सदा यथार्थार्थं ज्ञात्वा, वयम् तद्वरं सततं पूजितवन्तः, इति श्रद्धया उक्तम्। ततः, हे देवी, यदि तव किमपि नास्ति, तर्हि केवलं तव मायायाः लीलैव अवशिष्यते। यद् अन्यत् अस्ति, तद् मम वाच्यं भवतु; तव अद्भुतमाया लीलां कथयिष्यामि। ततः, हे शुद्धे, कुशाग्रैः निर्मिते, शुद्धे आसने उपविशस्व। शिष्यैः परमं आसनं, दर्भैः सन्नद्धं, आनीयम्। सः भक्तिभावेन सर्वपूजां समर्पितवान्। तस्य मुखं शशिधवलदन्तचन्द्रप्रभया दीप्तिमान् अभवत्। सः उवाच—शम्भोः महात्म्यम् अनन्ततेजः! किं अन्यद् अप्राप्तं वा, किं अन्यत् इच्छसि? कैलासस्य कथा, यत्र त्वं कम्पातीरस्य तपः कृतवती। हे भाग्यवती, त्वमेव भक्ताश्रमं आगता। महर्षेः वेदविदः वचनं श्रुत्वा, एषा महती कीर्ति तव; शिवः स्वयम्। त्वं शिववाक्यागमविद् वेदविद् च। शिवः उक्तवान्—अत्र अहम् अरुणाचलनाम्ना स्थितः। अहम् अत्र अरुणाचले तपः कर्तुं आगतः। शिवभक्तस्य संवादः शिवनामश्रवणं च— अतः, त्वत्तः मम महात्म्यं श्रोतुम् इच्छामि। तस्याः वचनं श्रुत्वा, गौतमः तपःकोशः, यद् अज्ञातं, पुनः पुनः पृच्छति। अथवा, भक्तवाक्येन शिवमहात्म्यश्रवणम्— वेदपाठस्य यद् पुनःपाठफलदायकम्। अद्य सर्वाणि तपांसि मया कृतानि फलितानि। शिवशिवयोः कृपया, एषा अद्भुतमहिमा। अरुणाचलस्य महात्म्यम् पापनाशनहेतुः। अरुणाद्रिमयं लिङ्गं पूर्वे यथा प्रकटितम्। दशकोटिब्रह्मैः अपि अरुणाचलमहात्म्यं पूर्णं न वर्णनीयम्। इन्द्रादिदिक्पालैः अष्टसिद्धिलाभाय पूजितम्। दिव्यखगैः, ऋषिभिः, सिद्धयोगिभिः च सम्मानितम्। एषः भगवान् शिवः अरुणाचलनाथः पूजितः। दूरस्थैः जनैः शोणाद्रिरिति स्तुतः अपि मोक्षं ददाति। योगिनः मनसि ध्यायन्तः शिवसायुज्यं प्राप्नुवन्ति। अरुणाचलसन्निधौ यद् प्राप्तम्, तद् अक्षयम् भवति। ते गर्वेण परस्परं जयितुम् इच्छन्तः स्पर्धन्ते स्म। तदा, अग्निदीप्तिमयः अनाद्यमध्यान्तरहितः रूपः प्रकटितः। तस्य दीप्तिस्तम्भस्य शिरःपृष्ठयोः द्रष्टुम् इच्छन्तः। तान् नवनीतवदनान् दृष्ट्वा, भगवान् करुणासमुद्रः। तदनन्तरं, देवाधिपः अचललिङ्गरूपं धारयामास। दिव्यनादेन, अप्सरस् गीतनृत्येन च, सर्वत्र उत्सवः अभवत्। पूर्वकल्पेषु ब्रह्मेषु अपि, भगवान् षण्णवतिषु श्रेष्ठः अभवत्। एवं कथा एकीभूतया, श्रद्धया, संस्कृतभाषायाम्।