सः ताम्रवर्णः, रक्तः, कपिलः च, सर्वमङ्गलः शिवः अस्ति। तस्मै ताम्राय, रक्ताय, शिवाय, परमात्मने नमः। देव, तव रूपं सर्वं अस्ति; चराचरं जगत् तव एव। मेघेभ्यः, नद्यः च, बहुधा वर्षा सन्तु। अग्निसम्भूताः वारिणः अपि तव एव, हे परमात्मन्। शीतलः भव, महादेव, कृपानिधे रत्नगिरिनाथ। एवं सर्वदेवैः स्तुतः, प्रणम्य, भक्त्या पूजितः। ततः पुनः नद्यः, सरितः च, जलसमृद्धाः प्रवाहिताः। किन्तु, नवोदितसूर्यस्य कोटिभिः ज्वलद्भिः अग्निभिः, जलानि विसृज्य, नद्यः सरितः च प्रवाहिताः। तदा सर्वत्र तीरस्थलानि, प्रार्थनायाः प्रभावेन, उत्पन्नानि। सः सर्वतीर्थोत्पत्तिं कथयितुम् आरब्धवान्। "भगवन्, सर्वं तीर्थोत्पत्तिं कथय," इति उवाच। तस्याः वचनं श्रुत्वा, गिरिनाथः, यद् पूर्वं अभवत्, स्मृतवान्। तत्र स्नात्वा, इन्द्रः ब्रह्महत्या-पापं त्यक्तवान्। दक्षिण-पूर्वे दिव्यं ब्रह्मतीर्थं पुनः उत्पन्नम्। दक्षिणदिशि यमस्य महत्तमं यम्यतीर्थं विस्तारितम्। दक्षिण-पश्चिमे नैरृततीर्थं दीप्तम्। पश्चिमदिशि वरुणतीर्थं प्रकटितम्। उत्तर-पश्चिमे वायव्यतीर्थं प्रकटितम्। उत्तरदिशि सोमतीर्थं प्रसिद्धम्। उत्तर-पूर्वे विष्णुतीर्थं स्मृतम्। एकदा, देवी, मार्कण्डेयः शंकरं प्रार्थितवान्। "बहूनि तीर्थानि एकत्र सन्तु," इति। तस्य वचनं श्रुत्वा, देवेशः उमानाथः, मम समीपे गूढरूपेण उपस्थितः। "महर्षे, अन्यत् तीर्थं अत्र न अन्वेष्टव्यम्।" अतः, भक्तियुक्तानां सर्वदा सर्वतीर्थसंगमः अस्ति। एवं, देवी, पूर्वं शंकरः मार्कण्डेयाय उक्तवान्। यज्ञकाले एतानि जनानां दृश्यन्ते। व्रतानि, तीर्थानि, तपः, वेदाः, यज्ञाः, नियमाः च। महर्षेः वचनं श्रुत्वा, पार्वती तुष्टाभवत्। "महातपस्विन्, त्वया संगम्य अहं तीर्थजालरूपेण तृप्ताभवम्।" "कथं गिरिशः देवः पुनः अत्र दृश्यते, ज्वलद्रूपधारी सन्?" इति पृच्छति। "मम तीर्थदर्शनाय लिङ्गानां यात्रायाः आज्ञा दत्ता।" अहं रुद्रक्षेत्रं, केदारं, बदरिकाश्रमं च गच्छामि। तदा, प्रमुखानां पुण्यनगराणां दर्शनं काञ्चीपुर्याः सहितं कृतवान्। स्थापितान् लिङ्गान्, स्वयम्भू लिङ्गान् च अपश्यम्। शिष्यैः सह सेवा कृत्वा, पृथिवीं विचरितवान्। तपः, यज्ञं च कृत्वा, भूमिं संचारितवान्।