अचिंतयच्च कोयं मे निर्हेतुः सत्त्वविप्लवः
इति चिंताकुले तस्मिंस्तज्ज्ञानेप्यपटीयसि
निरीक्षमाण एवास्मिन्हित्वा तिर्यक्कलेवरम्
किरीटिनौ कुण्डलिनौ हारकेयूरधारिणौ
अवोचतां च नृपतिमाश्चर्याकृष्टमानसम्
राजन्नलं विषादेन शोणाद्रीशप्रभावतः
तदोवाच तयोः किंचिदाश्वस्तइव पार्थिवः 1.3.2.22.
कौ युवां निर्मितो याभ्यामभिषंगो ममेदृशः
इति तेन कृते प्रश्ने तमुवाच कलाधरः
अवेहि राजन्नावां हि पुराविद्याधरेश्वरौ
एकदा तु सुवर्णाद्रेः पार्श्वे दुर्वाससो मुनेः
क्रोशेद्धां तपसस्तस्य शिवाराधनसाधनीम्
विनीतावप्यसंजातौ तत्त्वोचितसुधीगणौ
स्थलस्य तस्य सौहार्दात्कांतिशाल्यतिगर्वितः
अहं तु तत्र पुष्पाणां गंधातिशयमोहितः
ततः शांडिल्यमूलस्थो व्याघ्रचर्मासने स्थितः
अमर्षोत्कर्षनीरंध्रस्पंदमानाधरच्छदः 1.3.2.22.
सरोषोऽभूत्तेजसाढ्यो घर्मदंतुरविग्रहः
आः पापौ प्रच्युताचारौ कौ युवामतिगर्वितौ
तपोवनमिदं मत्कं पावनं भूतभावनम्
पुरवैरिसपर्यायाः पर्यायकमिदं वनम्
तदेतत्पादसंचारैर्दूषयन्नेष पातकी
अपरोप्ययमत्युग्रे पतत्वचलकंदरे। प्रसूनगंधलोभाद्यो गंधसारंगतां गतः
इति तेनोग्ररोषेण शापवज्रे निपातिते
अभिधाय च तं देवमाहितांघ्रिपरिग्रहैः
अथातिदीनमनसावावामालोक्य पार्थिव
अभाषत च मैवं भो भवतोः क्वापि दुर्धियोः 1.3.2.22.
पुरा खलु पुरारातिरध्यतिष्ठच्छुभां सभाम्
तदा च देवदेवाय नंदनारण्यदेवता
बाल्यात्कुतूहलाक्रान्तौ गजाननषडाननौ