सा पार्वती, तन्मनसि चिन्तयन्ती—यदि अद्य स मयि दयां हृदये धारयति, तदा एवमस्ति इति मन्यते। अद्य प्रभृति, तपसा क्रीता अहं तव दासी इति सः वदति। स्त्रीणां मोहिता बुद्धिः, तासां प्रेम न समं न च स्थिरम्। एवं स्नेहकोपयोर् मिश्रणेन देव्या मनः संकुलितम् अभवत्। तस्या नेत्रे रागार्द्रे बाष्पपूरिते, अश्रुधाराभिः प्लाव्यमाने। भ्रूयुग्मावलम्बितः तिलकः विकीर्णः अभवत्। अन्तःकोपभारात् तस्याः अधरः कम्पितः। पार्वत्या कपोलौ भावरागेण अतीवारुणौ। अन्तरङ्गकम्पेन स्तनौ कम्पमानौ। सा मनसि चिन्तयामास—नूनं मम दुर्भाग्यादेतद्भवति। अधुना अन्यत्र गमिष्यामि, किमत्र ममैकाकिन्याः। इति निश्चित्य, नेत्राणि निमील्य, सा शान्तया बुद्ध्या निर्गन्तुम् उद्यता। तथापि स्नेहवती गङ्गा स्वपुत्रान् पालयति। एवं निश्चित्य सा शीघ्रं भगवतः पार्श्वात् निवृत्ता। तदा चाला, माल्यवती, मालिनी, विजय, जया च—एता सहिता सा पुण्येषु गिरिषु, वनेषु, नगरेषु विचचार। सह्यगिरिपादे द्राविडदेशे सुषमाश्रमे सा विचरन्ती। दृष्ट्वा, न दूरम्, सर्वं रक्तप्रभं विराजते। तस्यां कन्दरायां मुनिनां आश्रमाः दृश्यन्ते। चल, एतान् पुण्यान् आश्रमान् पश्यामः। एवं सखे, शैलसुता शनैः तस्य हृदयं हर्षयामास। तत्र गोधाः सूत्राणि आकर्षन्ति, मकराः अपि जलपादपान् हरन्ति। चामरः रोमशः पुच्छेन मलमपाकरोति। वानराः फलपुष्पाणि गृह्णन्ति, भल्लूकाः मधुपूर्णपर्णानि। कोकिलकपोतशुकशुक्रहरिणव्याघ्रहरितदन्तिनः तत्र वसन्ति। प्राचीनयज्ञसमर्पितगन्धः सर्वं व्याप्तवान्। तत्र काकशत्रवः शतरुद्रीयं जपन्ति। शाकतण्डुलक्षेत्रेषु व्याघ्रा गाः च विचरन्ति। किञ्चिद् रम्ये पुण्ये मनोहरस्थले, सप्तपत्रवृक्षस्य अधः, चित्रव्याघ्रचर्मणि उपविष्टः, तण्डुलधूसरजटिलः, भस्मधूसराङ्गः, नासाग्रनिम्नदृष्टिः, मृदु विगतोष्ठः, अन्तर्योगनिष्ठः, सुषुप्त्यन्तस्थितः, षड्वैरिनाशाय जालवत्, सा सम्यग्विधिना तं तपस्विनं उपससार। अयं च अरुणगिरिः पुण्यक्षेत्रेषु पूज्यते। इत्युक्त्वा, विजयादिमुखेन स उमायाः वृत्तान्तं शुश्राव। स मुनिः अतिथिसत्कारार्थं मूलफलादिभिः तां पूजयामास। स्तम्भज्योतिःप्रादुर्भावादारभ्य सर्वं क्रमशः आख्याय। शोनगिरेः पूर्वदिग्भागे स्थितं पुण्यक्षेत्रं स्थलिश्वरनाम। तत्र वैकुण्ठपरमेष्ठ्यादिभिर्देवैः सुसम्पूर्णम्।