तस्मात् स महर्षे लोकप्रसिद्धः महाविनायक इति ख्यातिं लेभे। प्रतिमासे चतुर्थ्यां यः द्विजो गणेशं सम्पूजयति, तस्य पुण्यलाभः स्यात्। तदा तस्य ललाटात् स्वेदबिन्दुः पृथिव्यां पतितः। अवन्तिदेशे भूमिसुतः रक्तदेहः जातः। तं ब्रह्मा नामभिः स्तुत्वा ग्रहाणां मध्ये न्यवेशयत्। तत्र ब्रह्मणा प्रतिष्ठितं लिङ्गं, गणगन्धर्वसंघैः सेव्यमानं, पश्यन् अङ्गारेश्वरमिति सर्वपापैः प्रमुच्यते। यावत् सर्वे चत्वारः पूर्णाः स्युः, तावत् यत्नेन तेषां सम्पादनं कार्यम्। गुडपूपैः रक्तवस्त्रसमेतैः तानि कर्तव्यानि। तत्रैव तिलतण्डुलपूर्णं पिण्डं निर्मातव्यम्। चतुर्थं पञ्चमं चोत्तरमूलैः समं कर्तव्यम्। कुजस्य, लोहिताङ्गस्य, ग्रहस्थस्य च—ये शिवललाटसम्भूताः, भूम्युदरे जाताः—हे देव, कोलारुणवर्णसम्पन्नः, स्निग्धविद्रुमप्रभः, अवन्तिदेशे शिवेनैव भूमौ जातः। एवं चतुर्थ्यां पूजितो भौमः, हे मुनिश्रेष्ठ, मृत्युप्राप्तः चतुर्दशेन्द्रकालपर्यन्तं स्वर्गं गच्छति। ततः चामुण्डायाः रक्तमुत्पन्नं, तस्या मुखमुत्तमप्रभं बभूव। सा कृष्णा, कालान्तसदृशी, तीक्ष्णदंष्ट्रोष्ठा च। भीषणा, घोरनिनादयुक्ता, विकटकण्ठरवसमाकुला। तस्याः मुखे खट्वाङ्गाग्रं स्थापयित्वा, कोपवशात् मुखं बभासे। तस्याः पानसमये दानवराजः कृशदेहः अभवत्। एवं तस्य शक्तिहीनं शरीरं, स दानवः अन्धः अभवत्। प्रबलभीतिना पीडितः, केवलं प्राणरक्षायै प्रवृत्तः। प्रणिपत्य कृताञ्जलिः रोमाञ्चितगात्रः सन्, स देवमृषीणां नाथं जगत्कारणं स्तोतुम् आरब्धवान्। सः स्तौति स्तुत्यं शिवं, शशाङ्कमौलिनं देवं। यः जगत्कारणः, कालान्ते च शरणं ददाति, तं शंकरं शरणं गच्छामि। ये योगिनः, विमोहतमसवर्जितचित्ताः, एकनिष्ठभक्त्या, कामरहिताः, तं प्राप्नुवन्ति। सदैव शुद्धशशाङ्कं, तेजोमयं, दिव्यनदीमौलिसंयुक्तं वहन्तं। यस्य पादपद्मं सिद्धचारणैः सेव्यमानं, गङ्गां महातरङ्गमालिनीं दिवः पतन्तीं धारयन्तं। यदा कैलासशिखरं रावणेन कम्पितं, तदा तस्य दशशीर्षाणि कैलासशिखरसमानि बभूवुः। यः दक्षयज्ञे नेत्रं विनाशयामास, तथा भगस्य, पूष्णः च नेत्रे, पूष्णः दन्तपङ्क्तिं च भग्नवान्। येन पुनः पुनः दितिसुताः, दानवाः, विद्याधराः, नागाः च पूर्णवरैः निगृहीताः। तथापि, संसारकर्मसु प्रवृत्ताः, ये ज्ञानविज्ञानसम्पन्नाः, ते तेनैव एकत्वं प्राप्नुवन्ति। श्रीमहेशः, येन ब्रह्मेन्द्रविष्णुमरुत्कुमारादिभ्यः बहून् वरान् दत्तवान्। स हिमवत्पादपवनेषु, धूमव्रततपसा, अन्यैः दुर्लभेन तपसा पूजितः। स भगवान् क्रीडार्थं सप्त लोकान् नानानद्युपक्षिवृक्षैः शोभितान् सृष्टवान्। देवो यः वामहस्तपद्मनखाग्रेण पञ्चमं छिद्रं बलात् विदारितवान्। ये पुरुषाः मोहिता, त्वां जगद्गुरुं न जानन्ति, ते जगद्व्याप्तं चराचरस्वरूपं तत्त्वतो न जानन्ति।