राजन्, यः कश्चित् चैत्रशुक्लचतुर्दश्यां तां देवीम् पश्यति, तस्य व्रतैः नियमैः दानैः वा किम् प्रयोजनम्? यत्रैव सा देवी दिव्यानि पादुकानि संस्थापयामास, तत्रैव तानि पादुकानि अस्मिन्लोके परत्र च सर्वान् कामान् ददाति। तत् कारणं हेतुं च विस्तारतः मे कथयस्व, इति त्वया पृष्टम्। धर्मानुसारिणः जनाः परमं द्विविधं सिद्धिं प्राप्नुवन्ति। तस्मिन्नेव काले यज्ञदानादिकाः क्रियाः अपि कृताः। तदा यमस्य सर्वे नरकाः शून्याः अभवन्। ततः, राजन्, सर्वे देवाः तत्रैव समागताः। मर्त्यलोके वयं तेन कर्मणा महता क्लेशेन पीडिताः स्मः। त्वां दृष्ट्वा, हे देवि, पूर्वपापिनोऽपि सिद्धिं यान्ति। न च बाष्कल नाम दैत्यः गच्छति; त्वम् अपि तथैव कर्तव्या। स्वपादुकौ तत्रैव स्थाप्य, तां उत्पन्नां शिलां उपरि निवेशय। पादुकयोः रक्षार्थं संस्थितयोः, देवाः अपि तत्र सन्निहिताः। पादुकाभारपीडितः स दैत्यः, देवश्रेष्ठ, गन्तुं न शक्नोति। एषा सम्पूर्णा कथा पादुकार्थं मया रचिता। यः कश्चित् भक्त्या मम पादुकयोः शास्त्रमार्गेण अनुवर्तते, स चैत्रशुक्लचतुर्दश्यां मम अत्रैव अर्बुदे नित्यं सन्निधिं लभते। एष पर्वतः मे प्रियोऽस्ति; मम मनः तं त्यक्तुं न प्रववृते। स्तूयमाना सा देवी तत्रैव शुभे पादुके विहाय स्वर्गं गतवती। अद्यापि योगिनः ध्यायिनः अत्र सिद्धिं प्राप्नुवन्ति। एतत् सर्वं यथापृष्टं त्वया मया निगदितम्। यः कश्चित् भक्त्या एतत् पठति वा स्तौति, स पुरुषः परमां श्रेयः प्राप्नोति। पूर्वं यत् सेवकगणे प्रसिद्धं जातम्, तदपि शृणु। पुरा, राजन्, शमिलाक्ष इति नाम धावकः आसीत्। तदा वस्त्राणां कलङ्कं विज्ञाय, स भीतः अभवत्। तस्य कन्या, या सेविकासख्यः शुभा आसीत्, तेन पित्रा वस्त्रसम्बन्धिनः भीतेः विषये सूचिताऽभवत्। सा सेविका अपि तस्याः दुःखं अनुभूय शोकार्ता अभवत्। एवमनेनैव कृत्येन त्वं पितरं च भीतः मुक्तौ भविष्यथः इति उक्तम्। अत्र, सुन्दरि सुश्रोणि, अर्बुदे एकः जलप्रपातः अस्ति। यद् यद् तत्र निर्मले जले क्षिप्यते, तत् सर्वं शुद्धं भवति। तत्र सेवकवस्त्राणि निमज्ज्य शीघ्रं शुद्धानि शुभ्राणि च भवन्ति। अत्र न भीः कार्या; गत्वा पितरं संयमय। कन्या शीघ्रं पित्रे तद् आख्यातवती, स च तेन तुष्टः अभवत्। स प्रातःकाले शीघ्रं तं प्रपातं प्रति गतः। तत्र जले निमज्ज्य, बहूनि वस्त्राणि शुभ्राणि अभवन्। स विस्मयेन तानि वस्त्राणि शीघ्रं गृहीत्वा अगच्छत्। विस्मितः राजा अपि तत्रैव प्रपातं गतः। सर्वाणि वस्त्राणि तत्र शुभ्राणि उत्तमानि जातानि। ततः स राजा राज्यं परित्यज्य तत्रैव तपश्चकार।