ਯੇਪ੍ਯਨ੍ਯੇ ਦੇਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾ ਯਕ੍ਸ਼ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ ਮਾਨਵਾਃ
ਅਤੇ ਹੋਰ ਜੋ ਦੇਵ, ਗੰਧਰਵ, ਯਕਸ਼, ਰਾਖਸ਼ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖ ਹਨ—
ਤੇऽਪਿ ਕਾਮਾਨਵਾਪ੍ਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਕਾਂਸ਼੍ਚ ਸੁਦੁਰ੍ਲਭਾਨ੍
ਉਹ ਵੀ ਜੋ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਮਿਲਣ ਵਾਲੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਸਭ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਨਿਃਸਪਤ੍ਨਤ੍ਵਮਤੁਲਂ ਯਚ੍ਚਾਨ੍ਯਤ੍ਤਦਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ ਤੇਪਿ ਪਾਪਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਾ ਭਵਿष੍ਯਂਤਿ ਗਤ ਜ੍ਵਰਾਃ
ਉਹ ਬੇਮਿਸਾਲ ਵੈਰੀ-ਰਹਿਤਤਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਜੋ ਕੁਝ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਵੀ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਜਟੇਸ਼੍ਵਰਂ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਂਤਿ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਯੇ ਚ ਦਿਨੇਦਿਨੇ
ਜੋ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਜਟੇਸ਼ਵਰ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦੇ ਹਨ—
ਵ੍ਯਾਧਿਤੋ ਵ੍ਯਾਧਿਨਾ ਮੁਕ੍ਤੋ ਦੁਃਖੀ ਦੁਃਖਾਤ੍ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਰੋਗੀ ਰੋਗ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਦੁਖੀ ਦੁਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਜਟੇਸ਼੍ਵਰਸ੍ਯ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਯੇ ਪਠਿष੍ਯਂਤਿ ਪਾਰ੍ਵਤਿ
ਜੋ ਜਟੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਪੜ੍ਹਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਪਾਰਵਤੀ—
ਤੇ ਸਰ੍ਵਕਾਮਾਨਾਪ੍ਸ੍ਯਂਤਿ ਗਤਿਮਂਤੇ ਚ ਮਤ੍ਪੁਰੇ 5.2.28.
ਉਹ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਆਖਰ ਤੇ ਮੇਰੇ ਘਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਗੁਰ੍ਵਿਣੀ ਲਭਤੇ ਪੁਤ੍ਰਮਰੋਗਂ ਸ਼੍ਰੁਤਿਭੂषਣਮ੍
ਗਰਭਵਤੀ ਮਹਿਲਾ ਨੂੰ ਵੈਦਾਂ ਦੀ ਸ਼ੋਭਾ ਵਾਲਾ ਸਿਹਤਮੰਦ ਪੁੱਤਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਮਾਂਗਲ੍ਯਮਿਦਮਾਯੁष੍ਯਂ ਧਰ੍ਮਕਾਮਾਸ਼੍ਰਯਂ ਮਹਤ੍
ਇਹ ਸ਼ੁਭ ਹੈ, ਆਯੁ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਧਰਮ ਤੇ ਇੱਛਾ ਲਈ ਵੱਡਾ ਆਸਰਾ ਹੈ।
ਦੁਰ੍ਭੁਕ੍ਤਂ ਦੁਰ੍ਜਨਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਂ ਯਚ੍ਚਾਲ੍ਪਾਯੁਃਕਰਂ ਭਵੇਤ੍
ਜੋ ਮਾੜਾ ਖਾਣਾ, ਮਾੜੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਜਾਂ ਘੱਟ ਉਮਰ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ—
ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧੇषੁ ਯਃ ਪਠੇਦੇਤਾਂ ਜਟੇਸ਼੍ਵਰਕਥਾਂ ਸ਼ੁਭਾਮ੍
ਜੋ ਕੋਈ ਜਟੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਇਹ ਸ਼ੁਭ ਕਥਾ ਸ੍ਰਾਧ ਵਿਚ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ—
ਏष ਤੇ ਕਥਿਤੋ ਦੇਵਿ ਪ੍ਰਭਾਵਃ ਪਾਪਨਾਸ਼ਨਃ
ਹੇ ਦੇਵੀ, ਇਹ ਤੇਰੇ ਲਈ ਮੈਂ ਉਹ ਸ਼ਕਤੀ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਜੋ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਯਸ੍ਯ ਦਰ੍ਸ਼ਨਮਾਤ੍ਰੇਣ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਯਾ
ਜਿਸ ਦੇ ਸਿਰਫ਼ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਹੀ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਵਾਂਗਾ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਵੀ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪੁਰਾ ਤ੍ਰੇਤਾਯੁਗੇ ਦੇਵਿ ਰਾਮਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਭृਤਾਂ ਵਰਃ
