ਸਾਰਾਰ੍ਥਂ ਵੇਦਵੇਦਾਨਾਂ ਸ਼ਿਵਜ੍ਞਾਨਮਨਾਕੁਲਮ੍
ਵੇਦਾਂ ਅਤੇ ਵੇਦਾਂਗਾਂ ਦਾ ਮੂਲ ਅਰਥ ਹੈ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਨਿਰਵਿਕਾਰ ਗਿਆਨ।
ਲਿਂਗਾਨਿ ਭੁਵਿ ਸ਼ੈਵਾਨਿ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਚ ਕृਪਾਨਿਧੇ
ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਲਿੰਗ ਅਤੇ ਦੇਵਤਾਈ ਲਿੰਗ ਵੀ, ਹੇ ਦਇਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ,
ਯਾਲ੍ਲਿਙ੍ਮਮਮਲਂ ਦਿਵ੍ਯਮਰਿਚ੍ਛੇਦਨਵੈਭਵਮ੍
ਉਹ ਮੇਰਾ ਲਿੰਗ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਦੇਵਤਾਈ, ਜੋ ਅਟੁੱਟ ਚਾਨਣ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ,
ਨਾਮਸ੍ਮਰਣਮਾਤ੍ਰੇਣ ਯਤ੍ਪਾਤਕਵਿਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸਿਮਰਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਹੀ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਨਾਦਿਜਗਦਾਧਾਰਂ ਯਤ੍ਤੇਜਃ ਸ਼ੈਵਮਵ੍ਯਯਮ੍
ਤੇਰਾ ਸ਼ਿਵੀ ਚਾਨਣ, ਜੋ ਸਦੀਵੀ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਆਧਾਰ ਹੈ, ਕਦੇ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਇਤਿ ਭਕ੍ਤਿਮਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਕੌਤੂਹਲਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਉਤਸੁਕਤਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ,
ਦਧ੍ਯੌ ਚ ਸੁਚਿਰਂ ਸ਼ਂਭੁਂ ਪਂਕਜਾਸਨਸਂਸ੍ਥਿਤਃ
ਉਹ ਕਮਲ ਆਸਨ ਤੇ ਬੈਠੇ ਸ਼ੰਭੂ ਦਾ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਯਦਾ ਪੁਰਾ ਦृष੍ਟਂ ਤੇਜਃਸ੍ਤਂਭਮਯਂ ਸ਼ਿਵਮ੍
ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਚਾਨਣ ਦੇ ਥੰਮ ਵਾਲਾ ਸ਼ਿਵ ਦੇਖਿਆ,
ਪੁਨਰਾਜ੍ਞਾਂ ਸ਼ਿਵਾਲ੍ਲਬ੍ਧਾਮਨੁਪਾਲਯਿਤੁਂ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਫਿਰ, ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ।
ਸ਼ਿਵਦਰ੍ਸ਼ਨਸਂਜਾਤਪੁਲਕਾਂਕਿਤਵਿਗ੍ਰਹਃ
ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਰੋਮਾਂ ਵਾਲੀ ਖੁਸ਼ੀ ਆ ਗਈ।
ਸ਼ਿਵਯੋਗਮਨੁਧ੍ਯਾਯਨ੍ਨਸ੍ਮਾਰ੍षਂ ਤਵ ਚਾਦਰਾਤ੍
ਸ਼ਿਵ ਯੋਗ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦਿਆਂ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਯਾਦ ਕੀਤਾ।
ਸ਼ਿਵਭਕ੍ਤਿਃ ਪਰਾ ਜਾਤਾ ਤਪੋਭਿਰ੍ਬਹੁਭਿਸ੍ਤਵ
ਤੇਰੀਆਂ ਕਈ ਤਪਸਿਆਵਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਉੱਚੀ ਭਗਤੀ ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਜਨਮ ਲੈ ਲੀ।
ਪਾਵਯਂਤਿ ਜਗਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਚਰਿਤੈਸ੍ਤੇ ਨਿਰਾਕੁਲੇ 1.3.1.1.
