महिषासुरः क्रोधेन युद्धाय प्रस्थितः, तमनुगच्छन् तस्य अनुयायिनः सर्वे। तस्य सारथयः धनुष्पाणयः शिरसः स्रवद्रुधिराः सञ्जाताः। सर्वदिशः भीषणसिंहनादैः पूरिताः। तत्र बलवन्तः तैः सह युद्धे न सहन्तः समरमकरोत्। तदा मायया जातस्य तस्य दुष्टस्य दुर्जयत्वं कथितम्। योगनिद्रारूपिणी सा भगवती विष्णोः पद्मलोचनयोः प्रकटिता। मधुकैटभौ अपि तस्याः हस्तं न आजगृहताम्, हे मातः। यदि कौशिकी त्वं न जाताऽभूः, शुम्भनिशुम्भयोः मृत्युर्न स्यात्। हे विन्ध्यवासिनि, त्वया विन्ध्ये कदा तपो निष्फलं जातम्? कपिशय्या यया भुक्ता, सा वित्तनाथाय दत्ता। त्वं ब्रह्मणः सृष्टिशक्ति, मधुद्विषः पालनशक्ति च। त्वं एकानंशा, यशोदायाः हर्षरूपिणी जाताऽसि। त्वं विद्या, त्वं महमाया, त्वं लक्ष्मीः, त्वं सरस्वती च। एवमुक्त्वा, तया प्रसन्नया महिषासुरेण सह संग्रामाय निर्गता। घोरचक्रगदाधारिण्या चामरं वहन्त्या सा दृष्टा। भीषणवदना, परशुशूलधारिणी, तस्याः नेत्रे भीमदर्शनम्। महिषस्य पुरतः तं निहत्य, सा क्रुद्धा स्वयमेव युद्धे प्रवृत्ता। तदा महिषासुरः क्रोधात् दुर्गां बाणैः प्राहरत्। तदा दुर्गा कोपिता असुरपतिं जग्राह। असुरेण त्रिभिः बाणैः दुर्गायाः मुखे प्रहृतम्। एकेन सारथिं, अष्टाभिः रथं, त्रिभिः च धनुः विव्याध। असुरपतिः पदातिः सन् रथे च शतधारं दीप्तायुधं प्रगृह्य युद्धे प्रवृत्तः। देवाः संतप्ताः, मातृमण्डलम् अपि भीतं जातम्। असिना, अंकुशेन, पाशगदया च विविधायुधानि सः समादत्त। परशुना, गदया, शूलमुसलैः च तेन गृहीतानि। शत्रुभिः प्रक्षिप्तानि आयुधानि तया गृहीतानि समुपजग्मुः। दुर्गया समीपं नीतः सिंहः अपि तस्याः पुच्छाग्रेण चिह्नितः। क्षणं सिंहः, क्षणं वराहः, क्षणं व्याघ्रः, क्षणं गजः सः अभवत्। ततः महिषरूपेण तीक्ष्णशृङ्गः अतीव क्रुद्धः अभवत्। क्षणेन आकाशे, क्षणेन पृथिव्यां सः दृश्यते स्म। दुर्गया मातृमण्डलप्रार्थितया महिषरिपुं समरे प्रहारः कृतः। असुरे पतति घोरनादः निर्गतः। कण्ठे निपीडितः, अमरारिपुः प्राणान् जहौ। एवं दुर्गया काशरनाम्ना दानवे एकैककण्टके विनष्टे, अहो, किमिदं दुर्गायाः पराक्रमम्, सा दुःखनाशिनी! एवं भद्रकाळ्या महिषासुरे निहते, गौर्या अपरहस्तेन, खड्गधारिण्या, प्रणमितम्। तां नृत्यन्तीं हृष्टां दृष्ट्वा, करुणया प्रेरिता। हे विन्ध्यवासिनि, त्वया कष्टतमं कर्म कृतम्। इदानीं, एषः महिषस्य शिरः, मलिनं भीषणं च, हृतम्।