निःसंशयं मम चेतसि, ये रुद्रलोकं यान्ति। न हि ते क्षेत्रवासेन नापि नियमपालनेनैव बाध्यन्ते। मूकाः, जडाः, अन्धाः, बधिराः, ये च तपोविहीनाः, नियमरहिताश्च, कालस्य वेगेन मृत्युप्राप्ताः, हे व्यास, ते अपि रुद्रलोकं यान्ति। तत्र दिव्यशरीरधारिणः सर्वभोगसमन्विताः भवन्ति। पूर्वं तत्र काली पार्वती च देवी अपमानिता अभवताम्। ततोऽत्रैव शिवगौरीयोः विवाद उत्पन्नः। तदा विवादनाशकाख्यः कूपः आरभ्यते स्म। तस्मिन्पुण्यस्थले यः कश्चिद् स्नानं कृत्वा महेश्वरं पूजयति, यः किञ्चिदपि चन्दनखण्डं तत्र ददाति, यश्च मुनिश्रेष्ठ भूमिं ददाति, एकां गावं, एकं कामं, एकमङ्गुलमात्रमपि भूमेः ददाति, वा—गावं, अश्वं, तिलान्, वस्त्रं, पात्रं, ताम्रदोहनं वा ब्राह्मणेभ्यः तत्र यः प्रयच्छति, तेषां लोकाः नित्यं अक्षयाः भवन्ति। तत्र देवी सर्वलोकपापकर्षिणी वर्तते। यः तत्र स्नानं कृत्वा मातॄणां पृष्ठदर्शनं सम्यग् करोति, तदनन्तरं पन्थानं समाचरेत्। स्वदेशे परदेशे वा, पर्वते वा, अरण्ये वा, ग्रहपीडायां, राजभीतेः चापि, यः देवीं संप्रपद्य ब्राह्मणः स्यात्, स कामानवाप्नोति। यः देवीसमीपे स्नानं करोति, स परमसिद्धिं प्राप्नोति। फलपूर्णकलशेन स्नात्वा देवीमग्रे यः विधिवत् स्नानं करोति, तस्य पुत्रः षण्मुखसमो जायते। यः तत्र स्नानं करोति, स रूपसम्पद्भाग्यैश्वर्यसम्पन्नो भवति। स एव लाभः पुरूरवसे प्राप्तः, स इला-वंशजः नृपतिः। तेनैव तस्मिन्काले तद् प्रतिष्ठापितम्। कथं स पुरूरवाः तां दिव्यकामिनीं भार्यां प्राप, सर्वं यथावृत्तं श्रोतुमिच्छामि। यदा तौ नरनारायणौ बदरिकाश्रमे निवसतः, तदा इन्द्रः सन्दिग्धः अभवत्। तदा मघवता प्रेरिताः विघ्नकर्मणि समेता देवाः आगच्छन्। तत्र विघ्नाय आगतानां मध्ये तौ देवौ संवादं अकुरुताम्। ततो नरेण नारायणं प्रति उक्तम्। आम्रपुष्पात् स्त्रीरूपं ससर्ज, या स्त्री जघनाभ्यां रमणीया आसीत्। तां स्त्रीं जातां, तेजसा अग्निसमानां, अतिशयसुन्दरीं दृष्ट्वा, शक्रः तयोः वचनं शृत्वा, देवांश्च प्रति उक्तवान्—"एषा स्त्री मम काम्या, अत्र मे प्रसादः क्रियताम्।" तदा वचोबलात्, "एषा उर्वशी स्वीकृत्या अस्तु" इति। आम्रपुष्पसम्भवत्वात् उर्वशीति सा ख्याता। ततः स्वर्गं गत्वा, शक्रः चित्राङ्गदं आहूय तं प्राह—"एषा कार्यं शीघ्रं सम्पाद्यताम्।" सा नृत्यगीतविशारदा अभवत्। एवं सा रमणीया स्त्री तत्र देवगृहे निलिनाश्च।