राजा निमिः स्वकृतपुण्यबलात् स्वर्गलोकं गन्तव्योऽसि, इति धर्मराजेनोक्तः। तदा स राजा धर्मराजं पप्रच्छ—किं विशेषं मम पुण्यं, येनाहं स्वर्गे गन्तुं योग्यः? तद् ब्रूहि, शुभं तद् वद। धर्मराजः प्रत्युवाच—महाबाहो, त्वया तस्मिन्काले काले महावने उत्तमे किञ्चिद् अद्भुतं पुण्यकर्म कृतम्। तव यत् पुण्यविशेषं तस्य परिमाणं ज्ञातुं न शक्यते; सर्वेऽपि इमे नरकवासिनः स्वकर्मफलक्षयमवाप्नुयुः। यदि मम सन्निधौ तेषां मोक्षः न स्यात्, तर्हि यदस्ति महत्तरं पुण्यकर्म, तस्य पुण्यस्य किञ्चिदंशं एतेषां ददामि। तस्य पुण्यबलात्, एते प्रथमा नरकवासिनः पापात् विमुच्यन्ते। ततः धर्मराजः इन्द्रेण सह निमिम् उवाच—पश्य, एते नरकस्थाः स्वपापात् विमुक्ताः। ततः हरिः तं निमिम् दिव्यरथे स्थाप्य स्वर्गलोकं निनाय। तस्य देवस्य प्रभावेन, हे प्रिये, ते सर्वे स्वर्गलोकं गताः। सर्वैः देवगणैः स्तुतः, स एव नरकात् तारयिता अभवत्। यः प्रतिदिनं तं देवमपश्यत्, यमपतिं, स नरकात् विमुच्यते। हे पार्वति, तं देवदर्शनं देवाः अपि हृष्यन्ति। यः पुरुषः स्वस्य दशसहस्रपरम्परासहितः, अतीतानागतांश्च, कृष्णचतुर्दश्यां शिवयोगयुक्तायां तिथौ, यमपतिं पूजयति, तस्य कृतकायिकमानसवाचिकं यत्पापं तद् विनश्यति। एष तस्य पापनाशकः प्रभावः, हे देवि, तुभ्यं निगदितः। केवलं तस्य दर्शनात् पुरुषः मोक्षं लभते। अतीते रथन्तरकल्पे वीरधन्वा नाम राजा आसीत्। एकदा सः मृगयार्थं वनं प्रविष्टः, तत्र सः पञ्चसु धर्मात्मसु भ्रातृषु यत्र तिष्ठन्ति तत्र आगतः। तत्र तैः पञ्चभिः भ्रातृभिः वने किञ्चिद् शिशुमृगाः दृष्टाः। तत्रैव प्रत्यक्षं प्रतिगृह्य, तैः प्रतिमृगं गृहीतम्; तेषां मरणं जातम्, भ्रातरः दुःखिताः। प्रायश्चित्तकामाः ते संवर्तमृषिं शिष्यसमेतं उपसस्रुः। तं प्रार्थयामासुः—“भगवन्, पञ्च शिशुमृगाः अस्माभिः हता इति।” स मुनिः उवाच—“प्रायश्चित्तेन शुद्धिर्भवति; यः तपः करोति, स शुद्धो भवति, पापं तु दातारं गच्छति।” द्विजातयः वेदखड्गधारिणः धर्मनिष्ठाश्च, ब्रह्मचर्ये दोषः, स्वाध्याये दोषः, यज्ञकर्मणि वा दोषः, पृथिव्याः देवाः यदा वदन्ति—‘दोषरहितम्’ इति, तदा दोषो नास्ति। एवमुक्त्वा द्विजश्रेष्ठः तान् उपदेशं चकार। तदा तैः सर्वं यथावत् वृत्तान्तं निवेदितम्। ते धर्मशास्त्राण्यपि यथाविधानं न्यगदन्। अष्ट्यष्टवर्षपर्यन्तं वृद्धो, षोडशवर्षपर्यन्तं बालः, देशकालयत्नपात्रपापानि विचिन्त्य, मृगचर्म धारयित्वा नियमान् आसाद्य, वर्षमेकं तपः कृत्वा, वीरधन्वान् राजा तेषां सह एकस्य वृक्षस्य अधः मृगवत् वर्तमाना वसन्। एवं पुण्यबलात्, धर्मस्य महिम्ना, नरकवासिनः मुक्ताः, स्वर्गलोकं गताः च, पुण्यस्य प्रभावः च वर्णितः।