ततः आरभ्य देवाः शक्रस्य नेतृत्वेन विष्णुना सह आगच्छन्। तस्मिन्नेव काले, तपःक्षयसमये, कश्चित् सिद्धः स्वर्गात् पतितः। मम पादव्रणात् स्रवद् रक्तं मम निर्माता-मण्डले परिक्रमणं कृतवान्। महान् प्रदक्षिणपथः शिलाखण्डैः आहतः अभवत्। कामद्रुमवनान्य् रत्नशिखरेषु अन्तः स्थितानि। येन वस्तुतः जनः यथाशक्ति श्रद्धां दर्शयन् पूर्णत्वं प्राप्नोति। यद् परमेश्वरः पूर्वं मम करुणया उक्तवान्। कश्चित् जाले तन्तून् वयन् विराजति, मम काचिद् स्थले। गजः तृष्णया व्याकुलः काचिद् स्थले मधु विसर्जयति। कृमयः पापरहिताः मम समीपे रङ्गन्ति। यो दीपस्य ज्वालां क्षणमपि अखण्डितां धारयति। हरितः पक्षी शाखायां समीपस्थायां आगतः तत्र नीडं स्थापयति। गावः स्मृतिसुतजालात् प्रवाहैः सिञ्चिताः। काकः हविस् गृहीतुं उत्सुकः पवनपक्षवेगेन प्रेरितः। मूषकः मम गुहायां रत्नसमूहान् आकर्षति। ऋषयः देवाः च छायाद्रुमरूपं स्वीकरितुम् इच्छन्ति। स्तम्भः शिखरः सभागृहः मण्डपः सरः च अपि तत्र। मम अग्निलिङ्गं सर्वदा मर्त्यैः अप्राप्यं। दर्शनस्पर्शध्यानैः सर्वं जगत् मम स्वरूपं भवति। एकैका जगतां माता नित्ययौवनं प्राप्तवती। क्षणमात्रेण तस्य पुरतः जीवाः तत्र वसन्ति। सः अनन्तगुणाधारः इच्छितवरप्रदः साधकानाम्। तव कामं प्राप्त्वा, धर्मज्ञ, पुनः शम्भुं शरणं यास्यसि। न केवलं तव तपः इच्छितफलदायकम्। अपि च देवाः अन्यकारणम् आशङ्क्य तपः कुर्वन्ति। वयं अपि तव सहवासं व्रतम् अनुष्ठाय तत्र वसामः। तद्वाक्यं श्रुत्वा, अर्थपूर्णं, सा। किं अन्यत् तपः कर्तव्यम्, यदा तव दर्शनं प्राप्तम्। अहो भूमेः अद्भुतम्, यतः तया स्वर्गात् अधिकानि दृश्यानि दृष्टानि। शिवस्य प्रसादेन मम कामः पूर्णः, आत्मस्थानम् प्रकाशितम्। मम ऐक्यं देवेन सदा अविच्छिन्नं अस्तु। ततः गौतमस्य सन्निधौ, चेतना उत्तीर्णा, सा श्रद्धया कर्तुम् उद्युक्ता। तस्या तनुः कोमला, नेत्रे पद्मसमानौ, स्तनौ उच्चौ पूर्णौ वस्त्रं उपरि रचयतः। बहुविधैः तपोविशेषैः यज्ञैः च योगविलक्षणं प्राप्तवती। विविधेषु तपःकर्मसु लाघवी न श्रान्ता। ततः गौरीं तपःकर्मणि नमस्कृत्य, ते व्याकुलाः शरणं यायुः। तदा ते भयाकुलाः उचुः—'देवि, नोऽभयं दत्तुम्।' ततः तस्याः भयस्य कारणं दैत्येश्वरं इत्य् अवदन्। सः सर्वदिक्प्रस्थगजान् ऐरावतादीन् स्वगृहं आनयत्। तान् तत्र रम्यायै स्त्रीभिः सह स्थापयामास।