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਤ੍ਰੇਤਾ ਯੁਗ ਵਿਚ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਰਾਮ, ਜੋ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ,
ਰੇਣੁਕਾਗਰ੍ਭਸਂਭੂਤਃ ਸ੍ਵਯਂ ਰਾਮੋ ਬਭੂਵ ਹ
ਉਹ ਰੇਣੁਕਾ ਦੇ ਗਰਭ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ ਆਪ ਹੀ ਰਾਮ ਬਣਿਆ ਸੀ।
ਸ ਕਦਾਚਿਨ੍ਨਿਯੁਕ੍ਤੋऽਸੌ ਮੁਨਿਨਾ ਜਮਦਗ੍ਨਿਨਾ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਉਸਨੂੰ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਜਮਦਗਨੀ ਨੇ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ,
ਸ ਪਿਤੁਰ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਭ੍ਰਾਤॄਣਾਂ ਮਾਤੁਰੇਵ ਚ
ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਉ, ਭਰਾਵਾਂ ਤੇ ਮਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ,
ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਪृਥਿਵੀਸ਼ਾਨਾਂ ਤ੍ਵਮਜੇਯੋ ਭਵਿष੍ਯਸਿ
ਤੂੰ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚ ਅਜੇਤ ਰਹੇਂਗਾ।
ਗृਹਾਣ ਪਰਸ਼ੁਂ ਪੁਤ੍ਰ ਵਹ੍ਨਿਜ੍ਵਾਲੋਦ੍ਭਵਂ ਦृਢਮ੍
ਪੁੱਤ੍ਰਾ, ਅੱਗ ਦੀ ਲਪਟ ਵਿਚੋਂ ਉਪਜੇ ਹੋਏ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕੁਹਾੜਾ ਚੁੱਕ ਲੈ।
ਅਥ ਕੇਨਾਪਿ ਕਾਲੇਨ ਕਾਰ੍ਤ੍ਤਵੀਰ੍ਯਾਰ੍ਜੁਨੋ ਨृਪਃ
ਫਿਰ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਜਾ ਕਾਰਤਵੀਰਿਆਰਜੁਨ,
ਜਘਾਨ ਜਮਦਗ੍ਨਿਂ ਤੁ ਕਾਮਧੇਨੁਕृਤੇ ਕੁਧੀਃ
ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਇੱਛਾ ਪੂਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਲਈ ਜਮਦਗਨੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਥ ਪਸ਼੍ਯਂਤੁ ਮੇ ਵੀਰ੍ਯਂ ਤ੍ਰਯੋ ਲੋਕਾਃ ਸਨਾਤਨਮ੍
ਹੁਣ ਤਿੰਨੋਂ ਲੋਕ ਮੇਰੀ ਸਦੀਵੀ ਵਿਰਤਾ ਵੇਖਣ,
ਮਤ੍ਪਿਤਾ ਨਿਹਤੋ ਯੇਨ ਸਤ੍ਕਰ੍ਮਨਿਰਤਃ ਸਦਾ
ਮੇਰਾ ਪਿਉ, ਜੋ ਸਦਾ ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਕ੍ਰੋਧਰਕ੍ਤਾਕ੍ਸ਼ਃ ਕਾਰ੍ਤ੍ਤਵੀ ਰ੍ਯਾਰ੍ਜੁਨਂ ਭੁਵਿ
ਇਹ ਗੱਲ ਆਖ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਹੋਈਆਂ, ਉਸ ਨੇ ਕਾਰਤਵੀਰਿਆਰਜੁਨ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ।
ਕृਤ੍ਸ੍ਨਂ ਬਾਹੁਸਹਸ੍ਰਂ ਚ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਭृਗੁਨਂਦਨਃ
ਭ੍ਰਿਗੁ ਵੰਸ਼ੀ ਨੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਕੱਟ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਰਥਸ੍ਥਂ ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਜਘਾਨ ਨृਪਤਿਂ ਪ੍ਰਿਯੇ
ਉਸਨੂੰ ਰਥ ਤੋਂ ਸੁੱਟ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਪ੍ਰੀਤਮ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਨਿਃਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਂ ਚੈਵ ਭਾਰ੍ਗਵਃ ਸ ਮਹਾਬਲਃ
ਉਸ ਮਹਾਬਲੀ ਭਾਰਗਵ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਰਾਜਿਆਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਯਜ੍ਞੇ ਮਹਾਦਾਨੇ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਭृਗੁਨਂਦਨਃ
ਉਸ ਵੱਡੇ ਯਜ੍ਨ ਤੇ ਮਹਾਨ ਦਾਨ ਵਿਚ, ਭ੍ਰਿਗੁ ਵੰਸ਼ੀ ਨੇ
ਵਾਰੁਣਾਂਸ੍ਤੁਰਗਾਞ੍ਛੁਭ੍ਰਾਨ੍ਰਥਂ ਚ ਰਥਿਨਾਂ ਵਰਃ
ਵਰੁਣ ਦੇ ਸੁਚੱਜੇ ਘੋੜੇ ਤੇ ਚੰਗਾ ਰਥ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਰਥੀਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ।
ਤਦਾ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਮਹਾਯਜ੍ਞੇ ਵਾਜਿਮੇਧੇ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਅਸ਼੍ਵਮੇਧ ਯਜ੍ਨ ਵਿਚ, ਵੱਡੀ ਯਸ਼ਸਵਾਨ ਨੇ—