अत्र स्नातः पुरा ब्रह्मन्मोहोऽगाज्जगतीपतेः 1.3.1.5.
मौनी प्रदक्षिणं कृत्वा विश्वात्मन्भव विज्वरः
इति वचनमुदीर्य विश्वनाथं स्थितमरुणाचलरूपतो महेशम्
इममरुणगिरीशमेष वेधा यमनियमादिविशुद्धचित्तयोगः
शेषपर्यंकशयने कदाचिन्नैव बुध्यत
तमसा पूरितं विश्वमपज्ञातमलक्षणम्
अहो कष्टमिदं रूपं तमसा विश्वमोहनम्
ज्योतिषः पुरुषं पूर्णमपश्यंतं सुरा अपि
इति निश्चित्य मनसा देवदेवमुमापतिम्
ततः प्रसन्नो भगवांस्तेजोराशिर्महेश्वरः
ततस्तेजोमयाच्छंभोः स्फुलिंगांशुसमुद्भवाः
बोधितः सकलैर्देवैः समुत्थाय रमापतिः
मया तमसि उद्रेकादकाले शयनं कृतम्
जगदुत्पत्तिकृत्यानि स्वयं कर्तुं व्यवस्यति । 1.3.1.6.
सर्वदोषप्रशमनं सर्वाभीष्टफलप्रदम्
चिंतयन्नेवमात्मस्थं ज्योतिर्लिंगं सदाशिवम्
विश्वस्रष्टारमीशानं तुष्टाव दुरितच्छिदम्
अनुगृह्य कटाक्षैस्तं समुत्तिष्ठेत्यभाषत
नमस्त्रिभुवनेशाय त्रिमूर्तिगुणधारिणे
त्वमेव जगतामीशो निजांशैर्देवतामयैः
मां नियुज्य जगद्गुप्तौ परिमोह्य च मायया
किं करोमि जगन्मूर्त्तौ न्यस्तभारोऽस्म्यहं त्वयि
हर शम्भो हरेरार्तिमनुतापं समीक्ष्य सः 1.3.1.6.
अरुणाचलरूपेण तिष्ठामि वसुधातले
पूर्वस्मै विष्णवे तत्र वरो दत्तो मया पुरा तेजोमयमिदं रूपं प्रशांतं लोकरक्षणात्
नदीनां निर्झराणां च मेघमुक्तांभसामपि
अंधानां दृष्टिलाभेन पंगूनां पादसंचरैः
सर्वसिद्धिप्रदानेन सर्वव्याधिविमोचनैः
इत्युक्तांतर्दधे शम्भुर्हरिश्चैवारुणाचलम्
तमद्रिं परितो दृष्ट्वा सुरान्काननसंश्रयान् वेदान्सांगोपनिषदान्समंतान्मूर्तिधारिणः