥਾਪਿ ਸ਼ृਣੁ ਮੇ ਵਚਃ
ਕੁਮਾਰੀ ਲਈ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ।
ਪਿਤਾਮਹ ਵਰਂ ਦੇਵਾ ਮਨ੍ਯਂਤੇ ਦਾਨਵਾਧਮ
ਪਿਤਾਮਾ ਤੇ ਦੇਵਤੇ, ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਹੇਠਲੇ ਨੂੰ ਵੀ ਯੋਗ ਸਮਝਦੇ ਹਨ।
ਮੁਕ੍ਤ੍ਵੈਕਾਂ ਕਾਮਿਨੀਂ ਪਾਪ ਤ੍ਵਂ ਕृਤਃ ਪਦ੍ਮਯੋਨਿਨਾ
ਇੱਕ ਹੀ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਤੂੰ ਪਾਪੀ, ਕਮਲ-ਜਨਮ ਵਾਲੇ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਬਣਾਇਆ।
ਪਿਤਾਮਹਵਰਃ ਸੋऽਤ੍ਰ ਜਯਸ਼ੀਲੋऽਸਿ ਦਾਨਵ
ਇੱਥੇ ਤੈਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਦਾ ਵਰ ਮਿਲਿਆ ਹੈ ਤੇ ਤੂੰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਜਿੱਤੂ ਹੋ ਗਿਆ, ਦਾਨਵ।
ਏषਾ ਤ੍ਵਾਮਿषੁਭਿਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਰ੍ਨਯਾਮਿ ਯਮਸਾਦਨਮ੍
ਪਰ ਹੁਣ ਮੈਂ ਇਹ ਤਿੱਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਯਮਲੋਕ ਭੇਜ ਦਿਆਂਗਾ।
ਚਤੁਰ੍ਭਿਸ਼੍ਚਤੁਰੋ ਵਾਹਾਨਨਯਦ੍ਯਮਸਾਦਨਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਚਾਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਚਾਰੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਯਮਲੋਕ ਪਹੁੰਚਾ ਦਿੱਤਾ।
ਧ੍ਵਜਂ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਚੈਕੇਨ ਤਤੋऽਨ੍ਯੇਨ ਹृਦਿ ਕ੍ਸ਼ਤਃ
ਇੱਕ ਤੀਰ ਨਾਲ ਉਸਦਾ ਝੰਡਾ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਘਾਇਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।