ਤੇਰੇ ਨਿਰਵਿਕਾਰ ਕਰਤਬ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਸਂਭਾषਣਂ ਸਹਾਵਾਸਃ ਕ੍ਰੀਡਾ ਚੈਵ ਵਿਮਿਸ਼੍ਰਣਮ੍
ਗੱਲਬਾਤ, ਇਕੱਠੇ ਰਹਿਣਾ, ਖੇਡ ਅਤੇ ਮਿਲਾਪ,
ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮਦ੍ਭੁਤਂ ਸ਼ੈਵਮਾਵਿਰ੍ਭੂਤਂ ਯਥਾ ਪੁਰਾ
ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਅਦਭੁਤ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਹੋਇਆ, ਸੁਣੋ।
ਅਹਂ ਨਾਰਾਯਣਸ਼੍ਚੋਭੌ ਜਾਤੌ ਵਿਸ਼੍ਵਾਧਿਕੋਦਯਾਤ੍
ਮੈਂ ਅਤੇ ਨਾਰਾਇਣ ਦੋਵੇਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਉਗਮ ਵੇਲੇ ਜਨਮ ਲਏ ਸੀ।
ਸ੍ਵਭਾਵੇਨ ਸਮੁਦ੍ਭੂਤੌ ਵਿਵਦਂਤੌ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਆਪਣੀ ਸਵਭਾਵੀ ਤੋਂ, ਅਸੀਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ ਅਤੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਝਗੜੇ।
ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਰਣੋਤ੍ਸਾਹਮਾਵਯੋਰਤਿਭੀषਣਮ੍
ਸਾਡੇ ਵਿਚਕਾਰ ਲੜਾਈ ਦੀ ਇੱਛਾ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਸੀ।
ਕਿਮਰ੍ਥਮਨਯੋਰ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਜਾਯਤੇ ਲੋਕਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਇਹ ਦੋਨਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਲੜਾਈ ਕਿਉਂ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੀਆਂ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ?
ਸਮਯੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਸ੍ਵਯਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯੋ ਮੁਗ੍ਧਯੋਰਨਯੋਰ੍ਭृਸ਼ਮ੍
ਇਸ ਵੇਲੇ ਦੋਨਾਂ ਹੀ ਭਟਕੇ ਹੋਏ, ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦਰਿਤ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ।
ਵੇਦੇषੁ ਮਮ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਵਿਸ਼੍ਵਾਧਿਕਤਯਾ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਮੇਰੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵੋਪਿ ਜਂਤੁਰਾਤ੍ਮਾਨਮਧਿਕਂ ਮਨ੍ਯਤੇ ਭृਸ਼ਮ੍
ਹਰ ਜੀਵ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਸਮਝਦਾ ਹੈ।
ਯਦ੍ਯਹਂ ਕ੍ਵਾਪਿ ਭੁਵਨੇ ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਮਿਤਿਮਾਤ੍ਮਨਃ 1.3.1.1.
ਜੇ ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਇਸ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੀਮਾ ਵਿੱਚ ਲਿਆਉਂਦਾ—
ਇਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯ ਮਨਸਾ ਸ੍ਵਯਮੇਵ ਸਦਾਸ਼ਿਵਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਨ ਵਿੱਚ ਨਿਸਚਾ ਕਰਕੇ, ਸਦਾ-ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਆਪ—
ਅਤੀਤ੍ਯ ਸਕਲਾਁਲ੍ਲੋਕਾਨ੍ਸਰ੍ਵਤੋऽਗ੍ਨਿਰਿਵ ਜ੍ਵਲਨ੍
ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਜਲਦੇ ਹੋਏ—
ਅਨਾਦ੍ਯਂਤਤਯਾ ਚਾਥ ਦृਗਾਰ੍ਤੌ ਸਂਵ੍ਯਤਿष੍ਠਤਾਮ੍
ਅਰੰਭ ਤੇ ਅੰਤ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਦੋਨਾਂ ਵਿਰੋਧੀ ਵਿਚਕਾਰ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਆਵਯੋਃ ਪੁਰਤੋ ਜਾਤਾ ਵਾਣੀ ਚਾਪ੍ਯਸ਼ਰੀਰਿਣੀ
ਸਾਡੇ ਦੋਨਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਇੱਕ ਅਸ਼ਰੀਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਉਠੀ।
ਯੁਵਯੋਰ੍ਬਲਵੈषਮ੍ਯਂ ਸ਼ਿਵ ਏਵ ਵਿਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ
ਤੁਹਾਡੇ ਦੋਨਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵਿੱਚ ਫਰਕ ਕੇਵਲ ਸ਼ਿਵ ਹੀ ਜਾਣੇਗਾ।
ਆਦ੍ਯਂਤਯੋਰ੍ਯਦਿ ਯੁਵਾਮੀਕ੍ਸ਼ਿषਾਥਾਂ ਬਲਾਧਿਕੌ
ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਦੋਨਾਂ ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਅੰਤ ਤੱਕ ਤਾਕਤ ਵਿੱਚ ਵਧੀਆ ਦੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ—
ਅਹਂ ਵਿष੍ਣੁਸ਼੍ਚ ਗਤਿਮਾਨ੍ਵਿਚੇਤੁਂ ਤਦ੍ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤੌ
ਮੈਂ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਚਲਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਨਾਲ, ਇਹ ਜਾਣਨ ਲਈ ਠੀਕ ਹੋ ਗਏ।